Het weer voor morgen: Van het westen naderen opnieuw buien die in de avond en nacht over ons land gaan trekken. Daarbij is kans op onweer en windstoten tot 75 km/uur in het binnenland en tot 95 km/u langs de westkust. Er kan tot en met morgenochtend nog veel neerslag vallen, 20-40 mm en lokaal nog wat meer. De meeste neerslag wordt vanavond verwacht in het westen en vannacht in het oosten van het land. De temperatuur ligt vannacht tussen de 11 en 15 graden. De wind is boven land noordwest en matig of vrij krachtig, kracht 4 tot 5. In het kustgebied blijft de wind krachtig tot hard, 6 tot 7, vlak aan zee eerst nog stormachtig, kracht 8.
Windkracht 8!?!?!?!?! HET IS NOG AUGUSTUS! Hoe moeilijk is het nu, voor mij, om te beseffen dat ik NL heel erg ga missen!? Toen ik op een dag, in de 3 weken mooi weer van deze zomer, op een terrasje zat met Marjel, besefte ik me ontzettend goed hoe erg ik NL ga missen. Hoe ik het ga missen (spontaan) op een terrasje te gaan zitten, om überhaupt op een terrasje te kunnen zitten (terrasjes zijn niet zo populair in Australië), en ook nog met een vriendin die je al 10+ jaar kent, kijkend naar mensen waarvan je er een paar kent. Ja, toen kreeg ik pro-heimwee.
Nu dus ECHT niet he, met deze temperaturen en het binnen zitten de hele dag. Voor mij is dit weer eigenlijk ideaal. Ik kan geen heimwee opbouwen en ik kan heerlijk dozen inpakken want de kids spelen toch binnen. Nooit gedacht dat ik zou zeggen dat ik heel dankbaar ben dat het klote weer is.
maandag 30 augustus 2010
woensdag 25 augustus 2010
Een rollercoaster
Daar zit ik op het moment in. 's Morgens besef ik dat we nog maar 8 weken in NL wonen en kijk ik sip, 's middags kan ik niet snel genoeg dozen inpakken omdat het voor de zoveelste keer hard waait en regent (het lijkt wel herfst)terwijl het zomer is. De ene keer sta ik in de kroeg te janken dat ik wegga, de andere keer sta ik op zolder te dansen als ik de verhuisdozen inpak. Het blijft allemaal zo dubbel. Maar als ik eerlijk ben is het niet echt dubbel want de wil om te gaan is vele malen groter. In NL blijven is voor mij geen optie. Het is een droom die uitkomt en ik ga er graag in mee.
Je kunt de achtbaan ook anders bekijken en dat is als ik nu in het wagentje zit op weg naar boven. Elke dag hier is een klik verder naar boven (ik denk nu aan het geluid van de pyton, dat helse geratel voordat je stomic turn begint).
Dan vergelijk ik het hoogste punt van de achtbaan met het boeken van de 'one way ticket'. Dat is ook zóó symbolisch. Ik ben blij dat ik in de achtbaan ben gestapt.
De realiteit op het moment is; huis te huur zetten (http://www.rotsvast.nl/), david vertrekt over acht dagen naar Australië, alle meubels moeten nog verkocht worden, en er staan nog vele vele tripjes naar de stort op de planning.
Ook staat er nog een vakantie gepland in Domburg waar ik heerlijk met mam, karin en de kids een weekje naar Jazz ga luisteren.
David gaat proberen een baan te vinden voordat we allemaal vertrekken naar Australië. In Australië heb je echter een opzeg termijn van twee weken. Dit betekend dat als een bedrijf een nieuwe medewerker moet werven, het bedrijf verwacht dat de kandidaat binnen een maand kan beginnen. Maar goed dat David zo'n fantastische leuke vent is en zeker het wachten waard is, ook voor bedrijven. Plakje cake dus.
Als David eenmaal weet in welk gebied hij een baan heeft, dan gaat hij in die buurt een woonruimte zoeken. We beginnen met gemeubileerd huren. We verkopen al onze meubels in NL en we gaan opnieuw beginnen in Brisbane. We gaan uiteindelijk kopen dus we kunnen pas beginnen met meubels kopen als we weten in wat voor een (koop)huis we gaan wonen. Dat geeft me in ieder geval wel genoeg tijd om de juiste winkels te vinden.
Ook vanaf het moment dat ik op het vliegtuig stap zal het een achtbaan op zich zijn. Heerlijk! Die spanning, het onbekende, alles opnieuw ontdekken, nieuwe vrienden leren kennen, inburgeren, alles! Ik heb er echt zin in!
Je kunt de achtbaan ook anders bekijken en dat is als ik nu in het wagentje zit op weg naar boven. Elke dag hier is een klik verder naar boven (ik denk nu aan het geluid van de pyton, dat helse geratel voordat je stomic turn begint).
Dan vergelijk ik het hoogste punt van de achtbaan met het boeken van de 'one way ticket'. Dat is ook zóó symbolisch. Ik ben blij dat ik in de achtbaan ben gestapt.
De realiteit op het moment is; huis te huur zetten (http://www.rotsvast.nl/), david vertrekt over acht dagen naar Australië, alle meubels moeten nog verkocht worden, en er staan nog vele vele tripjes naar de stort op de planning.
Ook staat er nog een vakantie gepland in Domburg waar ik heerlijk met mam, karin en de kids een weekje naar Jazz ga luisteren.
David gaat proberen een baan te vinden voordat we allemaal vertrekken naar Australië. In Australië heb je echter een opzeg termijn van twee weken. Dit betekend dat als een bedrijf een nieuwe medewerker moet werven, het bedrijf verwacht dat de kandidaat binnen een maand kan beginnen. Maar goed dat David zo'n fantastische leuke vent is en zeker het wachten waard is, ook voor bedrijven. Plakje cake dus.
Als David eenmaal weet in welk gebied hij een baan heeft, dan gaat hij in die buurt een woonruimte zoeken. We beginnen met gemeubileerd huren. We verkopen al onze meubels in NL en we gaan opnieuw beginnen in Brisbane. We gaan uiteindelijk kopen dus we kunnen pas beginnen met meubels kopen als we weten in wat voor een (koop)huis we gaan wonen. Dat geeft me in ieder geval wel genoeg tijd om de juiste winkels te vinden.
Ook vanaf het moment dat ik op het vliegtuig stap zal het een achtbaan op zich zijn. Heerlijk! Die spanning, het onbekende, alles opnieuw ontdekken, nieuwe vrienden leren kennen, inburgeren, alles! Ik heb er echt zin in!
donderdag 19 augustus 2010
Afscheid nemen bestaat wel........
Ja, nu is het aftellen echt begonnen!
Vanaf nu is het nog maar 8 weken voordat we willen vertrekken. Helaas is het nog ‘willen’ omdat we mijn visum nog niet binnen hebben. David’s ticket voor de maand september (om een baan en een huis te zoeken) is geboekt maar onze ‘one way tickets’ zijn nog niet geboekt.
Maandag komen ze foto’s van het huis maken voor de verhuur, de dozen worden op het moment al ingepakt en de laatste bezoekjes worden gepland. Afscheid nemen…….ja…… Het is allemaal zo dubbel. Eerst wilde we een groot afscheidsfeest plannen maar nu het dichterbij komt heb ik helemaal geen zin om te vieren dat ik van iedereen afscheid moet gaan nemen. Sinds 2005 weten we al dat we willen vertrekken dus ben ik ook al afscheid aan het nemen sinds een hele tijd. De laatste keer dit, de laatste keer dat, ook ben ik bewust aan het genieten van heel veel dingen. Als je nu met familie of vrienden iets gaat doen, beleef je het veel anders, veel intenser. Een etentje met familie of vrienden is ontzettend gezellig en dat probeer je ook op te slaan voor je herinnering. Een uitnodiging op een bruiloft is nu ook veel specialer omdat je dat moment nog mag meemaken. Een avondje op de bank met een vriendin wordt ook veel specialer, ook al hangt er een emigratie boven ons hoofd….
Het moeilijkste is toch wel familie en je beste vrienden. Ook zij hebben het er erg moeilijk mee. Zij hebben er niet voor gekozen dat wij weggaan. Ze willen ook niet dat we weggaan en vermijden het onderwerp daarom ook. Ze willen er (logisch) niet over praten en niet aan denken. Maar het gaat toch gebeuren. Het gaat toch gebeuren. We weten natuurlijk niet hoe het gaat lopen. Misschien is het niet het land van ons dromen en kunnen we daar helemaal niet aarden. Maar met dat idee ga ik niet naar Australië. Ik ga met het idee dat ik voorgoed ga dus ik moet mezelf klaarmaken voor een afscheid voor “altijd”. Natuurlijk komen we op vakantie naar NL! Maar ik weet ook dat dat niet hetzelfde is als hier wonen. Je mist toch veel en je staat er anders in als je hier voor een paar weken op vakantie komt. Wel is het zo dat je altijd het beste van elkaar ziet. Je ziet elkaar toch maar 3 weken per 2 jaar dus dan willen allebei de kanten er het beste van maken, toch? Of maak ik het nu mooier dan het is?
Waar ik heel erg naar uitkijk is als er bekenden op bezoek komen in Brisbane. Je zult op die manier je familie/vrienden/kennissen leren kennen zoals je ze hier niet kent. Zij komen namelijk in jouw leefomgeving om te ontspannen, relaxen en om Australië te beleven. Heerlijk, om al (ik heb goede hoop op jullie :-)) die lieve mensen dadelijk in de watten te leggen in ons huis en in Australië. Heb jij al gepland wanneer je komt? ;-)
Het is een hele onderneming maar het is wel mijn droom die uitkomt. Hopelijk kunnen jullie de laatste 8 weken nog net zo van ons genieten als wij al doen, de tijd dat we je kennen. Vind je/jullie het leuk om nog eens langs te komen of om met elkaar af te spreken, laat het dan weten, we willen jullie ook graag nog zien!
Liefs ons
p.s. Ok, de tekst staat vol ikke en wij-en. Theoretisch niet goed misschien maar niet alles geldt voor de ik of wij vorm dus deal with it. Ik vertrouw erop dat mijn Nederlands schrijven alleen nog maar slechter en slechter gaat worden.
Vanaf nu is het nog maar 8 weken voordat we willen vertrekken. Helaas is het nog ‘willen’ omdat we mijn visum nog niet binnen hebben. David’s ticket voor de maand september (om een baan en een huis te zoeken) is geboekt maar onze ‘one way tickets’ zijn nog niet geboekt.
Maandag komen ze foto’s van het huis maken voor de verhuur, de dozen worden op het moment al ingepakt en de laatste bezoekjes worden gepland. Afscheid nemen…….ja…… Het is allemaal zo dubbel. Eerst wilde we een groot afscheidsfeest plannen maar nu het dichterbij komt heb ik helemaal geen zin om te vieren dat ik van iedereen afscheid moet gaan nemen. Sinds 2005 weten we al dat we willen vertrekken dus ben ik ook al afscheid aan het nemen sinds een hele tijd. De laatste keer dit, de laatste keer dat, ook ben ik bewust aan het genieten van heel veel dingen. Als je nu met familie of vrienden iets gaat doen, beleef je het veel anders, veel intenser. Een etentje met familie of vrienden is ontzettend gezellig en dat probeer je ook op te slaan voor je herinnering. Een uitnodiging op een bruiloft is nu ook veel specialer omdat je dat moment nog mag meemaken. Een avondje op de bank met een vriendin wordt ook veel specialer, ook al hangt er een emigratie boven ons hoofd….
Het moeilijkste is toch wel familie en je beste vrienden. Ook zij hebben het er erg moeilijk mee. Zij hebben er niet voor gekozen dat wij weggaan. Ze willen ook niet dat we weggaan en vermijden het onderwerp daarom ook. Ze willen er (logisch) niet over praten en niet aan denken. Maar het gaat toch gebeuren. Het gaat toch gebeuren. We weten natuurlijk niet hoe het gaat lopen. Misschien is het niet het land van ons dromen en kunnen we daar helemaal niet aarden. Maar met dat idee ga ik niet naar Australië. Ik ga met het idee dat ik voorgoed ga dus ik moet mezelf klaarmaken voor een afscheid voor “altijd”. Natuurlijk komen we op vakantie naar NL! Maar ik weet ook dat dat niet hetzelfde is als hier wonen. Je mist toch veel en je staat er anders in als je hier voor een paar weken op vakantie komt. Wel is het zo dat je altijd het beste van elkaar ziet. Je ziet elkaar toch maar 3 weken per 2 jaar dus dan willen allebei de kanten er het beste van maken, toch? Of maak ik het nu mooier dan het is?
Waar ik heel erg naar uitkijk is als er bekenden op bezoek komen in Brisbane. Je zult op die manier je familie/vrienden/kennissen leren kennen zoals je ze hier niet kent. Zij komen namelijk in jouw leefomgeving om te ontspannen, relaxen en om Australië te beleven. Heerlijk, om al (ik heb goede hoop op jullie :-)) die lieve mensen dadelijk in de watten te leggen in ons huis en in Australië. Heb jij al gepland wanneer je komt? ;-)
Het is een hele onderneming maar het is wel mijn droom die uitkomt. Hopelijk kunnen jullie de laatste 8 weken nog net zo van ons genieten als wij al doen, de tijd dat we je kennen. Vind je/jullie het leuk om nog eens langs te komen of om met elkaar af te spreken, laat het dan weten, we willen jullie ook graag nog zien!
Liefs ons
p.s. Ok, de tekst staat vol ikke en wij-en. Theoretisch niet goed misschien maar niet alles geldt voor de ik of wij vorm dus deal with it. Ik vertrouw erop dat mijn Nederlands schrijven alleen nog maar slechter en slechter gaat worden.
zondag 15 augustus 2010
Inburgeren
Aangezien ik in Australië ga wonen, voelde het goed om het boek 'Australian Citizenship' te lezen. Op die manier kan ik meer te weten komen over het land, de mensen, geloof, rechten en plichten, overheid en het gerechtssysteem. Deze tekst staat in het begin van het boek: "Congratulations on choosing to become an Australian citizen. We value your contribution to our peaceful and democratic society". Geen slecht begin. Het maakt dus deel uit van het inburgeren.
De meeste tekst die in het boek 'Australian Citizenship' staat is vergelijkbaar met Nederland. Daar bedoel ik mee vrij-dezelfde normen en waarden, de monarchie, de rechten en plichten ect. Maar er stond ook een stuk tekst wat je niet in het nederlands-inburgerings-boek zal lezen; "In Australia, there is a spirit of 'mateship'. This means we help and receive help from each other in times of need. A mate is often a friend, but can also be a total stranger. A mate might take a meal to an eldery neighbour, drive a friend to al medical appointment or visit someone who is lonely".
De spirit of 'mateship' heb ik meegemaakt in 1999, 2004, 2007 en 2009. Het is anders. Anders dan in NL. Ik ervaarde dat in Australië de mensen het 'mateship' in hun bloed hebben. Het is niet alleen tekst, nee het zit ook in de mensen. De australiërs hebben iets voor elkaar over. En dan niet alleen voor familie, vrienden, kennissen en buren, nee ook voor vreemden. En ze bieden hulp aan, ze wachten niet tot het gevraagd wordt. Moet eerlijk zeggen dat ik daar vast aan moet gaan wennen. Ik ga er wel graag aan wennen want het is een levenswijze waar ik me gelukkig bij voel.
Wat ook bij het inburgeren hoort maar wat weer iets heel anders is, zijn handgebaren. Als ik in een bar 2 biertjes moet bestellen dan moet ik er wel voor zorgen dat ik mijn handpalm naar de barman richt want als ik het naar mezelf richt zeg ik "up yours!". Niet echt handig om tegen een barman te zeggen.... Ik moet ook mijn 'dinglish' naar english gaan aanpassen. Ok, ik spreek een woordje engels maar het komt maar al te vaak voor dat ik er een nederlands woord tussen gooi omdat dat woord sneller in mij opkomt. Dat gaat niet goed als de ander geen nederlands kan... Als ik een reservering ga maken in een restaurant moet ik goed opletten of het een BYO restaurant is of niet. Een B(ring) Y(our) O(wn) heef namelijk geen alcohol-licentie voor verkoop van alcohol maar je mag het wel in het restaurant drinken. Dus zelf flesje wijn meenemen maar ook een een kurkentrekker want ze kunnen je ervoor laten betalen om de fles open te maken (corkage). Ook moet ik tijdens het typen naar 'mates' opletten dat ik na een punt, 2 spaties typ. Allemaal hele leuke en aparte nieuwe dingen om te leren.
Wat ik me afvraag is hoe het zal zijn om daar als 'buitenlander' te wonen. Ze kennen het woord 'allochtoon' niet maar zullen ze de betekenis ervan wel kennen? Wat zullen ze denken als ik tegen de kinderen (of tegen vrienden die op bezoek komen vanuit nl) nederlands praat in de supermarkt. Het is niet zoals hier in NL als we engels praten, want dat kan het merendeel het verstaan maar ik hoor wel eens mensen om me heen klagen als ze marokkaans of turks tegen elkaar praten. Zou dat in Australië ook zijn omdat (bijna) niemand nederlands spreekt? Of speelt dat daar geen rol omdat dat niet bij het 'mateship' gevoel hoort?
Als je een australische inwoner wil worden moet je aan het eind van je (behaalde) examen een eed afleggen.
From this time forward,
I pledge my loyalty to Australia and it's people,
whose democratic beliefs I share,
whose rights and liberties I respect, and
whose laws I will uphold and obey.
Op een paar (verkeers)boete's na kan ik deze verantwoordelijkheid wel aan.
;-D
Ik ga weer verder met inpakken. See you next time!
De meeste tekst die in het boek 'Australian Citizenship' staat is vergelijkbaar met Nederland. Daar bedoel ik mee vrij-dezelfde normen en waarden, de monarchie, de rechten en plichten ect. Maar er stond ook een stuk tekst wat je niet in het nederlands-inburgerings-boek zal lezen; "In Australia, there is a spirit of 'mateship'. This means we help and receive help from each other in times of need. A mate is often a friend, but can also be a total stranger. A mate might take a meal to an eldery neighbour, drive a friend to al medical appointment or visit someone who is lonely".
De spirit of 'mateship' heb ik meegemaakt in 1999, 2004, 2007 en 2009. Het is anders. Anders dan in NL. Ik ervaarde dat in Australië de mensen het 'mateship' in hun bloed hebben. Het is niet alleen tekst, nee het zit ook in de mensen. De australiërs hebben iets voor elkaar over. En dan niet alleen voor familie, vrienden, kennissen en buren, nee ook voor vreemden. En ze bieden hulp aan, ze wachten niet tot het gevraagd wordt. Moet eerlijk zeggen dat ik daar vast aan moet gaan wennen. Ik ga er wel graag aan wennen want het is een levenswijze waar ik me gelukkig bij voel.
Wat ook bij het inburgeren hoort maar wat weer iets heel anders is, zijn handgebaren. Als ik in een bar 2 biertjes moet bestellen dan moet ik er wel voor zorgen dat ik mijn handpalm naar de barman richt want als ik het naar mezelf richt zeg ik "up yours!". Niet echt handig om tegen een barman te zeggen.... Ik moet ook mijn 'dinglish' naar english gaan aanpassen. Ok, ik spreek een woordje engels maar het komt maar al te vaak voor dat ik er een nederlands woord tussen gooi omdat dat woord sneller in mij opkomt. Dat gaat niet goed als de ander geen nederlands kan... Als ik een reservering ga maken in een restaurant moet ik goed opletten of het een BYO restaurant is of niet. Een B(ring) Y(our) O(wn) heef namelijk geen alcohol-licentie voor verkoop van alcohol maar je mag het wel in het restaurant drinken. Dus zelf flesje wijn meenemen maar ook een een kurkentrekker want ze kunnen je ervoor laten betalen om de fles open te maken (corkage). Ook moet ik tijdens het typen naar 'mates' opletten dat ik na een punt, 2 spaties typ. Allemaal hele leuke en aparte nieuwe dingen om te leren.
Wat ik me afvraag is hoe het zal zijn om daar als 'buitenlander' te wonen. Ze kennen het woord 'allochtoon' niet maar zullen ze de betekenis ervan wel kennen? Wat zullen ze denken als ik tegen de kinderen (of tegen vrienden die op bezoek komen vanuit nl) nederlands praat in de supermarkt. Het is niet zoals hier in NL als we engels praten, want dat kan het merendeel het verstaan maar ik hoor wel eens mensen om me heen klagen als ze marokkaans of turks tegen elkaar praten. Zou dat in Australië ook zijn omdat (bijna) niemand nederlands spreekt? Of speelt dat daar geen rol omdat dat niet bij het 'mateship' gevoel hoort?
Als je een australische inwoner wil worden moet je aan het eind van je (behaalde) examen een eed afleggen.
From this time forward,
I pledge my loyalty to Australia and it's people,
whose democratic beliefs I share,
whose rights and liberties I respect, and
whose laws I will uphold and obey.
Op een paar (verkeers)boete's na kan ik deze verantwoordelijkheid wel aan.
;-D
Ik ga weer verder met inpakken. See you next time!
maandag 9 augustus 2010
Planning
Hai,
We zitten nog te wachten!!!!! Damn wat vergt dit veel van mijn geduld. Dit mailtje hebben we van onze CO (case officer, ambassade berlijn) gehad.
Dear David
Thank you for the information. I will contact you in due time with further advice on the case.
Please refer to our standard processing times of 5 months from the date of lodgment, as per http://www.germany.embassy.gov.au/beln/partner_engl.html. Your partner's visa was lodged on the 13 April 2010.
En bedankt Maja (CO). Nu moeten we dus zeker wachten tot half september. Ja, wat gaan we dan doen. We wilde eerst het visum afwachten voordat we verdere stappen zouden ondernemen maar we hebben nu eenmaal 15 oktober 2010 in ons hoofd om te vertrekken..... We hebben besloten om toch maar door te gaan met alles en dan maar hopen dat het visum op tijd binnenkomt. David heeft zijn ticket geboekt (2 sept t/m 1 okt) om in Oz een baan, een huurhuis en eventueel een auto te regelen. De 'one way tickets' hebben we nog maar niet geboekt. Het afscheidsfeestje staat gepland op 2 oktober en de mega sale op 25 september. De verhuizers komen de eerste week van september. Er valt dus nog genoeg te doen! Deze week maken we een keuze in het verhuisbedrijf zodat we alvast kunnen beginnen met inpakken (en overpakken want een deel hadden we al ingepakt).
Ondertussen blijf ik gewoon lekker dagdromen. Ik word extra gestimuleerd door deze typische nederlandse zomer. Man, wat ga ik die onvoorspelbaarheid van het weer NIET missen! Om nu te bedenken dat dit de zomer zou zijn geweest voor dit jaar, benauwd me enorm. Ze voorspellen gelukkig nog een warme tijd in september maar ik ben blij dat mijn toekomst er zonniger uitziet!
Intussen krijgt Chris steeds meer in de gaten dat we na mama's verjaardag naar Australie gaan, naar een nieuw huis. Gisteren vroeg ie aan zijn neefje of hij ook meeging naar Australie. :'-( dat moet ik dus niet horen hé, want dan komt die brok in mijn keel weer..... Ik ben heel blij dat we nu gaan, nu Chris nog maar 3 jaar is en niet ouder. Wat had ik mij een slechte moeder gevoeld als hij afscheid zou moeten nemen op school. Natuurlijk is hij dat alweer vergeten als hij 16 is maar toch. Gelukkig vinden Chris en Luke elkaar ontzettend lief en kunnen ze heel goed samen spelen. Ze hebben elkaar nog. Chris is trouwens ook helemaal dol enthousiast op het feit dat hij in Australië bij Luke op de kamer mag slapen. Scheelt ons weer in huur en zij vinden het geweldig.
Dutie calls, tot de volgende keer!
We zitten nog te wachten!!!!! Damn wat vergt dit veel van mijn geduld. Dit mailtje hebben we van onze CO (case officer, ambassade berlijn) gehad.
Dear David
Thank you for the information. I will contact you in due time with further advice on the case.
Please refer to our standard processing times of 5 months from the date of lodgment, as per http://www.germany.embassy.gov.au/beln/partner_engl.html. Your partner's visa was lodged on the 13 April 2010.
En bedankt Maja (CO). Nu moeten we dus zeker wachten tot half september. Ja, wat gaan we dan doen. We wilde eerst het visum afwachten voordat we verdere stappen zouden ondernemen maar we hebben nu eenmaal 15 oktober 2010 in ons hoofd om te vertrekken..... We hebben besloten om toch maar door te gaan met alles en dan maar hopen dat het visum op tijd binnenkomt. David heeft zijn ticket geboekt (2 sept t/m 1 okt) om in Oz een baan, een huurhuis en eventueel een auto te regelen. De 'one way tickets' hebben we nog maar niet geboekt. Het afscheidsfeestje staat gepland op 2 oktober en de mega sale op 25 september. De verhuizers komen de eerste week van september. Er valt dus nog genoeg te doen! Deze week maken we een keuze in het verhuisbedrijf zodat we alvast kunnen beginnen met inpakken (en overpakken want een deel hadden we al ingepakt).
Ondertussen blijf ik gewoon lekker dagdromen. Ik word extra gestimuleerd door deze typische nederlandse zomer. Man, wat ga ik die onvoorspelbaarheid van het weer NIET missen! Om nu te bedenken dat dit de zomer zou zijn geweest voor dit jaar, benauwd me enorm. Ze voorspellen gelukkig nog een warme tijd in september maar ik ben blij dat mijn toekomst er zonniger uitziet!
Intussen krijgt Chris steeds meer in de gaten dat we na mama's verjaardag naar Australie gaan, naar een nieuw huis. Gisteren vroeg ie aan zijn neefje of hij ook meeging naar Australie. :'-( dat moet ik dus niet horen hé, want dan komt die brok in mijn keel weer..... Ik ben heel blij dat we nu gaan, nu Chris nog maar 3 jaar is en niet ouder. Wat had ik mij een slechte moeder gevoeld als hij afscheid zou moeten nemen op school. Natuurlijk is hij dat alweer vergeten als hij 16 is maar toch. Gelukkig vinden Chris en Luke elkaar ontzettend lief en kunnen ze heel goed samen spelen. Ze hebben elkaar nog. Chris is trouwens ook helemaal dol enthousiast op het feit dat hij in Australië bij Luke op de kamer mag slapen. Scheelt ons weer in huur en zij vinden het geweldig.
Dutie calls, tot de volgende keer!
Abonneren op:
Posts (Atom)