De vraag kwam om een blog te schrijven over wat ík doe en hoe ik me voel na anderhalf jaar Australië. Komt ie dan......
Hier in Australië geniet ik elke dag van het mooie weer, de natuur en de lieve mensen. Wat ik doe de hele dag? Shoppen! Nee helaas niet. De gewone huisvrouwen dingen meestal maar daarnaast veel naar het park gaan en op de koffie. Eigenlijk zoals thuis maar dan met mooi weer en op de koffie gaan bij Australiërs gaat altijd samen met een high tea, ook in het park. Je neemt dan je picknick kleedje mee en iedereen zet zijn eigen meegenomen dingen erop (crackers, kaasje, cakejes, fruitsalade en sommige zelfs een wijntje) en dan onder het genot van dat heerlijk kletsen (meestal over de kids). En om dat vol te kunnen houden ga ik ook twee keer in de week naar de sportschool. Dit omdat Luke en Fenna dan naar de opvang in de sportschool kunnen (zodat ze niet vijf dagen per week met mij opgezadeld zitten) en ik die cup cakes er weer af kan trainen. Omdat je hier zonder familie zit ben je 's avonds wat vaker aan huis gebonden. In deze levensfase niet zo erg want vaak hebben David en ik niet eens de puf om een avondje uit te gaan.
Als geemigreerde heb ik wel ontzettend veel geluk gehad dat er al zoveel mensen zijn langs gekomen en nog langs willen komen. Dat er zoveel lieve mensen zouden langskomen had ik in mijn stoutste dromen nog niet durven dromen. Echt ongelooflijk! Wat een kado´s!
Het is echt genieten als ze langskomen maar het afscheid is ook altijd weer balen. Omdat er zoveel mensen langskomen is het moeilijker om het lijntje met Nederland te doorbreken. Niet het lijntje van vrienden en familie maar om me hier honderd procent te kunnen inzetten moet ik niet naar Nederlandse dingen blijven snakken zoals de Linda en de Flair te lezen, Herman den Blijker en de Voice te blijven kijken en de HEMA te blijven missen. Ik wil hier mijn ´winkeltjes´ vinden, mijn favoriete programma kijken en naar concerten gaan van Australische zangers.
Wat ik me hier trouwens niet voel is een buitenlander. Ik word hier door de Australiërs volledig geaccepteerd. Waarschijnlijk blijven we wel een apart gezin omdat ik Chris naar school stuur met chocolade vlokken en peperkoek maar daar heeft niemand nog iets van laten weten. Het irriteert me wel dat iedereen hoort dat ik een buitenlandse ben. Alle nieuwe mensen vragen waar ik vandaan kom. Soms ben ik dan trots om te zeggen dat ik een Nederlandse ben maar andere keren irriteert het me omdat ik dan bang ben om niet voor vol aangezien te worden, maar dat ligt weer bij mezelf. Mijn naam heb ik inmiddels wel aangepast want ik stoor me er heel erg aan om mijn eigen naam te zeggen. Ook heb ik sommige mensen (eerlijk gezegd pas twee) mijn naam horen roepen als Annemei-ik en dan zag ik de blik in hun ogen dat ze hoopte dat het goed was. Dus nu vul ik op elk formulier Anna in, wat ik in 1999 ook deed, en dat geeft mij een beter gevoel.
Het nadeel van in Australië wonen is dat het zo f**king ver van mijn familie en vrienden is. Dat heb ik goed gemerkt toen ik in februari in Nederland was en ook toen ik daar weer wegging. Naast dat ik iedereen zo ontzettend mis heb ik hier (nog) geen vrienden die me door en door kennen. Met de vrienden die ik hier heb kan ik niet op hetzelfde niveau beginnen als waar ik nu ben met mijn vrienden in Nederland. Er zit ook nog een verschil tussen hoe de Nederlandse vrouwen en de Australische vrouwen met elkaar omgaan. Hier blijft het, tot nu toe, nog wat oppervlakkiger terwijl als je een Nederlandse vrouw leert kennen en er is een klik je je hart binnen tien minuten op tafel kan leggen. Nu ligt dat misschien ook aan de mensen die ik tot nu toe heb ontmoet want zoveel zijn dat er nog niet. Dat was ook wel een hele ervaring hoor; de moeders op school. Als je in Nederland voor het eerst met je kind naar school gaat kan je gemakkelijk de moeders scannen op de manier hoe ze zich kleden, het kapsel van de kids en de auto waarin ze naar school komen. Hier is dat wat anders. Een moeder komt met een dikke Audi Q7 of Pajero naar school en als ze uitstapt vraag je je af wanneer ze haar laatste dag in de gevangenis of drugskliniek heeft gehad. Ze zit helemaal onder de tattoos en piercings maar haar man is dan directeur bij de lokale bank. Niets mis mee maar je kunt hier moeilijker aan het uiterlijk zien of er misschien een klik kan zijn met iemand. Eerst dacht ik nog dat het aan de school lag waar Chris zat maar op de Nederlandse-vrouwen-koffie-ochtend hoor ik dat het overal zo is, zelfs op de peperdure privé scholen.
Er zit ook nog een beetje onrust in mij omdat we nog niet op de plek wonen waar we willen wonen. We willen ons huis graag aan de andere kan van de stad (waar 1,8 miljoen mensen wonen) kopen. Hierdoor weerhoud ik mezelf ervan om me honderd procent in de buurt storten en proberen te aarden. Wat ik wel merk is dat ik steeds vaker dezelfde mensen op verschillende plekken tegenkom. Als je ze bij het fitnesscentrum, zwemles, op school en in de supermarkt tegenkomt dan ontstaat er toch een kleine band (zeker als je elke week tegen elkaar aan moet boxen in het fitnesscentrum) waardoor het makkelijker wordt om contact te leggen. Of dat nu hier is of in de toekomstige wijk, dat maakt niet uit.
Tussen het moeder zijn door ben ik wel bezig met mijn toekomst. Nu wil ik nog niet werken maar ik wil me nu wel al voorbereiden voor de tijd als de kinderen naar school zijn. Ik heb een idee voor een eigen bedrijf waar heel veel werk in gaat zitten voordat ik op de markt kan dus daar kan ik me de komende twee jaar in gaan storten. Of ik nog een opleiding ga volgen voordat Luke en Fenna naar school gaan moet ik nog even bekijken. Ze kijken hier best veel naar het aantal opleidingen die je gedaan hebt dus het zou wel verstandig zijn.
Dat zijn allemaal de ups. De downs zijn er als je zus ziek wordt of je vriend(in) heeft je nodig. Dan is het pokke-eind nog verder. Fantastisch hoor; email, telefoon, post en skype maar er gaat niets boven een gesprek waar je elkaar kan aanraken. Bij skype kan je niet tussen de regels door lezen. Je kan geen knuffel geven en ook een knipoog komt niet over. Je mist ook hoe stoer en lief je neefje met Fenna omgaat, de dansvoorstelling van je nichtje en de zwemdiploma-uitreiking van je petekind. Ook onverwacht met een fles wijn bij iemand aanbellen die net klote nieuws heeft gehad kan niet. Je schiet tekort in alles. Dat is wel een getouwtrek waar ik af en toe tussen zit. Het is een ontzettend grote opoffering voor om in dit land te wonen. Dat getouwtrek zal altijd blijven want geen van de kanten kan winnen. De reden dat ik graag in Australië wil wonen omdat het land en de mensen het beste in mij naar boven halen. De Australiërs hebben een andere instelling en levenswijze dan de Nederlanders. Een levenswijze die meer bij mij past. Naar mijn ervaring is het voor de Australiërs belangrijker wat voor een persoon je bent, wat je doet voor anderen en dat je dankbaar bent voor wat je hebt. Belangrijker dan in wat voor een auto je rijdt, of je huis op en top schoon en up-to-date is en of je de laatste mode draagt. Of het ' me thuisvoelen' in Australië het altijd kan blijven winnen van het missen van je familie en vrienden blijft de vraag.
Niets is voor altijd. Nu voel ik me gelukkig in het land Australië en wat de toekomst brengt weet ik niet en wil ik ook niet weten. Wie dan leeft, wie dan zorgt.
Liefs
