Heel cliché om te zeggen dat de tijd voorbij is gevlogen maar toch zeg ik het. Man, wat is het snel gegaan!
Wat ik voor ogen had, toen we nog in Nederland woonden, is dat we aan zouden komen in een huurflat, daar een paar weken zouden verblijven en dan een huis zouden kopen. Dat het fantastisch zou worden, daar was ik wel van overtuigd. Dat ik alles in Nederland zou missen, daar was ik op voorbereid. Dat de kinderen zich gelijk thuis zouden voelen had ik verwacht en dat alles meteen goed zou gaan, daar ging ik vanuit.
Hoe is het nu, één jaar later. We wonen nog steeds in ons prachtige huurhuis. Het huis is groot genoeg voor ons allemaal plus gasten, wat mooi uit is gekomen want wat een geluk hebben wij gehad dat er al zo snel zoveel lieve mensen zijn langsgekomen. We hebben ontzettend genoten van het bezoek en we zullen dat blijven doen van de mensen die nog gaan komen. Een huis hebben we nog niet gekocht. Van de twaalf maanden zat ik negen maanden overvol met hormonen wat volgens David dé reden is dat we nog geen huis hebben. Ik ben namelijk te kieskeurig..... Ok, we hebben betalen al twaalf maanden huur maar ondertussen zijn ook de prijzen van de huizen gedaald dus we hebben er niet veel op verloren (het glas is altijd halfvol!). Het huis komt wel. We hebben Chris inmiddels ingeschreven op een school hier in de buurt waar hij in januari gaat beginnen. Afgelopen vrijdag had hij een oriëntatie dag op zijn school. Dat was weer een nieuwe inburgeringsles voor mij want het is echt wel anders. Ok, de klassen en de leraressen zijn natuurlijk vergelijkbaar. Hier noem je de juf wel bij haar achternaam. Wel grappig dat er dan ook een juf tussen zit die Mrs. Twaddel heet. Het klinkt al kneuterig en zo komt ze ook over. Alle kindjes lopen in schoolkleding en toen David en ik dachten 'wat zijn de kinderen toch stil allemaal' hoorde we nog een 'sssst' vanuit het klaslokaal. Chris begint al in prep (zo heet de kleuterschool) met lezen en schrijven. Ook krijgen ze al huiswerk dus het is gelijk ''full on'' naar mijn idee. Ze gaan naar school van 9.00 uur tot 15.00 uur. Prima voor Luke, Fenna en mij want dat scheelt weer wat ritjes op en neer rijden. Toen ik op de oriëntatie dag was kreeg ik toch een beetje het gevoel dat ik terug in de tijd ging. Dat gevoel heb ik wel vaker in Brisbane (zeker als ik de kleding winkels binnenloop) maar dat wist ik van te voren. Wat ik ermee bedoel is dat ik het gevoel heb dat er nog meer respect is voor de leraren en leraressen en voor de regels van de school. Ik ervaar dat het allemaal iets formeler is en meer gestructureerd. We zullen zien als Chris eenmaal echt naar school gaat.
Luke en Fenna blijven nog lekker thuis. Luke zou al naar pre prep (de peuterspeelzaal kunnen maar ik laat hem eerst nog lekker een half jaartje genieten van het feit dat Chris hem niet de hele dag "stoort" bij het spelen. Wat dat betreft zal er een wereld voor Luke en mij opengaan als Chris hele dagen naar school gaat. We kunnen nog steeds elke dag naar het park, naar zwemles, op de koffie bij vrienden gaan en samen boodschapjes doen. Want dat doen we nu op het moment ook. Ik geniet echt heel erg van het feit dat het bijna elke dag mooi weer is. We hoeven haast nooit binnen te blijven vanwege het weer en als dat wel zo is, dan gaan we gewoon naar de binnenspeeltuin. Waar ik ook ontzettend van geniet is de bijna wekelijkse bbq's in het park. De kinderen kunnen heerlijk spelen terwijl wij, de vrouwen, lekker aan tafel elkaars salades proeven en de mannen met een biertje bij de bbq staan, echt een ideale combo. En het mooie ervan is, is dat we dat het hele jaar door kunnen blijven doen.
Ik moet zeggen dat ik nog vaak les krijg hoe ik goed moet inburgeren. Wat ik al geleerd heb is; als je ergens op bezoek gaat neem je eten mee in de plaats van een bloemetje, bij een verjaardag komt de taart als laatst (na al het andere eten), bij een uitnodiging van een bbq feestje neem je je eigen grog (drank) mee in je eski (koelbox), als je elkaar ziet geef je één kus en een knuffel, te laat komen is ok, alles is twintig minuten rijden, je het gras in de tuin kort moet houden anders zie je de slangen niet, het normaal is dat je 's morgens om 5 uur in het fitnesscentrum aan het trainen bent, je echt niet te hard moet rijden want er gaan punten van je rijbewijs af, links (voor jullie rechts) mag inhalen op een weg van meer dan twee banen, je altijd 'thank you' en 'please' zegt en tips geven in een restaurant is raar. Waarschijnlijk ben ik nog de helft vergeten maar dat zal ik vast nog wel vertellen.
Het gaat dus erg goed met ons. We genieten ontzettend en we voelen ons erg thuis in het land. Chris heeft het er sinds een maand wel over dat hij naar huis wil (dan bedoeld hij Nederland) maar als we erover gaan praten dan is hij er na vijf minuten al weer klaar mee. Luke heeft dat besef helemaal niet. Ik was blij dat Luke afgelopen maand eindelijk zijn rollende R liet horen en weer wat meer Nederlands begint te praten. Ik krijg er daarintegen steeds meer moeite mee om Nederlands te praten maar ik blijf het volhouden. Zodra Chris gewend is om full time naar school te gaan, gaat hij op dinsdag naar de Nederlandse school (voor anderhalf uur per week en één zaterdag in de maand). Hier ontmoet ik ontzettend veel mensen waarvan één van de ouders Nederlands is en de meeste balen ontzettend dat hun ouders over zijn gegaan in het Engels en Nederlands hebben laten vallen. Dat geeft mij weer moed en doorzettingsvermogen.
Sinterklaas komt dit jaar niet langs bij de Harreveldjes want het was voor de kids allemaal te verwarrend vorig jaar. Volgend jaar is het weer anders omdat Chris dan ook over Sinterklaas leert op de Nederlandse school en dan komt de goedheiligman ook daar langs dus dan leert hij dat hij echt beter zijn schoen kan zetten in de plaats van zijn slipper want daar blijft ook de wortel beter in hangen. Pepernoten worden er toch echt wel gebakken dit jaar maar dat hoort ook samen met de bitterballen die we zelf maken en de gestampte muisjes die we regelmatig kopen. Binnenkort gaan we onze plastieken kerstboom kopen met daarin misschien de gebreide kerstballen van mijn moeder. ''I am dreaming of a white Christmas'' betekend bij ons een droom om nog eens met zijn allen naar de Whitsunday eilanden te gaan.
Voor nu welterusten en voor jullie een gezellige Sinterklaas-aankomst gewenst.
Liefs van ons
zaterdag 12 november 2011
maandag 26 september 2011
Eén maand later
Zo, één maand later in ons huishouden. Dat ik überhaupt tijd heb om een blog te schrijven zegt al iets. Wanneer ik het ga posten is ten tweede..... Ons nieuw gezinslid Fenna doet het prima. Ze vind het prima om overal mee naartoe gesleurd te worden, ze slaapt vier van de zeven nachten per week door, ze went al aan het pesten van Chris en ze slaapt door de herrie van jongens heen. De jongens vinden het ook nog steeds prima. Chris wil haar nog steeds elke dag even vasthouden en geeft haar snel terug als ze gaat huilen (hij rent in ieder geval niet meer weg als ze gaat huilen), Luke is ontzettend lief tegen haar als ik erbij ben maar kliert haar ook als ik het niet zie en noemt haar nog steeds Baby Fenna.
Je merkt wel dat je als (ervaren) moeder veel vergeet. Je denkt dat je alles al weet omdat het je derde is maar dat klopt niet want ook je derde kind is weer een uniek wezentje die haar eigen taal heeft en haar eigen doen. Ik mag dus weer de tijd nemen om haar te leren kennen en zien waar ze van houdt. Zo wil madam dus niet in een draagzak/doek of slaapzak, laat ze boeren waar wij allemaal van schrikken, heeft ze al diva-gedrag en ze is nu al haar volume van haar huilen aan het testen op ons als ze honger heeft. En ze kan hard, geloof me!
We hebben sinds de komst van Fenna ook wat nieuwe uitdrukkingen erbij verzonnen. Zo hebben we kindermarathon dat is wanneer eerst Chris wakker wordt van een nachtmerrie, dan Luke wakker wordt omdat hij zijn speen kwijt is en wil drinken, en dan Fenna wakker wordt voor haar nachtvoeding. Met fitnessen bedoelen we dat je een dagje alleen met drie kinderen naar het strand gaat. De bank besparen betekend dat Fenna ligt uit te buiken op mijn borst/schouder na een voeding, Luke zit op mijn schoot en Chris zit naast me maar ik moet mijn arm om hem heen houden. Uitslapen is als we om tien over zes wakker worden. David mag van Luke zijn roze overhemd niet meer aan want roze is voor meisjes en mama geeft Fenna drinken uit haar tegels (Chris).
Zo zie je maar, de lol zit er nog goed in hier. Ook om mama wordt er veel gelachen want ik als chaoot word er niet beter op als ik een slaapgebrek heb. Zo werd ik gebeld door de zwemschool dat het onderstel van de kinderwagen nog op de parkeerplaats stond, ik probeerde mijn auto tegen te houden toen ik de auto niet op de handrem had gezet en ik praat Engels tegen Luke en Nederlands tegen David. Ach, aan Chris vertellen wat "het huishouden van Jan Steen" betekend kan ik op geen betere manier doen door het te laten zien, toch!?
Het is gezellig druk met zijn vijven. De zomer komt er weer aan dus we krijgen weer nieuwe uitdagingen (zoals insecten, spinnen, slangen ect.) Ook verwachten ze meer regen dan vorig jaar en sinds we nog in hetzelfde huis zitten hopen we ook dit jaar ons huis droog te houden. We zullen wel zien. Het glas blijft half vol en met die uitdagingen heb ik tenminste weer meer materiaal voor een nieuwe blog. Nog een klein maandje en dan wonen we hier alweer een jaar. De tijd vliegt voorbij!
Je merkt wel dat je als (ervaren) moeder veel vergeet. Je denkt dat je alles al weet omdat het je derde is maar dat klopt niet want ook je derde kind is weer een uniek wezentje die haar eigen taal heeft en haar eigen doen. Ik mag dus weer de tijd nemen om haar te leren kennen en zien waar ze van houdt. Zo wil madam dus niet in een draagzak/doek of slaapzak, laat ze boeren waar wij allemaal van schrikken, heeft ze al diva-gedrag en ze is nu al haar volume van haar huilen aan het testen op ons als ze honger heeft. En ze kan hard, geloof me!
We hebben sinds de komst van Fenna ook wat nieuwe uitdrukkingen erbij verzonnen. Zo hebben we kindermarathon dat is wanneer eerst Chris wakker wordt van een nachtmerrie, dan Luke wakker wordt omdat hij zijn speen kwijt is en wil drinken, en dan Fenna wakker wordt voor haar nachtvoeding. Met fitnessen bedoelen we dat je een dagje alleen met drie kinderen naar het strand gaat. De bank besparen betekend dat Fenna ligt uit te buiken op mijn borst/schouder na een voeding, Luke zit op mijn schoot en Chris zit naast me maar ik moet mijn arm om hem heen houden. Uitslapen is als we om tien over zes wakker worden. David mag van Luke zijn roze overhemd niet meer aan want roze is voor meisjes en mama geeft Fenna drinken uit haar tegels (Chris).
Zo zie je maar, de lol zit er nog goed in hier. Ook om mama wordt er veel gelachen want ik als chaoot word er niet beter op als ik een slaapgebrek heb. Zo werd ik gebeld door de zwemschool dat het onderstel van de kinderwagen nog op de parkeerplaats stond, ik probeerde mijn auto tegen te houden toen ik de auto niet op de handrem had gezet en ik praat Engels tegen Luke en Nederlands tegen David. Ach, aan Chris vertellen wat "het huishouden van Jan Steen" betekend kan ik op geen betere manier doen door het te laten zien, toch!?
Het is gezellig druk met zijn vijven. De zomer komt er weer aan dus we krijgen weer nieuwe uitdagingen (zoals insecten, spinnen, slangen ect.) Ook verwachten ze meer regen dan vorig jaar en sinds we nog in hetzelfde huis zitten hopen we ook dit jaar ons huis droog te houden. We zullen wel zien. Het glas blijft half vol en met die uitdagingen heb ik tenminste weer meer materiaal voor een nieuwe blog. Nog een klein maandje en dan wonen we hier alweer een jaar. De tijd vliegt voorbij!
maandag 29 augustus 2011
Welkom lieve Fenna
Daar is ze dan eindelijk! Na tien dagen over tijd gaf ik het op en hebben we besloten om Fenna maar een handje te helpen om eruit te komen. En hoe! Op dertien augustus was ik uitgerekend en op drie-en-twintig augustus was mevrouw nog steeds niet ingedaald. Het is wel gewoon zeiden ze in het ziekenhuis want het kan ook pas gebeuren als het vruchtwater breekt. Ik vond het allemaal prima. Miss Harry had nog genoeg ruimte om te bewegen en te draaien dus het zal vast wel goed komen. Op maandag hebben we Fenna een seintje gegeven dat ze eruit mocht komen. Toen ze op dinsdagmiddag nog niets van zich had laten horen werd er gel gebruikt. Ik moest toen wel in het ziekenhuis blijven maar er kwam niets meer dan lichte weeën. Op woensdagochtend hebben ze het vruchtwater gebroken en vanaf dat moment werd ons nieuwe thuis de bevallingskamer. We hadden veel geluk met een ongelooflijk leuke midwife die een twaalf-uurs dienst had dus zij kon de hele tijd bij ons blijven. Toen er vier uur na het breken van de vliezen nog niets gebeurde werd het tijd om aan de drup te gaan. Weeënopwekkers. Even een naald in je hand en dan is het klaar. Helaas had de dokter haar dag niet en ik was een beetje uitgedroogd dus na twee keer prikken gaf zij het op en haalde er een andere dokter bij om het infuus in te brengen. Met grote voorzichtigheid werd er voor de derde keer een naald in mijn hand gestopt. Ik zag inmiddels een beetje tegen de hele bevalling op (zo naar om met zijn vieren te gaan wachten totdat ik ga cremperen van de pijn) en ik had het gevoel dat er ook een kans was op een spoed-keizersnede, sinds Fenna al in het vruchtwater had gepoept en nog steeds niet was ingedaald, dus had ik na lang wikken en wegen besloot ik om een ruggenprik te laten zetten.
Nadat de weeën, door de weeënopwekkers, al een uur aan de gang waren dacht ik dat de ruggenprik maar een stom iets was wat totaal niet werkte, net zoals de morfine bij Luke. Ik lag al aardig mee te puffen met de weeën toen de midwife besloot toch maar eens naar de ruggenprik te gaan kijken. Shit, eruit gevallen. Ah, vandaar dat ik mijn benen nog normaal kon optillen. Dr. Phil had het niet goed gedaan. Dr. Phil was niet bereikbaar dus er werd een andere anesthesist erbij geroepen. Weer opnieuw de ruggenprik en dit keer was het raak. Binnen tien minuten stond er weer een lach op mijn gezicht en konden we weer verder gaan met grapjes maken waar we een uur geleden toch maar mee gestopt waren. Na twintig minuten voelde ik helemaal niets meer en het werd echt gezellig in de bevallingskamer. Nu moesten we dus weer gaan wachten. Alhoewel iedereen in de ochtend het gevoel had dat ik tijdens de lunch zou gaan bevallen, besloten de midwife en David om twee uur toch maar even een broodje te gaan eten. De weeën waren al wel aan de gang maar Fenna bleef nog heerlijk liggen. Het lastige van de ruggenprik was dat ik de persweeën natuurlijk ook niet kon voelen en dat maakte het een beetje onhandig om te vertellen wanneer het nu tijd was. Om drie uur had ik acht centimeter ontsluiting. Om half vijf vond de midwife het toch wel tijd om er wat aan te gaan doen dus ik begon met persen. Dat terwijl Fenna nog steeds niet was ingedaald en de midwife en dokter geen flauw idee hadden hoe Fenna lag. Een tip voor mensen die dit lezen en bij bevallingen aanwezig zijn van moeders die al meerdere bevallingen hebben gedaan; ga niet hardop zeggen "hee, ik zie een hand" terwijl een moeder haar baby probeert uit te persen. Niet bevordelijk!!! Want dan weet de moeder namelijk dat het geen pretje wordt om het kind eruit te krijgen ook al heeft ze een ruggenprik gehad! Na een uur was het me dan toch gelukt. Eindelijk, Fenna is er. De kinderarts stond al klaar en heeft haar gelijk onderzocht. Ze had een apgar score van 9.9 en werd bij me gelegd en we werden vertroeteld door heel veel voor-verwarmde dekens. Vanaf nu; GENIETEN! 
Dit gelukkige gezinnetje gaat weer een prachtige tijd tegemoet met heel veel lol en plezier.
 |
| David en dr. Luke verlaten het ziekenhuis met baby Fenna |
zaterdag 18 juni 2011
Winter!
Droge handen, statische haren, het maakt niet uit wat voor een temperatuur het is, mijn lichaam weet; het is winter! Overdag een strak blauwe lucht en twintig graden, 's avonds heerlijk de verwarming aan want dan zakt de temperatuur naar onder de tien graden.
Mis ik de sneeuw? Echt niet! Extra jassen, das om, handschoenen aan laarzen zoeken terwijl alles al is uitverkocht, bleh! Nee hoor, geef mij de Australische winter. Lekker nog bbq-en in het park met vrienden en we hoeven nog niet eens een jas aan. En sneeuw, die hebben we toch. Het is weliswaar nep maar Brisbane heeft een echte ijsbaan aangelegd met aan de rand warme chocomelk met marshmallows dus de kids missen niets. Bobby had vorig weekend, toen we daar waren, lekker erwtensoep gemaakt dus het is allemaal mogelijk. Toen ik nog in NL was twijffelde ik of ik zonder de seizoenen zou kunnen leven maar het lukt me aardig goed. Ok, hier geen vallende blaadjes en kale bomen. Misschien alleen maar fijn want nu staat de andere helft van de tuin in bloei dus niets grauw en grijs. In de lente komen er weer andere bomen in bloei dus het begin van de lente zal ik ook niets missen.
Heerlijk om niet binnen te hoeven zitten vanwege de kou. Lekker spelen en rennen in het park alhoewel we wel een beetje op moeten letten met het rennen. Onze lieve kleine schat Chris had zijn sleutelbeen gebroken toen hij viel nadat hij door het park aan het rennen was.
Nu gaat het weer fantastisch met hem. Van de week liet hij zien dat hij zijn armen weer omhoog kon doen, hij draagt weer een shirt zonder knopen of rits en vanmiddag is hij zelfs op het springkussen geweest (en mama stond met kromme tenen mee te kijken hopende dat ik er geen spijt van zou krijgen). Ik kon Chris eerlijk gezegd ook niet niet tegenhouden wat meneer is verliefd. April is haar naam en hij is niet van haar af te slaan. Samen handje-handje in de klas zitten en toen we vandaag op de fancy-fair van school waren zaten ze onderhand aan elkaar geplakt (ja, de liefde is wederzijds). Dat verklaard misschien ook waarom hij zo graag naar school wilde met een een gebroken sleutelbeen.
Met andere woorden het gaat nog steeds hardstikke goed hier. De huizenjacht is nu een beetje rustiger omdat als we nu gaan kopen we waarschijnlijk in het huis moeten /kunnen rond de datum dat ik ben uitgerekend (half augustus). Niet handig. Ook zijn de prijzen van de huizen nog steeds aan het zakken dus het is zo ie zo beter om te wachten.
De kinderkamer is hier inmiddels geinstalleerd dus om alles nu weer in te pakken heb ik niet echt veel zin in. Alles staat al klaar voor de lieve kleine meid. Hopelijk houdt ze van roze.
We zijn afgelopen weekend voor (voorlopig) het laatst met de auto naar Rockhampton gereden. Acht uur in de auto met een hoofd tussen je benen zit niet echt lekker dus de volgende keer dat we met de auto gaan zal zijn als de kleine meid er is. Ook beter voor Chris want die wilde alleen maar in het zwembad toen we daar waren terwijl het water negen graden was. De volgende keer dat we gaan is het alweer lente dus wie weet is het dan weer mogelijk in Rockhampton.
Met Luke gaat ook alles prima. Hij groeit als kool en er komen al hele zinnen uit in het Nederlands en in het Engels. Af en toe is het een beetje zwaar voor hem want naast een vader en een moeder heeft hij nu ook een irritante grote broer die hem verteld wat hij wel en niet mag, hopelijk is het een fase. Als Chris naar school is gaan Luke en ik de kangoeroes voeren en de schapen aaien want Luke is niet bang. Hij vind het heerlijk om bij de dieren te zijn. Ook is hij nog steeds een groot zwemfanaat. Het is echt een waterrat; zodra hij in het water springt blijft hij nog steeds heel relaxed onder water zweven. Met David en mij gaat het ook allemaal prima. Ikke onder de hormonen, hij denkt nog één jaar en dan ben ik er voorlopig vanaf. Op zijn werk gaat het prima, hij heeft het erg naar zijn zin.
De komende periode staat in het kader van een lach en een traan. We moeten afscheid nemen van vrienden die naar huis of verder gaan, we hebben een bruiloft, de bevalling, misschien een huis kopen en nog veel meer leuke dingen. We houden jullie op de hoogte!
Liefs ons
Mis ik de sneeuw? Echt niet! Extra jassen, das om, handschoenen aan laarzen zoeken terwijl alles al is uitverkocht, bleh! Nee hoor, geef mij de Australische winter. Lekker nog bbq-en in het park met vrienden en we hoeven nog niet eens een jas aan. En sneeuw, die hebben we toch. Het is weliswaar nep maar Brisbane heeft een echte ijsbaan aangelegd met aan de rand warme chocomelk met marshmallows dus de kids missen niets. Bobby had vorig weekend, toen we daar waren, lekker erwtensoep gemaakt dus het is allemaal mogelijk. Toen ik nog in NL was twijffelde ik of ik zonder de seizoenen zou kunnen leven maar het lukt me aardig goed. Ok, hier geen vallende blaadjes en kale bomen. Misschien alleen maar fijn want nu staat de andere helft van de tuin in bloei dus niets grauw en grijs. In de lente komen er weer andere bomen in bloei dus het begin van de lente zal ik ook niets missen.
Nu gaat het weer fantastisch met hem. Van de week liet hij zien dat hij zijn armen weer omhoog kon doen, hij draagt weer een shirt zonder knopen of rits en vanmiddag is hij zelfs op het springkussen geweest (en mama stond met kromme tenen mee te kijken hopende dat ik er geen spijt van zou krijgen). Ik kon Chris eerlijk gezegd ook niet niet tegenhouden wat meneer is verliefd. April is haar naam en hij is niet van haar af te slaan. Samen handje-handje in de klas zitten en toen we vandaag op de fancy-fair van school waren zaten ze onderhand aan elkaar geplakt (ja, de liefde is wederzijds). Dat verklaard misschien ook waarom hij zo graag naar school wilde met een een gebroken sleutelbeen.
 |
| Chris en zijn nieuwe liefde April |
Met andere woorden het gaat nog steeds hardstikke goed hier. De huizenjacht is nu een beetje rustiger omdat als we nu gaan kopen we waarschijnlijk in het huis moeten /kunnen rond de datum dat ik ben uitgerekend (half augustus). Niet handig. Ook zijn de prijzen van de huizen nog steeds aan het zakken dus het is zo ie zo beter om te wachten.
De kinderkamer is hier inmiddels geinstalleerd dus om alles nu weer in te pakken heb ik niet echt veel zin in. Alles staat al klaar voor de lieve kleine meid. Hopelijk houdt ze van roze.
We zijn afgelopen weekend voor (voorlopig) het laatst met de auto naar Rockhampton gereden. Acht uur in de auto met een hoofd tussen je benen zit niet echt lekker dus de volgende keer dat we met de auto gaan zal zijn als de kleine meid er is. Ook beter voor Chris want die wilde alleen maar in het zwembad toen we daar waren terwijl het water negen graden was. De volgende keer dat we gaan is het alweer lente dus wie weet is het dan weer mogelijk in Rockhampton.
 |
| Chris en Luke leren gitaar spelen van oom Jaimy |
Met Luke gaat ook alles prima. Hij groeit als kool en er komen al hele zinnen uit in het Nederlands en in het Engels. Af en toe is het een beetje zwaar voor hem want naast een vader en een moeder heeft hij nu ook een irritante grote broer die hem verteld wat hij wel en niet mag, hopelijk is het een fase. Als Chris naar school is gaan Luke en ik de kangoeroes voeren en de schapen aaien want Luke is niet bang. Hij vind het heerlijk om bij de dieren te zijn. Ook is hij nog steeds een groot zwemfanaat. Het is echt een waterrat; zodra hij in het water springt blijft hij nog steeds heel relaxed onder water zweven. Met David en mij gaat het ook allemaal prima. Ikke onder de hormonen, hij denkt nog één jaar en dan ben ik er voorlopig vanaf. Op zijn werk gaat het prima, hij heeft het erg naar zijn zin.
De komende periode staat in het kader van een lach en een traan. We moeten afscheid nemen van vrienden die naar huis of verder gaan, we hebben een bruiloft, de bevalling, misschien een huis kopen en nog veel meer leuke dingen. We houden jullie op de hoogte!
Liefs ons
 |
| De jongens van de NL speelgroep |
 |
| Papa en Luke op de kermis |
 |
| Luke helpt mama met koken |
 |
| Chris zijn klas doet een liedje met dansje op de fancy fair |
zondag 1 mei 2011
Genieten!
Dat deed ik al sinds de eerste dag dat ik hier was maar de afgelopen twee weken was het hoogte punt sinds ons verblijf hier in Australië. Het begon bij het ophalen van mijn moeder en zus bij de luchthaven van Brissie. Heerlijk om elkaar weer te zien. Met moeite gingen we om één uur 's nachts naar bed want we hadden elkaar nog zoveel te vertellen. Zonder last te hebben gehad van een jetlag konden Karin en mam zich al snel wennen aan de Australische tijden. Heerlijk om zes uur op (en elke dag proberen de rondvliegende papegaaien te fotograferen) en rond een uurtje of tien met een boek naar bed. Zo kunnen ze ook het meest genieten van de kinderen want wie wil er nou niet zien hoe sir-talks-a-lot 's morgens chagrijnig uit zijn bed komt omdat zijn broertje hem heeft wakker gemaakt door heel veel te praten. Oma Mieke's Engels gaat met een noodgang vooruit en Chris begint weer een beetje meer Nederlands te praten. Nadat we de eerste week eieren hebben gezocht en uitstapjes hebben gemaakt begint het echte leven weer. Papa moet weer werken en Chris gaat weer naar school. Dat duurt niet lang want het volgende lange weekend komt er al weer aan. Maar dit weekend is speciaal omdat David en ik heerlijk vier dagen weggaan. Karin koopt een mega zwembad om zich te vermaken met de kinderen en de koelkast puilt uit met eten zodat oma niet met de auto boodschappen hoeft te doen (toch een beetje eng dat links rijden). David en ik zitten niet ver weg maar voor diegene die Australië kennen, hoeft dat niet. Op nog geen uur van witte zandstranden, twee uur van het regenwoud en acht uur rijden van de woestijn zitten we midden in de groene bergen. Als we aankomen hebben we het gevoel dat we in Schotland zijn beland (zie panorama foto hierboven). Als we de kamer van het B&B binnen komen lopen zien we dat het ons gegund is. Het uitzicht is adembenemend! Dat wordt genieten morgen met ons ontbijtje op het balkon. Om nog extra te genieten hebben we een spa bad op de kamer die ons hetzelfde uitzicht geeft, heerlijk. We hebben niet veel zin om veel moeite te doen om een restaurant uit te zoeken dus we stappen over de weg naar het restaurant. Als we binnenkomen zien we dat het restaurant is gedecoreerd met kerstverlichting en de paaskleurplaten hangen nog aan de wand van vorige week. Het is helemaal leeg want iedereen zit gekluisterd aan de buis voor de trouwerij van William en Kate. Een lief oud dametje komt vertellen dat de verste oesters van vandaag heerlijk zijn. Hhhhmmmmm, verse oesters, dat klinkt al goed. Gelukkig mag ik wel rauwe vis eten (zwangerschap) als de producten maar dagvers zijn. We wagen het erop en bestellen een seafood platter voor twee. Mijn god! Het is ons serieus gegund! De kok die achter het fornuis staat, die ontzettend op een bikie lijkt, is een ware chef kok! Tenen-wiebelend zitten we alles op te eten. Het is verrukkelijk! Half rollend (met een reservering voor de volgende avond) gaan we terug naar de kamer om nog net het JA-woord te zien. En zwaar voldaan ploffen we op bed neer. Het hele weekend bestaat uit huis-kaas eten, huis-wijn drinken, huis-chocolade eten en heerlijk lunchen. Om toch wat gezonds te doen gaan we zondags heerlijk in de bossen wandelen. De kleine route helaas want ik begin al aardig te waggelen (en dat ligt niet alleen aan het eten!). De kinderen missen ons.....als kiespijn! Ze hebben het geweldig want ook het weer 90 km terug is geweldig. Elke dag zijn ze in het zwembad en het woord papa en mama valt alleen als mama met heimwee belt.
Als ik een paar Nederlandse backpackers in het B&B tegenkom besef ik me hoe anders het leven nu is vergeleken bij 1999. Toen we op zondag in de bossen liepen had ik niet mijn stoere bergschoenen maar wat simpele schoenen (moet eerlijk zeggen dat ik met niet had voorbereid op een wandeling door de bossen en ik voelde me een echte Amerikaanse toerist (no offence) met mijn handtasje in de bossen). Ik beleef Australië nu op een totaal andere manier en het bevalt me prima. Er valt nog zoveel te doen en te beleven dat ik benieuwd ben of ik ooit op Australlië uitgekeken raak. Dit had ik wel een beetje bij Nederland. Ik was klaar daar. Naar mijn gevoel had ik alles uit NL gehaald wat ik er op dat moment uithalen kon. Hoe lang zou dat duren in dit intens grote land met zoveel mogelijkheden...... (dit typ ik nu terwijl ik snel mijn benen op de bank gooi omdat ik in mijn ooghoeken een spin aan zie komen lopen)
Als ik een paar Nederlandse backpackers in het B&B tegenkom besef ik me hoe anders het leven nu is vergeleken bij 1999. Toen we op zondag in de bossen liepen had ik niet mijn stoere bergschoenen maar wat simpele schoenen (moet eerlijk zeggen dat ik met niet had voorbereid op een wandeling door de bossen en ik voelde me een echte Amerikaanse toerist (no offence) met mijn handtasje in de bossen). Ik beleef Australië nu op een totaal andere manier en het bevalt me prima. Er valt nog zoveel te doen en te beleven dat ik benieuwd ben of ik ooit op Australlië uitgekeken raak. Dit had ik wel een beetje bij Nederland. Ik was klaar daar. Naar mijn gevoel had ik alles uit NL gehaald wat ik er op dat moment uithalen kon. Hoe lang zou dat duren in dit intens grote land met zoveel mogelijkheden...... (dit typ ik nu terwijl ik snel mijn benen op de bank gooi omdat ik in mijn ooghoeken een spin aan zie komen lopen)
maandag 28 maart 2011
Strijken
Het leven van een huisvrouw is helaas niet elke dag even spannend dus vandaag was ik weer eens aan het nadenken (brainstormen voor de mensen die op kantoor werken) over iets nutteloos tijdens de strijk. Chris zit namelijk weer een nieuwe fase. Hij gaat nu naar school. Het gaat allemaal goed en hij gaat goed mee in de klas. In januari gaat ie naar groep 3 en het ligt eraan naar welke school hij gaat tot welke leeftijd hij daar blijft.
Nu is pesten en gepest worden, ondanks de schoolkleding, ook hier een groot ding. Naast dat er op school gepest wordt, wordt er nu net als in de rest van de wereld ook al aan cyber-pesten gedaan. Zucht. Het lijkt me verschrikkelijk als ik de moeder ben van een kind wat gepest wordt óf moeder ben van een kind dat pest. Ja, en daar ga ik me nu al druk om maken.....want wat moet je anders tijdens de strijk.... Hoe ga ik dit voorkomen? Kan ik het überhaupt voorkomen? Moet ik me er eigenlijk wel druk om maken of gaat het juist dán fout? Het pesten van toen ik jong was is vast niet hetzelfde als nu dus hoe weet ik óf ik het wel kan voorkomen? Het zijn vaak de kleinste dingen die zo'n pester de aanleiding kunnen geven. Je kind leren hoe te reageren op een pester kan zeker wel maar kan je voorkomen dat de pester een aanleiding zoekt? Nu dragen de kinderen hier schoolkleding dus gelukkig hoef ik me om kleding niet druk te maken. Of wel? Ik ben (gelukkig) niet de perfecte huisvrouw dus misschien wordt mijn kind dadelijk wel gepest omdat zijn kleren verwassen zijn, verkeerd gestreken zijn, of omdat Luke de schoolkleding van zijn broer aan moet.... Of misschien koop ik net de verkeerde schoenen onder het schooluniform. Misschien wordt Chris dadelijk wel uitgelachen om zijn gekke Nederlandse moeder die elke dag op de fiets naar school komt.... Naar mijn mening begint het pesten niet altijd bij kinderen. Als er door de ouders thuis veel (in het bijzijn van de kinderen) wordt gepraat over andere kinderen of ouders, dan wordt dat overgenomen door de kinderen. Chris heeft het in de winkel nooit over "kijk mama, die is dik of die heeft een gek gezicht" omdat David en ik dat bewust ook nooit doen waar de kinderen bij zijn. Als de ouders thuis oordelen over een kind op school dan is de kans groot dat de kinderen dat oordeel overnemen. Dat zou goed een van de oorzaken van pesten kunnen zijn. Moet ik dan als moeder ook gaan opletten of ik dat kan voorkomen? Moet ik op die manier met de ouders van kinderen op school omgaan om te voorkomen dat hun kinderen onze kinderen gaan pesten? Jee, zo maak ik het af en toe saaie leven van een huisvrouw toch best ingewikkeld!
Me er niet druk om maken is toch wel het beste lijkt me. De kinderen met een rugzak vol zelfvertrouwen de klas in sturen is wat ik kan doen en dat gebeurt naar mijn idee al vanaf de geboorte. Een beetje vechten met de jongens zo af en toe zodat het niet zo'n watjes worden hoort ook bij de opvoeding. Je moet de touwtjes steeds meer loslaten. Nu al. Laatst waren Luke en Chris aan het ruzie maken en met veel moeite zei ik niets maar bekeek de hele situatie vanuit mijn ooghoeken. Ik moet ze nu al leren om zelf dingen op te lossen. Als het niet lukt dan wil ik ze wel begeleiden maar ik moet het niet voor hun oplossen. Moeilijk hoor! Maar ja, ik heb ook nog nooit iemand horen zeggen dat het makkelijk is. Ben benieuwd wat ons nog te wachten staat. Kleine kinderen geven kleine problemen, grote kinderen grote problemen.....
Nu is pesten en gepest worden, ondanks de schoolkleding, ook hier een groot ding. Naast dat er op school gepest wordt, wordt er nu net als in de rest van de wereld ook al aan cyber-pesten gedaan. Zucht. Het lijkt me verschrikkelijk als ik de moeder ben van een kind wat gepest wordt óf moeder ben van een kind dat pest. Ja, en daar ga ik me nu al druk om maken.....want wat moet je anders tijdens de strijk.... Hoe ga ik dit voorkomen? Kan ik het überhaupt voorkomen? Moet ik me er eigenlijk wel druk om maken of gaat het juist dán fout? Het pesten van toen ik jong was is vast niet hetzelfde als nu dus hoe weet ik óf ik het wel kan voorkomen? Het zijn vaak de kleinste dingen die zo'n pester de aanleiding kunnen geven. Je kind leren hoe te reageren op een pester kan zeker wel maar kan je voorkomen dat de pester een aanleiding zoekt? Nu dragen de kinderen hier schoolkleding dus gelukkig hoef ik me om kleding niet druk te maken. Of wel? Ik ben (gelukkig) niet de perfecte huisvrouw dus misschien wordt mijn kind dadelijk wel gepest omdat zijn kleren verwassen zijn, verkeerd gestreken zijn, of omdat Luke de schoolkleding van zijn broer aan moet.... Of misschien koop ik net de verkeerde schoenen onder het schooluniform. Misschien wordt Chris dadelijk wel uitgelachen om zijn gekke Nederlandse moeder die elke dag op de fiets naar school komt.... Naar mijn mening begint het pesten niet altijd bij kinderen. Als er door de ouders thuis veel (in het bijzijn van de kinderen) wordt gepraat over andere kinderen of ouders, dan wordt dat overgenomen door de kinderen. Chris heeft het in de winkel nooit over "kijk mama, die is dik of die heeft een gek gezicht" omdat David en ik dat bewust ook nooit doen waar de kinderen bij zijn. Als de ouders thuis oordelen over een kind op school dan is de kans groot dat de kinderen dat oordeel overnemen. Dat zou goed een van de oorzaken van pesten kunnen zijn. Moet ik dan als moeder ook gaan opletten of ik dat kan voorkomen? Moet ik op die manier met de ouders van kinderen op school omgaan om te voorkomen dat hun kinderen onze kinderen gaan pesten? Jee, zo maak ik het af en toe saaie leven van een huisvrouw toch best ingewikkeld!
Me er niet druk om maken is toch wel het beste lijkt me. De kinderen met een rugzak vol zelfvertrouwen de klas in sturen is wat ik kan doen en dat gebeurt naar mijn idee al vanaf de geboorte. Een beetje vechten met de jongens zo af en toe zodat het niet zo'n watjes worden hoort ook bij de opvoeding. Je moet de touwtjes steeds meer loslaten. Nu al. Laatst waren Luke en Chris aan het ruzie maken en met veel moeite zei ik niets maar bekeek de hele situatie vanuit mijn ooghoeken. Ik moet ze nu al leren om zelf dingen op te lossen. Als het niet lukt dan wil ik ze wel begeleiden maar ik moet het niet voor hun oplossen. Moeilijk hoor! Maar ja, ik heb ook nog nooit iemand horen zeggen dat het makkelijk is. Ben benieuwd wat ons nog te wachten staat. Kleine kinderen geven kleine problemen, grote kinderen grote problemen.....
donderdag 24 maart 2011
De uitdaging van de huisvrouw in Australië
Want dat is het zeker! Naast dat je nu elke dag je kop breekt over wat moeten we vanavond weer eten heb ik er een nieuwe bij. Wat stop ik in de lunch box van Chris??? Het is hier namelijk niet twee boterhammen met een banaan en een pakje drinken, nee de peuters moeten variatie hebben. Er mag zelfs yoghurt mee maar dan niet in een wegwerpverpakking. Moeders moet een groot pak kopen en elke keer een beetje in een tupperware bakje doen, want dat is beter voor het milieu. Ook niet alleen een banaan, nee de vier-jarige moet keuze hebben tussen groeten en fruit dus je staat 's morgens om 7 uur een appel te schillen, een komkommer te snijden en je bent druifjes aan het plukken voor je kleine spruit. Ook niet alleen brood, dat is saai. Een boterham of een wrap, een paar crackers, een pannenkoek of pasta of misschien wat left-over rijst. Nu heb ik de mazzel dat ik jongens heb want wat ik ook in die lunchbox prop, alles is een leuke uitdaging voor Chris. Hij eet de helft niet op waardoor het hele principe van 'red de aarde door bakjes te gebruiken' in het niet valt omdat ik de helft van zijn lunchbox in de prullenbak kan gooien. Niet handig!
Ik vind het wel mooi dat ze de kinderen op deze vroege leeftijd al hun keuze's in eten laten maken. Op deze manier kunnen ze waarschijnlijk beter hun smaak ontwikkelen en aangezien een kind zeventien keer iets moet proeven voordat hij het lekker of vies vindt, vind ik het prima om het zeventien keer nutteloos in zijn bakkie te doen (wie weet proeft hij het wel elke keer). Dit loopt ook synchroon met het beleid van de school. Niks 22 kinderen achter hun bureautje op vier jarige leeftijd. De kinderen moeten nog minimaal dertien jaar naar school dus waarom al zo vroeg zo gestructureerd beginnen. De kinderen mogen alles zelf kiezen in de klas. Als ze willen schilderen, dan gaan ze schilderen. Ze hoeven het niet te vragen want alles staat al klaar. Als ze willen plakken, knippen, bouwen, graven, lezen, schrijven, plassen, drinken (water) alles kan wanneer ze het zelf willen. Alles staat klaar en er zijn twee begeleiders die hun helpen als ze hulp nodig hebben. Drie keer per dag doen ze iets samen om toch een beetje structuur te leren en na de gevarieerde lunch pauze moeten ze op hun eigen bedje zitten (maar ook hier mogen ze zelf weten of ze gaan slapen, liggen, lezen of puzzelen).
Chris heeft het ontzettend naar zijn zin op school dus ik vind het allemaal prima. Vanaf mei gaat Chris ook naar de Nederlandse school. Dit doet hij dan op dinsdag van half vier tot zes uur. Pittig als hij dadelijk full-time naar school gaat maar zeker wel nodig. De snelheid waarmee hij zijn Nederlands vervangt door Engels is ongelooflijk. Gisteren wees ik een koe en een varken in een boek aan en hij wist het Nederlandse woord al niet meer! Chris praat inmiddels Engels tegen de Nederlandse kinderen waar we wekelijks mee spelen en ook tegen de mensen op Skype praat hij meestal Engels. Gelukkig doen zij net of ze het niet verstaan en dan realiseert hij zich wel dat hij Nederlands moet praten. Luke en baby-girl zullen het er nog moeilijker mee krijgen aangezien het enige Nederlands wat ze hier in huis horen van mij komt. Chris is nog niet echt geïnteresseerd in het jeugdjournaal maar Piet Piraat mag nog wel opgezet worden. Dan maar zo zijn Nederlands/Vlaams bijhouden......
Ik vind het wel mooi dat ze de kinderen op deze vroege leeftijd al hun keuze's in eten laten maken. Op deze manier kunnen ze waarschijnlijk beter hun smaak ontwikkelen en aangezien een kind zeventien keer iets moet proeven voordat hij het lekker of vies vindt, vind ik het prima om het zeventien keer nutteloos in zijn bakkie te doen (wie weet proeft hij het wel elke keer). Dit loopt ook synchroon met het beleid van de school. Niks 22 kinderen achter hun bureautje op vier jarige leeftijd. De kinderen moeten nog minimaal dertien jaar naar school dus waarom al zo vroeg zo gestructureerd beginnen. De kinderen mogen alles zelf kiezen in de klas. Als ze willen schilderen, dan gaan ze schilderen. Ze hoeven het niet te vragen want alles staat al klaar. Als ze willen plakken, knippen, bouwen, graven, lezen, schrijven, plassen, drinken (water) alles kan wanneer ze het zelf willen. Alles staat klaar en er zijn twee begeleiders die hun helpen als ze hulp nodig hebben. Drie keer per dag doen ze iets samen om toch een beetje structuur te leren en na de gevarieerde lunch pauze moeten ze op hun eigen bedje zitten (maar ook hier mogen ze zelf weten of ze gaan slapen, liggen, lezen of puzzelen).
Chris heeft het ontzettend naar zijn zin op school dus ik vind het allemaal prima. Vanaf mei gaat Chris ook naar de Nederlandse school. Dit doet hij dan op dinsdag van half vier tot zes uur. Pittig als hij dadelijk full-time naar school gaat maar zeker wel nodig. De snelheid waarmee hij zijn Nederlands vervangt door Engels is ongelooflijk. Gisteren wees ik een koe en een varken in een boek aan en hij wist het Nederlandse woord al niet meer! Chris praat inmiddels Engels tegen de Nederlandse kinderen waar we wekelijks mee spelen en ook tegen de mensen op Skype praat hij meestal Engels. Gelukkig doen zij net of ze het niet verstaan en dan realiseert hij zich wel dat hij Nederlands moet praten. Luke en baby-girl zullen het er nog moeilijker mee krijgen aangezien het enige Nederlands wat ze hier in huis horen van mij komt. Chris is nog niet echt geïnteresseerd in het jeugdjournaal maar Piet Piraat mag nog wel opgezet worden. Dan maar zo zijn Nederlands/Vlaams bijhouden......
donderdag 24 februari 2011
Wat is beter?
Vanaf vandaag rijd ik dus echt niet meer te hard. Althans niet in Australië. Het is zelfs zo erg dat ik gewoon bang ben geworden van de politie. Bijna onderdanig te noemen. Hoe het komt? Ze zijn gewoon overal!
Toen we in Australië aankwamen ergerde ik me kapot aan het rijgedrag van de Australiërs. Ze reden te langzaam, hoe kunnen ze!? Met moeite was ik geen bumperklever maar af en toe ff doorduwen kan geen kwaad dacht ik. Ik voelde me wel een opgefokte Nederlander en leerde al snel mijn snelheid wat aan te passen om een beetje een Queenslander gevoel te krijgen. Maar te zacht rijden, nee da's echt tijd verspilling. Om je een beetje een voorstelling te geven; er zijn drie rijbanen. In de meeste linkse baan (de langzame voor ons) rijden bestuurders 10 tot 20km langzamer dan het limiet. In de middelste baan rijden ze het limiet maar meestal zitten ze te dromen/te staren/te kletsen/te zingen dus ze zakken af en toe af naar 10km langzamer. In de rechterbaan rijden ze precies het snelheidslimiet. Daar blijven ze dan ook de hele weg hangen. Als je hier inhaalt is het niet verplicht om harder te rijden in de rechterbaan. Met als gevolg dat ze in de middelste baan en in de rechterbaan soms even hard rijden waardoor je dus vast komt te zitten (en je afslag mist). Sommige mensen willen wél te hard rijden en besluiten dan op een vijf baans weg iedereen aan de verkeerder kant in te halen. Zo wordt het dus af en toe een zooitje.
In Nederland was voor mij rechts hard (het limiet). Midden was harder en links was hardst. Niet links blijven plakken en zeker niet onder het limiet rijden. Maar dat kon ook. Je kon de politie negen van de tien keer al een kilometer van te voren zien staan, als je gepakt werd werden er nog eens zes correctie kilometers afgehaald en dan was de boete peanuts. Hier is het iets anders. Ze hebben de wet een aantal jaren geleden aangepast waardoor je een verdachte bent van criminele activiteiten als je te hard rijdt. Je bent namelijk een risico voor andere mensen op de weg en je kan dodelijke ongelukken veroorzaken. Er is een 'no mercy' beleid bij het aantal kilometers óver het limiet. Bij tien kilometer per uur te hard betaal je 150 euro boete én er worden ook nog eens punten van je rijbewijs afgehaald (ongeacht hoe lang je je rijbewijs al hebt). Dat is allemaal best te doen. Maar(!) ze zijn ook nog een zo sneaky om sneleheidscamera's in geparkeerde auto's te monteren (waar ik in NL altijd bang voor was, is hier dus wel zo). Als je op een twee baans weg rijdt, kan de tegemoetkomende politie auto je zonder pardon flitsen. Niets gemiddelde snelheid over een bepaald aantal kilometers, nee, gewoon beng, BETALEN! En ik zie de politie dagelijks!! Er gaat zelden een dag voorbij dat ik geen politie in actie zie of een politieagent met een snelheidscamera of een auto met een camera erin, zelden!
Vandaar dus. Vandaar dat de Queenslanders te langzaam rijden, ze zijn gewoon te bang om betrapt te worden. Dat vind ik best indrukwekkend. Dwingt de politie op deze manier respect af of zijn de bestuurders bang voor de boete's en niet de politie?
Zou de flexibiliteit van de Nederlandse wet, zoals de snelheids correctie, ook een reden kunnen zijn voor minder respect voor de politie? Is het 'door de vingers zien' van bepaalde feiten wel een goed idee? Creëer je zo niet iets wat je niet wilt, minder respect?
Als je het wat dichter bij huis bekijkt is het met opvoeden van kinderen ook zo. Hoe consequenter je bent, hoe beter de kinderen weten waar ze aan toe zijn en hoe beter ze luisteren. Als de kinderen weten dat ze bepaalde drempels wel over kunnen stappen omdat de ouders niet altijd even consequent zijn, zullen ze vaker proberen om door te drammen en vaker lastig zijn want wie weet of het werkt. Betekend het dan ook dat de kinderen minder respect hebben voor de ouders? Ik ben heel benieuwd maar ik ga het toch echt niet uitproberen.
Ik ben voortaan een trotse te-langzaam-rijder, moeder van een kind die me er al drie dagen aan herinnert dat mama vroeger te hard reed. Hoe consequent Chris!
Toen we in Australië aankwamen ergerde ik me kapot aan het rijgedrag van de Australiërs. Ze reden te langzaam, hoe kunnen ze!? Met moeite was ik geen bumperklever maar af en toe ff doorduwen kan geen kwaad dacht ik. Ik voelde me wel een opgefokte Nederlander en leerde al snel mijn snelheid wat aan te passen om een beetje een Queenslander gevoel te krijgen. Maar te zacht rijden, nee da's echt tijd verspilling. Om je een beetje een voorstelling te geven; er zijn drie rijbanen. In de meeste linkse baan (de langzame voor ons) rijden bestuurders 10 tot 20km langzamer dan het limiet. In de middelste baan rijden ze het limiet maar meestal zitten ze te dromen/te staren/te kletsen/te zingen dus ze zakken af en toe af naar 10km langzamer. In de rechterbaan rijden ze precies het snelheidslimiet. Daar blijven ze dan ook de hele weg hangen. Als je hier inhaalt is het niet verplicht om harder te rijden in de rechterbaan. Met als gevolg dat ze in de middelste baan en in de rechterbaan soms even hard rijden waardoor je dus vast komt te zitten (en je afslag mist). Sommige mensen willen wél te hard rijden en besluiten dan op een vijf baans weg iedereen aan de verkeerder kant in te halen. Zo wordt het dus af en toe een zooitje.
In Nederland was voor mij rechts hard (het limiet). Midden was harder en links was hardst. Niet links blijven plakken en zeker niet onder het limiet rijden. Maar dat kon ook. Je kon de politie negen van de tien keer al een kilometer van te voren zien staan, als je gepakt werd werden er nog eens zes correctie kilometers afgehaald en dan was de boete peanuts. Hier is het iets anders. Ze hebben de wet een aantal jaren geleden aangepast waardoor je een verdachte bent van criminele activiteiten als je te hard rijdt. Je bent namelijk een risico voor andere mensen op de weg en je kan dodelijke ongelukken veroorzaken. Er is een 'no mercy' beleid bij het aantal kilometers óver het limiet. Bij tien kilometer per uur te hard betaal je 150 euro boete én er worden ook nog eens punten van je rijbewijs afgehaald (ongeacht hoe lang je je rijbewijs al hebt). Dat is allemaal best te doen. Maar(!) ze zijn ook nog een zo sneaky om sneleheidscamera's in geparkeerde auto's te monteren (waar ik in NL altijd bang voor was, is hier dus wel zo). Als je op een twee baans weg rijdt, kan de tegemoetkomende politie auto je zonder pardon flitsen. Niets gemiddelde snelheid over een bepaald aantal kilometers, nee, gewoon beng, BETALEN! En ik zie de politie dagelijks!! Er gaat zelden een dag voorbij dat ik geen politie in actie zie of een politieagent met een snelheidscamera of een auto met een camera erin, zelden!
Vandaar dus. Vandaar dat de Queenslanders te langzaam rijden, ze zijn gewoon te bang om betrapt te worden. Dat vind ik best indrukwekkend. Dwingt de politie op deze manier respect af of zijn de bestuurders bang voor de boete's en niet de politie?
Zou de flexibiliteit van de Nederlandse wet, zoals de snelheids correctie, ook een reden kunnen zijn voor minder respect voor de politie? Is het 'door de vingers zien' van bepaalde feiten wel een goed idee? Creëer je zo niet iets wat je niet wilt, minder respect?
Als je het wat dichter bij huis bekijkt is het met opvoeden van kinderen ook zo. Hoe consequenter je bent, hoe beter de kinderen weten waar ze aan toe zijn en hoe beter ze luisteren. Als de kinderen weten dat ze bepaalde drempels wel over kunnen stappen omdat de ouders niet altijd even consequent zijn, zullen ze vaker proberen om door te drammen en vaker lastig zijn want wie weet of het werkt. Betekend het dan ook dat de kinderen minder respect hebben voor de ouders? Ik ben heel benieuwd maar ik ga het toch echt niet uitproberen.
Ik ben voortaan een trotse te-langzaam-rijder, moeder van een kind die me er al drie dagen aan herinnert dat mama vroeger te hard reed. Hoe consequent Chris!
vrijdag 11 februari 2011
Hormonen!
Helaas voor de mannen in het huishouden bij de Harrevelds want het huis zit propvol hormonen! Moeder Annemiek is zwanger (en dat zal David niet nog een keer gebeuren). De eerste drie maanden hadden ze te kampen met een oververmoeide, misselijke, chagrijnige en emotionele moeder die nog amper een glimlach op haar gezicht kon krijgen. Het enige wat me blij maakte was op een wit strand met een blauwe zee zitten. Dat hebben we dan de afgelopen twee weken ook, om de dag, gedaan. Nu zit ik in het tweede trimester ofwel de maanden 4, 5 en 6. Zoals alle boeken beschrijven zou dit de mooiste tijd moeten zijn. Vermoeidheid en misselijkheid zouden over moeten zijn, je gaat eindelijk zien dat je zwanger bent maar je loopt nog niet te waggelen. Zou ja..... Ik wacht nog af of mijn tweede trimester wat later begint misschien want ik ga nog steeds om 20.30 naar bed en de misselijkheid is er ook nog.
De eerste keer dat ik echo's liet maken was ik acht weken zwanger. Het ging allemaal erg snel en het was super medisch. De dokter maakte nog een grapje door de vraag te stellen "zitten er tweelingen in de familie?" maar stelde ons later gerust dat hij geen hartje zag kloppen in het tweede zakje. Toch even in de gaten houden, gaf hij mee. Geen echo foto's alleen een groot "blad" met kleine afbeeldingen. Jammer. De twaalf weken echo ging heel anders. Het was op een andere locatie omdat ze daar gelijk een nekplooimeting deden en zelfs een 3d echo. Het was prachtig om te zien (ik kon nu nl. wel mee kijken en de eerste keer alleen door mijn nek half te breken). Je vergeet hoe mooi en geweldig het is om de kleine te zien stuiteren terwijl je het helemaal niet voelt (mijn placenta ligt weer eens voor, zucht). Moeders weer huilen natuurlijk en David en Chris zaten met grote ogen mee te kijken. Luke bleef maar roepen 'baby, baby weg, kiekeboe baby', zo schattig! Dan toch even tellen, twee benen, twee armen, rond hoofd, volle maag, volle blaas, alles was prima. Helaas konden we nog niet zien of we hem Bruno kunnen blijven noemen want hij/zij hield zijn/haar beentjes stijf dicht. Het maakt ook niet uit. We hebben toch nog geen huis dus we kunnen nog niet aan de kamer beginnen. :-D
Ja, het huis..... Vorige week maakte ik me er nog erg druk om om. Ik wilde het nieuwe huis en wel nu! Nu, een week verder, ben ik op een andere hormonen achtbaan gestapt. De het-zal-allemaal-wel-achtbaan. Als bezorgde moeder wilde ik wachten totdat we een huis hadden gekocht om een kleuterschool te zoeken voor Chris. Zo hoefde hij immers niet van school te veranderen als we een huis ergens anders zouden kopen. Maar nu twee van Chris zijn vriendjes hier op een kleuterschool zitten die best centraal ligt, leek het voor Chris en voor mij een hele goede keuze om Chris in te schrijven. Het mocht gelukkig zo zijn want er was plaats, en ook nog eens op de dagen dat Steffen en Elize er ook naartoe gaan. Whoehoe voor ons! Toen we er aan kwamen was het al helemaal goed. We werden lief ontvangen (ook al kwamen we midden in spitsuur) en Chris en Luke begonnen gelijk te spelen. Het is een mega grote ruimte met heel veel maar dan ook heel veel verschillende doe-dingen. Als ik het met mijn eigen kleuterklas vergelijk is de ruimte 5 x zo groot en er zijn tig meer creatieve activiteiten. Chris wilde met alles tegelijk spelen. Dat ik weg zou gaan vond ie nog niet helemaal tof maar gelukkig was dat voor nu ook nog niet de bedoeling. Ik moest Chris en Luke nu wel overhalen om mee naar huis te gaan. In de auto waren Chris en ik helemaal happy met de kleuterschool. Chris vond het 'super cool' en ik was blij dat hij het leuk vond. We zijn gelijk naar de zwemschool gereden om de zwemles te verzetten en daarna naar het winkelcentrum gereden om een nieuwe rugzak, beker en lunch trommel inclusief icepack te halen. Daarna zei Chris; "Mam, we need to pick up some flowers". Uuuhhhmm waarom Chris? "Ze zijn voor jouw, omdat ik jouw zo lief vind". Geen traantje maar emmers moeten weg "pinken".
Dus van de afgelopen zes weken geen verplichtingen hebben gaan we naar maandag zwemmen om 10.30, dinsdag zwemmen om 9.30 (dag thee clubje :'-(), woensdag, donderdag en vrijdag kleuterschool alleen op de woensdag is het om de week. Chris gaat van negen uur 's morgens tot half 3 's middags. Precies genoeg tijd voor Luke en mij om iets leuks te doen en om te slapen. Helemaal goed.
Ja, verder gebeurt er eigenlijk niet veel. Ik zit ongeveer één keer in de week bij de dokter want voor elk wissewasje moet ik een afspraak maken; herhaal recept halen, medische kaart voor Chris halen, spuit voor Luke halen (terwijl de zuster de spuit zet, zo dom), om de echo's te laten zien, om een verwijsbriefje voor het ziekenhuis te halen en ga maar door. Inmiddels heb ik ook besloten om niet particulier te gaan in het ziekenhuis. Het is een lange weg geweest over wat ik wilde maar ben nu blij met mijn keuze. Ik ga dus in het ziekenhuis bij een midwife en obstetrician op controle en ga daar ook bevallen. Het ziekenhuis ligt aan de rand van de stad dus mochten we in de tussentijd verhuizen, dan maakt het niet zoveel uit.
Het is alweer 21.00 uur dus tijd om naar bed te gaan. We hebben een lekker druk weekend voor de boeg met héél veel huizen bezoeken, heb nog een lingerie party en zondag gaan we weer bodyboarden met Chris want dat vind ie ge-wel-dig!
Fijn weekend allemaal!
De eerste keer dat ik echo's liet maken was ik acht weken zwanger. Het ging allemaal erg snel en het was super medisch. De dokter maakte nog een grapje door de vraag te stellen "zitten er tweelingen in de familie?" maar stelde ons later gerust dat hij geen hartje zag kloppen in het tweede zakje. Toch even in de gaten houden, gaf hij mee. Geen echo foto's alleen een groot "blad" met kleine afbeeldingen. Jammer. De twaalf weken echo ging heel anders. Het was op een andere locatie omdat ze daar gelijk een nekplooimeting deden en zelfs een 3d echo. Het was prachtig om te zien (ik kon nu nl. wel mee kijken en de eerste keer alleen door mijn nek half te breken). Je vergeet hoe mooi en geweldig het is om de kleine te zien stuiteren terwijl je het helemaal niet voelt (mijn placenta ligt weer eens voor, zucht). Moeders weer huilen natuurlijk en David en Chris zaten met grote ogen mee te kijken. Luke bleef maar roepen 'baby, baby weg, kiekeboe baby', zo schattig! Dan toch even tellen, twee benen, twee armen, rond hoofd, volle maag, volle blaas, alles was prima. Helaas konden we nog niet zien of we hem Bruno kunnen blijven noemen want hij/zij hield zijn/haar beentjes stijf dicht. Het maakt ook niet uit. We hebben toch nog geen huis dus we kunnen nog niet aan de kamer beginnen. :-D
Ja, het huis..... Vorige week maakte ik me er nog erg druk om om. Ik wilde het nieuwe huis en wel nu! Nu, een week verder, ben ik op een andere hormonen achtbaan gestapt. De het-zal-allemaal-wel-achtbaan. Als bezorgde moeder wilde ik wachten totdat we een huis hadden gekocht om een kleuterschool te zoeken voor Chris. Zo hoefde hij immers niet van school te veranderen als we een huis ergens anders zouden kopen. Maar nu twee van Chris zijn vriendjes hier op een kleuterschool zitten die best centraal ligt, leek het voor Chris en voor mij een hele goede keuze om Chris in te schrijven. Het mocht gelukkig zo zijn want er was plaats, en ook nog eens op de dagen dat Steffen en Elize er ook naartoe gaan. Whoehoe voor ons! Toen we er aan kwamen was het al helemaal goed. We werden lief ontvangen (ook al kwamen we midden in spitsuur) en Chris en Luke begonnen gelijk te spelen. Het is een mega grote ruimte met heel veel maar dan ook heel veel verschillende doe-dingen. Als ik het met mijn eigen kleuterklas vergelijk is de ruimte 5 x zo groot en er zijn tig meer creatieve activiteiten. Chris wilde met alles tegelijk spelen. Dat ik weg zou gaan vond ie nog niet helemaal tof maar gelukkig was dat voor nu ook nog niet de bedoeling. Ik moest Chris en Luke nu wel overhalen om mee naar huis te gaan. In de auto waren Chris en ik helemaal happy met de kleuterschool. Chris vond het 'super cool' en ik was blij dat hij het leuk vond. We zijn gelijk naar de zwemschool gereden om de zwemles te verzetten en daarna naar het winkelcentrum gereden om een nieuwe rugzak, beker en lunch trommel inclusief icepack te halen. Daarna zei Chris; "Mam, we need to pick up some flowers". Uuuhhhmm waarom Chris? "Ze zijn voor jouw, omdat ik jouw zo lief vind". Geen traantje maar emmers moeten weg "pinken".
Dus van de afgelopen zes weken geen verplichtingen hebben gaan we naar maandag zwemmen om 10.30, dinsdag zwemmen om 9.30 (dag thee clubje :'-(), woensdag, donderdag en vrijdag kleuterschool alleen op de woensdag is het om de week. Chris gaat van negen uur 's morgens tot half 3 's middags. Precies genoeg tijd voor Luke en mij om iets leuks te doen en om te slapen. Helemaal goed.
Ja, verder gebeurt er eigenlijk niet veel. Ik zit ongeveer één keer in de week bij de dokter want voor elk wissewasje moet ik een afspraak maken; herhaal recept halen, medische kaart voor Chris halen, spuit voor Luke halen (terwijl de zuster de spuit zet, zo dom), om de echo's te laten zien, om een verwijsbriefje voor het ziekenhuis te halen en ga maar door. Inmiddels heb ik ook besloten om niet particulier te gaan in het ziekenhuis. Het is een lange weg geweest over wat ik wilde maar ben nu blij met mijn keuze. Ik ga dus in het ziekenhuis bij een midwife en obstetrician op controle en ga daar ook bevallen. Het ziekenhuis ligt aan de rand van de stad dus mochten we in de tussentijd verhuizen, dan maakt het niet zoveel uit.
Het is alweer 21.00 uur dus tijd om naar bed te gaan. We hebben een lekker druk weekend voor de boeg met héél veel huizen bezoeken, heb nog een lingerie party en zondag gaan we weer bodyboarden met Chris want dat vind ie ge-wel-dig!
Fijn weekend allemaal!
 |
| Aaah, vandaar |
zondag 30 januari 2011
Klaar met het water en genieten!
Al het water is gezakt (zowel in Brisbane als in Rockhampton) en de zomer is begonnen! Het puinruimen is nog bezig en Julia Gillard (MP van Australië) denkt een oplossing te hebben gevonden om wat meer geld binnen te krijgen. Iedereen (vanaf een bepaald salaris) betaald de komende twaalf maanden één procent van zijn/haar salaris om zo wat meer geld binnen te krijgen voor herstelwerkzaamheden. Ze heeft de woorden nog niet uit haar mond of het volgende drama staat alweer om de hoek. Het is nog steeds cyclonen seizoen dus er staat Australië nog wat te wachten. De mensen die in het noorden van Queensland hun noodrugzak hebben uitgepakt, kunnen deze weer inpakken. Ze worden geadviseerd om water en eten in te slaan en hun huizen extra te beveiligen tegen wind er regen. De inwoners zijn hier aan gewend. Het is nu eenmaal cyclonen seizoen dus 'what's new!?' La Niña zorgt er allen voor dat het slechte weer wat versterkt wordt. Ze verwachten de komende 24 uur tussen de 100mm en de 400mm regen. Dat is iets wat wel nieuw is en wat waarschijnlijk ook voor de meeste ellende gaat zorgen. We wachen af hoe het gaat. Ons deel vormt geen bedreiging, het is alleen het noorden van Queenland.
Wij hebben de afgelopen week fantastisch weer gehad. We hebben nu de zomer leren kennen die we eigenlijk hadden moeten hebben toen we hier aankwamen. Moet eerlijk zeggen dat ik het achteraf niet zo erg vond om op deze manier te acclimatiseren. Sinds de warmte is begonnen heb ik twee hagedissen het huis uit moeten sturen, oog in oog gestaan met drie mega spinnen en geschrokken van de hoeveelheid mieren die er binnen vijftien minuten op één broodkruimeltje afkomen. De kinderen genieten ook ontzettend. We zijn deze week vier keer naar zee (surfers paradise) geweest, wat ze echt heerlijk vinden.
Dat ze van te voren van top tot teen ingesmeerd moeten worden, een t-shirt en een pet/hoed moeten dragen vinden ze helemaal normaal.
Kwa huizenjacht zijn we niet echt veel verder. We hebben afgelopen week een bod gedaan op een huis maar helaas waren we met zes anderen waarvan er drie een hoger bod hadden gedaan. Er komen de laatste tijd niet veel nieuwe huizen op de markt dus misschien kiezen we ervoor om een goedkoper huis te kopen die we dan naar onze eigen smaak laten verbouwen. Dan moeten we wel bedenken dat het allemaal wat langer kan duren omdat de meeste bouwvakkers bezig zijn met het herstellen van overstroomde huizen.
Verder is er eigenlijk niet veel nieuws. De kids doen het prima en Bruno groeit goed. Op acht februari heb ik de twaalf weken echo en ik moet deze week al op zoek naar zwangerschapskleding want ik pas niet meer in mijn broeken. Afgelopen vrijdag ben ik voor het eerst met de meiden wezen eten en het was hartstikke gezellig. God wat heb ik dat gemist zeg! Gelukkig hebben we gelijk afgesproken dat we het meer gaan doen.
Nu ga ik weer de tas inpakken want we gaan lekker naar het strand. We gaan dit keer naar Redcliff want daar zijn geen hoge golfen dus de kinderen kunnen lekker zwemmen. Daarna even naar de markt en misschien nog even naar de lagoon. Weltrusten voor Holland en tot het volgende blog! Xmaandag 17 januari 2011
The week after
Van 24 uur per dag nieuwsuitzendingen is er nu nog maar plaats voor drie minuten televisie over de overstromingen. De kranten praten alleen nog maar over de schoonmaak en niet meer over het water dat nog in Rockhampton en Ipswich aanwezig is. Het "hot news" is weg en zo ook de media. Leuk dat ik op de radio kwam om het uit te leggen wanneer ik in het rampgebied zat maar (logisch) nu geen contact meer met hen.
Gisteren heb ik het Nederlandse nieuws gekeken, van de afgelopen week, op onder andere RTL gemist. Voor mij was het schokkend om te zien hoe weinig aandacht er aan Queensland besteed werd. Het is logisch, we wonen aan de andere kant van de wereld, de Queenslanders hebben alles onder controle dus waarom zou de media er meer aandacht aan besteden. Geld doneren? Waarom? Ze kunnen het toch zelf! Australië wil laten zien dat ze sterk en onafhankelijk zijn maar waarom wordt er 75 miljoen dollar aan Pakistan gedoneerd en waarom zit er dan nu pas 53 miljoen dollar (incl overheid) in de pot voor de overstromingen? Waarom werd er vorig jaar 150 miljoen dollar door de Austrliërs gedoneerd voor de bosbranden en nu net eenderde van dat bedrag?
Wat ik ook ondervonden heb, de laatste twee dagen, is dat je het wel op de televisie kan zien, je mond kan er van openvallen maar nog steeds maak je het niet echt mee. De laatste zes dagen heb ik constant naar het nieuws gekeken, ik heb alle kranten artikels gelezen en alle emotionele verhalen gehoord. Alles was verschrikkelijk! Maar toen ik gisteren door het ramp gebied reed voelde ik het pas echt. En dat is een verschil. Als je ziet dat iemands hele hebben en houden nat, beschadigd en kapot op de stoep staat, dan krijg je pas een beetje het gevoel van wat er is gebeurt. We reden naar ons fitnesscentrum en naar de zwemschool van de kinderen. Beide zijn zwaar getroffen. Daar zagen we dat de verbouwing waar ze mee bezig waren en volgende maand af zou zijn, helemaal voor niets is geweest. Ook verschrikkelijk. Alle winkels er omheen waren helemaal leeg want alles was eruit gehaald omdat het verwoest was. Er zit een brok in mijn keel en probeer hem weg te slikken als Chris tegen mij zegt "mam, volgens mij kunnen we niet zwemmen". Gelukkig zal Chris dit allemaal niet meer herinneren maar ik wil wel dat hij het nu meemaakt. De afgelopen week vroeg hij namelijk elke keer als we bij een overstroomd gebied waren; "mam, wonen opa en oma daar?" Hij begrijpt het nog niet maar dat betekend niet dat we hem er niet bij moeten betrekken.
Chris en ik hebben van het weekend een doos ingepakt met speelgoed om aan de kindjes te geven die geen speelgoed meer hebben. Helaas staat de doos nog steeds in de garage omdat ik maar niet weet aan wie ik het moet geven. Er zijn genoeg punten waar ik het af kan geven maar wie ben ik om te bepalen wie het het meeste nodig heeft? Eerst dacht ik Ipswich, daar zijn de slachtoffers namelijk minder rijk dan hier. Alsof dat wat uitmaakt dacht ik later. Als je je huis en inboedel kwijt bent, dan ben je het kwijt, of je nu arm of rijk bent. We hebben ook nog de keuze om het te bewaren voor de kinderopvang van het fitnesscentrum, zij zijn ook alles kwijt. En of ze nu een bedrijf zijn of niet, ook zij moeten opnieuw beginnen.
De overheid denkt dat het minimaal 2 jaar gaat duren voordat Queensland weer eruit ziet zoals het zag. Anna Bligh verzoekt iedereen in Australië om dit jaar in de staat Queensland op vakantie te gaan en zo de economie te spekken.
Dit is mijn voorstel. Aangezien Nederland geen grote actie heeft ondernomen om geld in te zamelen voor Australië, raad ik mijn familie en alle vrienden aan om dit jaar op vakantie te komen naar Australië. Help Queensland weer opbouwen en kom op vakantie bij de Harry's!!!! :-)
Liefs ons
Voor die ene journalist die afgelopen dinsdag vroeg of ik niet een beetje aan het overdrijven was op mijn blog hier wat foto's speciaal voor haar.
Gisteren heb ik het Nederlandse nieuws gekeken, van de afgelopen week, op onder andere RTL gemist. Voor mij was het schokkend om te zien hoe weinig aandacht er aan Queensland besteed werd. Het is logisch, we wonen aan de andere kant van de wereld, de Queenslanders hebben alles onder controle dus waarom zou de media er meer aandacht aan besteden. Geld doneren? Waarom? Ze kunnen het toch zelf! Australië wil laten zien dat ze sterk en onafhankelijk zijn maar waarom wordt er 75 miljoen dollar aan Pakistan gedoneerd en waarom zit er dan nu pas 53 miljoen dollar (incl overheid) in de pot voor de overstromingen? Waarom werd er vorig jaar 150 miljoen dollar door de Austrliërs gedoneerd voor de bosbranden en nu net eenderde van dat bedrag?
Wat ik ook ondervonden heb, de laatste twee dagen, is dat je het wel op de televisie kan zien, je mond kan er van openvallen maar nog steeds maak je het niet echt mee. De laatste zes dagen heb ik constant naar het nieuws gekeken, ik heb alle kranten artikels gelezen en alle emotionele verhalen gehoord. Alles was verschrikkelijk! Maar toen ik gisteren door het ramp gebied reed voelde ik het pas echt. En dat is een verschil. Als je ziet dat iemands hele hebben en houden nat, beschadigd en kapot op de stoep staat, dan krijg je pas een beetje het gevoel van wat er is gebeurt. We reden naar ons fitnesscentrum en naar de zwemschool van de kinderen. Beide zijn zwaar getroffen. Daar zagen we dat de verbouwing waar ze mee bezig waren en volgende maand af zou zijn, helemaal voor niets is geweest. Ook verschrikkelijk. Alle winkels er omheen waren helemaal leeg want alles was eruit gehaald omdat het verwoest was. Er zit een brok in mijn keel en probeer hem weg te slikken als Chris tegen mij zegt "mam, volgens mij kunnen we niet zwemmen". Gelukkig zal Chris dit allemaal niet meer herinneren maar ik wil wel dat hij het nu meemaakt. De afgelopen week vroeg hij namelijk elke keer als we bij een overstroomd gebied waren; "mam, wonen opa en oma daar?" Hij begrijpt het nog niet maar dat betekend niet dat we hem er niet bij moeten betrekken.
Chris en ik hebben van het weekend een doos ingepakt met speelgoed om aan de kindjes te geven die geen speelgoed meer hebben. Helaas staat de doos nog steeds in de garage omdat ik maar niet weet aan wie ik het moet geven. Er zijn genoeg punten waar ik het af kan geven maar wie ben ik om te bepalen wie het het meeste nodig heeft? Eerst dacht ik Ipswich, daar zijn de slachtoffers namelijk minder rijk dan hier. Alsof dat wat uitmaakt dacht ik later. Als je je huis en inboedel kwijt bent, dan ben je het kwijt, of je nu arm of rijk bent. We hebben ook nog de keuze om het te bewaren voor de kinderopvang van het fitnesscentrum, zij zijn ook alles kwijt. En of ze nu een bedrijf zijn of niet, ook zij moeten opnieuw beginnen.
De overheid denkt dat het minimaal 2 jaar gaat duren voordat Queensland weer eruit ziet zoals het zag. Anna Bligh verzoekt iedereen in Australië om dit jaar in de staat Queensland op vakantie te gaan en zo de economie te spekken.
Dit is mijn voorstel. Aangezien Nederland geen grote actie heeft ondernomen om geld in te zamelen voor Australië, raad ik mijn familie en alle vrienden aan om dit jaar op vakantie te komen naar Australië. Help Queensland weer opbouwen en kom op vakantie bij de Harry's!!!! :-)
Liefs ons
Voor die ene journalist die afgelopen dinsdag vroeg of ik niet een beetje aan het overdrijven was op mijn blog hier wat foto's speciaal voor haar.
 |
| Dit is de inboelen van de mensen die 1,5 straat verder wonen.... |
 |
| Dit, wat je op straat ziet liggen, is de inhoud van de gym. De gym die volgende maand, na 6 maanden verbouwen, klaar zou zijn. |
 |
| Het bruin is tot waar het modderwater is gekomen 2 straten van David's werk vandaan |
 |
| hier stond het water 2,5 meter hoog (op de snelweg!) |
vrijdag 14 januari 2011
Overstroming januari 2011 - Ons verhaal
Het begint in Rockhampton op 2e kerstdag. David en ik moeten kiezen of we een dag eerder naar huis gaan vanwege de regen en voorspelde overstromingen. Gelukkig doen we dat want één dag later hadden we niet naar huis gekund. Een paar dagen erna overstroomt Fitsroy river en Rockhampton staat onder water. Het is een ramp! Zoveel water, zoveel gedupeerden. Gelukkig wonen de broer van David en zijn ouders hoog dus hun huizen blijven droog. Het water wil maar niet zakken en tot vandaag de dag is het water nog maar 1 meter gezakt. De supermarkten zijn leeg en er kan geen nieuw voedsel komen omdat de vrachtwagens nog steeds niet door het water kunnen. Verschrikkelijk! Terwijl ik op maandag 10 januari kijk in de krant hoeveel geld er is in gezameld voor Rockhampton e.o. (11+ miljoen dollar) weten we nog niet wat er daarna gaat gebeuren.
Ik zit toevallig voor de televisie en zie dan hoe een vloedgolf door Lockyer Valley heen raast. Het is hartbrekend om te zien hoe de mensen worden overvallen door de enorme stroom van regenwater. Er vallen doden en er zijn ontelbare huizen ondergelopen met water.
Het blijft maar regenen en regenen.... Dinsdag wordt bekend dat de Brisbane river in gevaar loopt. De capaciteit van de Wivenhoe Dam die normaal op 12% staat, staat inmiddels op 150%. Ik wil met de kids gaan kijken en foto's maken van de Wivenhoe Dam maar hoe verder ik rijd, hoe meer berichten ik krijg via het nieuws dat er wegen en wijken onder water komen te staan. Ik besluit om naar huis te rijden en alvast voorraad te gaan halen. Water, brood en batterijen. Je weet maar nooit. David wordt op zijn werk naar huis gestuurd want ook Rocklea, waar hij werkt, wordt bedreigd. David heeft een kaart voor ons uitgedraaid waarop staat dat in 1974 het water niet zó hoog is gekomen dat we gevaar lopen. Op dat moment verwachten de voorspellers niet dat het water hoger komt als in 1974. Het blijft de hele dag regenen en we blijven alle berichten volgen. De volgende ochtend wordt David om half 7 door zijn werk gebeld. Hij hoeft niet te komen. Het is al zeker dat Rocklea onder gaat lopen die dag. Het regent gelukkig niet meer. We gaan rondrijden en praten met de buren. Iedereen blijft. Een aantal buurtgenoten hebben de kaarten bekeken en ze zien, net als wij, dat onze straat geen bedreiging vormt door de Brisbane river. Later in de ochtend krijgen we het bericht dat het water waarschijnlijk toch hoger uitkomt dan in 1974. Shit! Ik bel alvast rond voor een logeerplek. David gaat erop uit om het water te bekijken en ik zet de dozen met foto's en albums op Chris zijn stapelbed want een bovenverdieping hebben we niet. David komt terug. We zijn al te laat. Onze wijk is afgesloten van de rest. We kunnen niet meer weg.
We doen op straat navraag. De meeste hebben het gehoord en iedereen die niet in een bungalow woont zet alle spullen op de bovenverdieping. De overburen bieden ons een verblijfplek aan voor als het water toch te hoog komt. David en ik pakken de auto alvast in. Als we naar het einde van de straat rijden, zitten we al 10 meter hoger, genoeg om droog te zitten. We gaan elke keer naar het water kijken. We hoeven inmiddels alleen maar de straat uit te lopen. Het hele rugby veld ligt al onder water en de dugout drijft voor onze ogen van de ene kant naar de andere kant. Er gaat een bootje op en neer. Twee mannen varen alle mensen terug naar hun huis die op het laatste moment boodschappen wilde doen en niet meer naar huis kunnen rijden door het hoge water. Het water gaat echt rete snel! Dit is het water van de Brisbane river. Als we in dezelfde straat het bergje overlopen zien we aan de andere kant ook water. Dit water is van een rainstorm drain. In de plaats van water afvoeren, spuit het water eruit. Volgens een omwonende is dit water gevaarlijker. Want dit is namelijk ook wat er gebeurt is in Toowoomba. De rainstorm drains konden het water niet meer aan en spoot het water terug. De Wivenhoe Dam zit vol. Het staat op 198% en 200% is het maximum.
We weten wat de tijden van vloed* zijn dus wanneer we moeten opletten. We besluiten om "water dienst'' te houden. David gaat als eerste slapen, samen met de kinderen. We slapen allemaal op één kamer. De kinderen voelen allang dat het een beetje spannend is in Huize Harreveld en David en ik willen alles goed in de gaten houden. Ik loop voor de eerste keer om acht uur naar het water. Er staan meer bewoners en ieder heeft zo zijn verhaal. Er zijn in de straat achter het water al heel veel huizen ondergelopen. Al die mensen zijn op tijd gevlucht maar er staan ook volgelopen huizen waarvan de bewoners op vakantie zijn. Als ik na een uurtje terugloop ga ik in het donker op de bank zitten. Dit heeft geen zin, ik loop maar weer terug naar het water. Als ik terugkom lijkt het of het water iets is gezakt. Logisch zeggen de mensen om mij heen, het is namelijk eb. Rond 23.00 uur maak ik David wakker. Tussen 24.00 uur en 4.00 komt het water op het hoogste punt dus we moeten we constant bij het water blijven. Als het water te hoog komt moeten we de auto pakken en weggaan. David komt elk uur terug en hij blijft vertellen dat het water aan het zakken is. Wat een opluchting! Om 4.30 komt hij naar bed. Het water is zo'n twee meter gezakt (op straat) en vormt geen gevaar meer. Luke wordt om 5 uur wakker en heeft geen zin meer om te slapen. Nieuwsgierig loop ik naar het water. Het is inmiddels licht en de zon schijnt. Het is de hele nacht droog geweest. Als ik bij het water kom is het weer gezakt. Ongelooflijk. De vogels fluiten zelfs, het lijkt of er niets aan de hand is. Als ik over de berg naar het water van de Brisbane river loop ruik ik zelfs het verse brood van de bakker... Wat een verschil. Ik zie dat ook daar het water op straat zeker 10 meter is afgenomen. Er lopen al weer mensen te joggen en hun hond uit te laten alsof er niets is gebeurt. Heel raar! Om 8 uur gaan we rijden en we kunnen er nergens uit. Het water is nog overal om ons heen en we hebben nog geen electriciteit. Het vlees boven in de diepvries is al aan het ontdooien dus alle steaks uit de diepvries gaan om 12 uur op de barbie. Het water loopt zo hard terug dat we 's middags naar het winkelcentrum kunnen. Een paar winkels zijn open. Het voelt heel vreemd. Er zijn mensen verdronken, er worden mensen vermist. Duizenden mensen hebben hun huizen verloren en in het winkelcentrum lopen mensen boodschappen te doen alsof er niets aan de hand is. Het enige waar aan we merken dat er een crisis is is dat er constant helikopters vliegen en als we de radio aanzetten.
Op de radio horen we dat het ergste over is. De schoonmaak kan beginnen. Anna Bligh spreekt iedereen weer moedige woorden in en de plannen voor de schoonmaak worden op de radio uitgelegd. Alle vrijwilligers rukken uit om mensen te helpen. De slachtoffers huilen niet omdat ze aangedaan zijn van de schade, nee ze huilen uit dankbaarheid om het aantal vrijwilligers die overal vandaan komen om te helpen. Een man zei; "ik heb zoveel mazzel, ik ben alles verloren maar ik leef nog". De aussie spirit. Ongelooflijk!
* Brisbane ligt aan de zee. Het water wat in de rivier stroomt, kan zijn water kwijt aan de zee, mits het vloed is. Dan komt het water van de zee in de rivier.
Ik zit toevallig voor de televisie en zie dan hoe een vloedgolf door Lockyer Valley heen raast. Het is hartbrekend om te zien hoe de mensen worden overvallen door de enorme stroom van regenwater. Er vallen doden en er zijn ontelbare huizen ondergelopen met water.
Het blijft maar regenen en regenen.... Dinsdag wordt bekend dat de Brisbane river in gevaar loopt. De capaciteit van de Wivenhoe Dam die normaal op 12% staat, staat inmiddels op 150%. Ik wil met de kids gaan kijken en foto's maken van de Wivenhoe Dam maar hoe verder ik rijd, hoe meer berichten ik krijg via het nieuws dat er wegen en wijken onder water komen te staan. Ik besluit om naar huis te rijden en alvast voorraad te gaan halen. Water, brood en batterijen. Je weet maar nooit. David wordt op zijn werk naar huis gestuurd want ook Rocklea, waar hij werkt, wordt bedreigd. David heeft een kaart voor ons uitgedraaid waarop staat dat in 1974 het water niet zó hoog is gekomen dat we gevaar lopen. Op dat moment verwachten de voorspellers niet dat het water hoger komt als in 1974. Het blijft de hele dag regenen en we blijven alle berichten volgen. De volgende ochtend wordt David om half 7 door zijn werk gebeld. Hij hoeft niet te komen. Het is al zeker dat Rocklea onder gaat lopen die dag. Het regent gelukkig niet meer. We gaan rondrijden en praten met de buren. Iedereen blijft. Een aantal buurtgenoten hebben de kaarten bekeken en ze zien, net als wij, dat onze straat geen bedreiging vormt door de Brisbane river. Later in de ochtend krijgen we het bericht dat het water waarschijnlijk toch hoger uitkomt dan in 1974. Shit! Ik bel alvast rond voor een logeerplek. David gaat erop uit om het water te bekijken en ik zet de dozen met foto's en albums op Chris zijn stapelbed want een bovenverdieping hebben we niet. David komt terug. We zijn al te laat. Onze wijk is afgesloten van de rest. We kunnen niet meer weg.
We doen op straat navraag. De meeste hebben het gehoord en iedereen die niet in een bungalow woont zet alle spullen op de bovenverdieping. De overburen bieden ons een verblijfplek aan voor als het water toch te hoog komt. David en ik pakken de auto alvast in. Als we naar het einde van de straat rijden, zitten we al 10 meter hoger, genoeg om droog te zitten. We gaan elke keer naar het water kijken. We hoeven inmiddels alleen maar de straat uit te lopen. Het hele rugby veld ligt al onder water en de dugout drijft voor onze ogen van de ene kant naar de andere kant. Er gaat een bootje op en neer. Twee mannen varen alle mensen terug naar hun huis die op het laatste moment boodschappen wilde doen en niet meer naar huis kunnen rijden door het hoge water. Het water gaat echt rete snel! Dit is het water van de Brisbane river. Als we in dezelfde straat het bergje overlopen zien we aan de andere kant ook water. Dit water is van een rainstorm drain. In de plaats van water afvoeren, spuit het water eruit. Volgens een omwonende is dit water gevaarlijker. Want dit is namelijk ook wat er gebeurt is in Toowoomba. De rainstorm drains konden het water niet meer aan en spoot het water terug. De Wivenhoe Dam zit vol. Het staat op 198% en 200% is het maximum.
We weten wat de tijden van vloed* zijn dus wanneer we moeten opletten. We besluiten om "water dienst'' te houden. David gaat als eerste slapen, samen met de kinderen. We slapen allemaal op één kamer. De kinderen voelen allang dat het een beetje spannend is in Huize Harreveld en David en ik willen alles goed in de gaten houden. Ik loop voor de eerste keer om acht uur naar het water. Er staan meer bewoners en ieder heeft zo zijn verhaal. Er zijn in de straat achter het water al heel veel huizen ondergelopen. Al die mensen zijn op tijd gevlucht maar er staan ook volgelopen huizen waarvan de bewoners op vakantie zijn. Als ik na een uurtje terugloop ga ik in het donker op de bank zitten. Dit heeft geen zin, ik loop maar weer terug naar het water. Als ik terugkom lijkt het of het water iets is gezakt. Logisch zeggen de mensen om mij heen, het is namelijk eb. Rond 23.00 uur maak ik David wakker. Tussen 24.00 uur en 4.00 komt het water op het hoogste punt dus we moeten we constant bij het water blijven. Als het water te hoog komt moeten we de auto pakken en weggaan. David komt elk uur terug en hij blijft vertellen dat het water aan het zakken is. Wat een opluchting! Om 4.30 komt hij naar bed. Het water is zo'n twee meter gezakt (op straat) en vormt geen gevaar meer. Luke wordt om 5 uur wakker en heeft geen zin meer om te slapen. Nieuwsgierig loop ik naar het water. Het is inmiddels licht en de zon schijnt. Het is de hele nacht droog geweest. Als ik bij het water kom is het weer gezakt. Ongelooflijk. De vogels fluiten zelfs, het lijkt of er niets aan de hand is. Als ik over de berg naar het water van de Brisbane river loop ruik ik zelfs het verse brood van de bakker... Wat een verschil. Ik zie dat ook daar het water op straat zeker 10 meter is afgenomen. Er lopen al weer mensen te joggen en hun hond uit te laten alsof er niets is gebeurt. Heel raar! Om 8 uur gaan we rijden en we kunnen er nergens uit. Het water is nog overal om ons heen en we hebben nog geen electriciteit. Het vlees boven in de diepvries is al aan het ontdooien dus alle steaks uit de diepvries gaan om 12 uur op de barbie. Het water loopt zo hard terug dat we 's middags naar het winkelcentrum kunnen. Een paar winkels zijn open. Het voelt heel vreemd. Er zijn mensen verdronken, er worden mensen vermist. Duizenden mensen hebben hun huizen verloren en in het winkelcentrum lopen mensen boodschappen te doen alsof er niets aan de hand is. Het enige waar aan we merken dat er een crisis is is dat er constant helikopters vliegen en als we de radio aanzetten.
Op de radio horen we dat het ergste over is. De schoonmaak kan beginnen. Anna Bligh spreekt iedereen weer moedige woorden in en de plannen voor de schoonmaak worden op de radio uitgelegd. Alle vrijwilligers rukken uit om mensen te helpen. De slachtoffers huilen niet omdat ze aangedaan zijn van de schade, nee ze huilen uit dankbaarheid om het aantal vrijwilligers die overal vandaan komen om te helpen. Een man zei; "ik heb zoveel mazzel, ik ben alles verloren maar ik leef nog". De aussie spirit. Ongelooflijk!
* Brisbane ligt aan de zee. Het water wat in de rivier stroomt, kan zijn water kwijt aan de zee, mits het vloed is. Dan komt het water van de zee in de rivier.
Weer online!
Hallo lezers,
Wat een ellende! Wat een drama! Het is echt verschrikkelijk om het nieuws te zien en al die foto's in de kranten. Anna Bligh (premier van Queensland) trekt ons hier doorheen. Ik heb diep respect voor haar gekregen. Haar persconferenties zijn warm en bemoedigend. Ze is contstand op het nieuws, ze is betrokken en geeft ons op de juiste manier het klote nieuws (als ik het zo even mag zeggen).
Wij hebben ongelooflijk veel geluk gehad. Het water stond 1 straat verderop meters hoog. Dankzij dat het de laatste 3 dagen niet heeft geregend en dankzij de experts die de Wivenhoe Dam "bestuurde" is ons huis drooggebleven. Helaas geldt dit niet voor iedereen. Mijn hart gaat uit naar de mensen die hun huizen zijn verloren of delen van hun huizen. Mijn hart gaat ook uit naar de mensen die hun familieleden of vrienden hebben verloren en nog missen. Ik ben ongelooflijk dankbaar hoe snel het water is gezakt. We kunnen nog niet weg buiten onze wijken maar we kunnen inmiddels wel naar de supermarkt. Dit in tegenstelling tot Rockhampton. Bij hun is het water pas sinds vandaag aan het zakken terwijl ze al sinds vóór het nieuwe jaar vast zitten. Sinds 2 dagen kunnen er pas vrachtwagens naartoe om voedsel te brengen. Bij ons raken de supermarkten inmiddels ook leeg maar we kunnen wel eten bij restaurants of fast-food ketens. We hebben namelijk al ons voedsel weg moeten gooien omdat we 55 uur zonder electriciteit hebben gezeten. Hieronder wat beelden van onze wijk.
In Brisbane zijn er 26.000 huizen ondergelopen met water. De hele staat is nu bezig om het schoon te maken. Om de snelwegen vrij te maken en te repareren. Om alle stoplichten in de wijken weer te maken voor de veiligheid. Om de huizen schoon te maken, de spullen die beschadigd zijn te bergen en al het bedorven voedsel op te halen. Er zijn in Brisbane nog 7500 mensen die niet terug kunnen naar hun huizen. Er zijn inmiddels 16 doden te betreuren en er worden nog 53 mensen vermist. Wat me goed doet is dat er op veel plaatsen te veel vrijwilligers zijn. Evacuatie-centra worden overspoeld met kleding en spullen. De aussie spirit is echt zichtbaar en voelbaar.
Er komt helaas nog veel regen aan. Hopelijk zal het niet zoveel meer zijn als ervoor maar daar durft niemand nog over te praten. Nu is het belangrijkste om eerst bezig te zijn met wat er is gebeurt. Wat de droogste periode van het jaar had moeten zijn is nu een grote ramp geworden.
Wat een ellende! Wat een drama! Het is echt verschrikkelijk om het nieuws te zien en al die foto's in de kranten. Anna Bligh (premier van Queensland) trekt ons hier doorheen. Ik heb diep respect voor haar gekregen. Haar persconferenties zijn warm en bemoedigend. Ze is contstand op het nieuws, ze is betrokken en geeft ons op de juiste manier het klote nieuws (als ik het zo even mag zeggen).
Wij hebben ongelooflijk veel geluk gehad. Het water stond 1 straat verderop meters hoog. Dankzij dat het de laatste 3 dagen niet heeft geregend en dankzij de experts die de Wivenhoe Dam "bestuurde" is ons huis drooggebleven. Helaas geldt dit niet voor iedereen. Mijn hart gaat uit naar de mensen die hun huizen zijn verloren of delen van hun huizen. Mijn hart gaat ook uit naar de mensen die hun familieleden of vrienden hebben verloren en nog missen. Ik ben ongelooflijk dankbaar hoe snel het water is gezakt. We kunnen nog niet weg buiten onze wijken maar we kunnen inmiddels wel naar de supermarkt. Dit in tegenstelling tot Rockhampton. Bij hun is het water pas sinds vandaag aan het zakken terwijl ze al sinds vóór het nieuwe jaar vast zitten. Sinds 2 dagen kunnen er pas vrachtwagens naartoe om voedsel te brengen. Bij ons raken de supermarkten inmiddels ook leeg maar we kunnen wel eten bij restaurants of fast-food ketens. We hebben namelijk al ons voedsel weg moeten gooien omdat we 55 uur zonder electriciteit hebben gezeten. Hieronder wat beelden van onze wijk.
 |
| 1 straat verder van ons huis |
 |
| De dugout van het rugby veld dat als een veertje werd meegesleurd door het water |
 |
| Dit is 2 straten verderop |
 |
| mensen die moesten vluchten omdat hun huis al onder water stond... |
 |
| dit is hoever het water was afgenomen de volgende dag |
Er komt helaas nog veel regen aan. Hopelijk zal het niet zoveel meer zijn als ervoor maar daar durft niemand nog over te praten. Nu is het belangrijkste om eerst bezig te zijn met wat er is gebeurt. Wat de droogste periode van het jaar had moeten zijn is nu een grote ramp geworden.
woensdag 12 januari 2011
Evacueren of blijven....
Terwijl Nederland ligt te slapen ijsberen David en ik door het huis. Evacueren of blijven.... Ja, het water is aan het stijgen en de Brisbane rivier vormt een bedreiging. Wij rijden rond in de buurt en we zien het water overal stijgen. Overal zien we verontruste gezichten, mensen hun spullen in veiligheid brengen en de helicopters vliegen af en aan. Ook nu zitten wij in een gebied wat onder water komt te staan. Wij zijn niet zo zeer bang dat het huis onder water komt te staan maar meer dat we de komende week niet meer uit de straat weg kunnen. De televisie en radio staan constant aan. De vriezer en de koelkast zitten vol maar als zo straks de electrische tijd wordt afgesloten hebben we er niet veel aan. Onze weekend tas en nood-rugzak staan klaar om te evacuren. David heeft een route uitgestippelt waar we heen kunnen. Het water verplaatst zich bijna net zo snel als vuur, het begint een beetje eng te worden allemaal.
Het enige wat we nu kunnen doen is besluiten of om te evacueren of te blijven. De politie komt ons waarschuwen als we moeten evacueren maar ze zijn nog niet geweest. Ja.....wat te doen......
 |
| 2 straten verderop |
 |
| De Brisbane river 2 straten verderop. Nu gaat het nog 5.5 met er stijgen |
dinsdag 11 januari 2011
Water water water
Ja, en dan komt er ineens een flashflood 30km hier vandaan en dat voelt best dichtbij. In de kranten hier hebben ze het over een binnenlandse Tsunami. Er zijn op het moment 6 doden en 50 vermisten..... Verschrikkelijk!
Wat er is gebeurt in Toowoomba is dat er zoveel water is gevallen in een korte tijd dat de afvoer het niet meer aankon. Om een kleine indruk te geven; door één dag regen, steeg de rivier 9 meter! Aangezien we hier midden tussen de bergen zitten, stroomt het water maar één kant op en dat is met een noodgang naar beneden. Auto's en zelfs een vliegtuig werden meegesleurd als een papieren bootje. Omdat ze van te voren niet konden voorspellen dat de afvoer al het water niet aan zou kunnen werd iedereen totaal verrast door het stromend water. Een moeder en kindje die in de stad van Toowoomba aan het winkelen waren zijn meegesleurd door de stroming en werden later dood terug gevonden.
Helaas is het ook nog niet afgelopen. Voor Brisbane is het deze 2 dagen kritiek. Wivenhoe dam staat open maar kan maar een bepaald aantal hoeveelheid water aan en zoals het er nu naar uitziet, gaat er meer regen vallen dan dat de dam aankan. Wat dus betekend dat heel Brisbane onder water komt te staan als de dam wordt overspoeld of zelfs kapot gaat. Vanmorgen wilde ik met de kids gaan kijken, naar de dam, maar na 20 minuten in de auto te hebben gezeten ben ik omgedraaid. Ik had de radio de hele weg aanstaan en ze bleven maar waarschuwen voor regenstormen, hoe langer ik in de auto zat, hoe meer steden er werden geëvacueerd. Naast dat Lockyer Valley nu is overgelopen, loopt het water langzaam naar de Brisbane river. Het regent echt constant. Onderweg naar huis had ik al problemen om terug te komen, kan je voorstellen ik was nu pas 30 minuten van huis....
Ik ben maar naar de supermarkt gereden om wat water en eten in te slaan en wat meer batterijen. Er zitten inmiddels duizenden huizen zonder stroom dus mocht het bij ons gebeuren dan verwacht ik niet dat we binnen een dag weer stroom hebben. Gelukkig hebben we nu een barbie dus we kunnen wel koken (dat viel de vorige keer nl. tegen omdat ik was vergeten dat we geen gas hadden). Je merkt eigenlijk aan alles dat het ontzettend vochtig is. Vanmorgen moest ik eerst de damp van mijn telefoon afvegen voordat ik hem kon gebruiken. Een broodje kaas moet je snel opeten want de kaas zweet zo van je brood af. Ook de handdoeken worden na het douchen niet meer droog. De tuin is inmiddels een groot moeras.
De mentaliteit van de australiërs blijft hetzelfde. Ze blijven relaxed en maken zich niet druk. Toen ik vanmorgen wat extra spullen ging inslaan bij de supermarkt zag ik maar weinig mensen met volle karren. Het leek wel of ze een paar boodschapjes kwamen halen. Wel viel het me op dat het halve winkelcentrum liep te bellen wat normaal niet zo is. Van het zwembad en bij een grote groothandel kregen we het bericht dat ze dicht moesten van de gemeente. Dit omdat er zoveel regen opkomst is, dat de gemeente bang is voor instortingsgevaar (teveel regen op het dak).
We zijn nu weer thuis en ik ben bang dat we voorlopig nog wel binnen zitten. Het is nu afwachten. Wachten of de Wivenhoe dam zijn werk kan doen. Dat is het allerbelangrijkste.
Wat er is gebeurt in Toowoomba is dat er zoveel water is gevallen in een korte tijd dat de afvoer het niet meer aankon. Om een kleine indruk te geven; door één dag regen, steeg de rivier 9 meter! Aangezien we hier midden tussen de bergen zitten, stroomt het water maar één kant op en dat is met een noodgang naar beneden. Auto's en zelfs een vliegtuig werden meegesleurd als een papieren bootje. Omdat ze van te voren niet konden voorspellen dat de afvoer al het water niet aan zou kunnen werd iedereen totaal verrast door het stromend water. Een moeder en kindje die in de stad van Toowoomba aan het winkelen waren zijn meegesleurd door de stroming en werden later dood terug gevonden.
Helaas is het ook nog niet afgelopen. Voor Brisbane is het deze 2 dagen kritiek. Wivenhoe dam staat open maar kan maar een bepaald aantal hoeveelheid water aan en zoals het er nu naar uitziet, gaat er meer regen vallen dan dat de dam aankan. Wat dus betekend dat heel Brisbane onder water komt te staan als de dam wordt overspoeld of zelfs kapot gaat. Vanmorgen wilde ik met de kids gaan kijken, naar de dam, maar na 20 minuten in de auto te hebben gezeten ben ik omgedraaid. Ik had de radio de hele weg aanstaan en ze bleven maar waarschuwen voor regenstormen, hoe langer ik in de auto zat, hoe meer steden er werden geëvacueerd. Naast dat Lockyer Valley nu is overgelopen, loopt het water langzaam naar de Brisbane river. Het regent echt constant. Onderweg naar huis had ik al problemen om terug te komen, kan je voorstellen ik was nu pas 30 minuten van huis....
Ik ben maar naar de supermarkt gereden om wat water en eten in te slaan en wat meer batterijen. Er zitten inmiddels duizenden huizen zonder stroom dus mocht het bij ons gebeuren dan verwacht ik niet dat we binnen een dag weer stroom hebben. Gelukkig hebben we nu een barbie dus we kunnen wel koken (dat viel de vorige keer nl. tegen omdat ik was vergeten dat we geen gas hadden). Je merkt eigenlijk aan alles dat het ontzettend vochtig is. Vanmorgen moest ik eerst de damp van mijn telefoon afvegen voordat ik hem kon gebruiken. Een broodje kaas moet je snel opeten want de kaas zweet zo van je brood af. Ook de handdoeken worden na het douchen niet meer droog. De tuin is inmiddels een groot moeras.
De mentaliteit van de australiërs blijft hetzelfde. Ze blijven relaxed en maken zich niet druk. Toen ik vanmorgen wat extra spullen ging inslaan bij de supermarkt zag ik maar weinig mensen met volle karren. Het leek wel of ze een paar boodschapjes kwamen halen. Wel viel het me op dat het halve winkelcentrum liep te bellen wat normaal niet zo is. Van het zwembad en bij een grote groothandel kregen we het bericht dat ze dicht moesten van de gemeente. Dit omdat er zoveel regen opkomst is, dat de gemeente bang is voor instortingsgevaar (teveel regen op het dak).
We zijn nu weer thuis en ik ben bang dat we voorlopig nog wel binnen zitten. Het is nu afwachten. Wachten of de Wivenhoe dam zijn werk kan doen. Dat is het allerbelangrijkste.
 |
| hier moesten we even omrijden.... |
 |
| gelukkig hoefde we hier niet heen want er was geen detour mogelijk |
 |
| toen konden we ineens niet meer via de "normale" route naar huis |
 |
| jep, inderdaad gesloten.... |
 |
| dit is de hoofdstraat van onze zijstraat. Gelukkig ligt ons huis nog iets hoger |
Abonneren op:
Posts (Atom)