Dit zou ik haar willen vertellen......

"Een werkster". Ze rolt haar ogen. Het was niet de bedoeling dat ik het zag maar ik zag het wel. Ik reageer niet want ik weet dat haar reactie niets met mij te maken heeft. Ik hoef me tegenover haar niet te verdedigen. Maar toch eet het aan me. Blijkbaar want ik wil erover schrijven. Ja, ik heb een werkster terwijl ik thuisblijf moeder ben. Dit had ik haar graag willen zeggen:

"Weet je wel wat het is om in het buitenland te wonen? Weet je wel hoe zwaar het af en toe kan zijn? Zeker als je ook nog eens twee keer verhuist binnen het land? Over vier dagen wonen we hier zes jaar. Al zes jaar ben ik thuis. Eerst met twee kinderen en toen met drie. Het zijn fantastische kinderen en ik zou niets anders willen. Alleen in het buitenland is echter wel anders dan met een hele familie om je heen. Even naar de dokter? Alle kinderen moeten mee. Even je auto naar de garage? Alle kinderen moeten mee. Ziek zijn, hahaha, wat is dat? Dat kan niet. Je kan niet even je kinderen bij je ouders of je zus brengen. Je kan niet even alleen boodschappen doen, je kan niet even alleen naar de tandarts. Het gaat allemaal mee. Samen terug in de taxi vanuit de auto garage, samen even naar de groentenboer, even de vloer dweilen met drie kinderen om je heen, even de keuken soppen met een peuter aan je benen. Niet iemand die de kinderen meeneemt naar de speeltuin zodat je naar de gynaecoloog kan, niet iemand die een keer 's avonds de kinderen op bed kan leggen als je ziek bent en je man is weg voor zijn werk. Je hebt niemand in het begin. En dan begin je eindelijk een netwerk op te bouwen, kies je ervoor om te verhuizen. Tja, het is maar een uur verder maar de buurvrouw kan dan niet even langskomen zodat je naar de supermarkt kan rennen. Geen eieren voor pannenkoeken? Dan maar tosti's want met drie kinderen naar de supermarkt is geen betere oplossing. En ik heb het gedaan. Samen met David. Zes jaar lang. En we deden het. Vaak heel goed en soms chagrijnig en met hakken over de sloot. Maar nu ben ik 40 en nu is het klaar. Ik ben klaar met huissloof zijn. Klaar met alles overdag maar alleen te doen in het huihouden. Leuk vijf slaapkamers, twee badkamers en drie wc's maar elke week schoonmaken doe ik niet meer. Je hoort me echt niet klagen. Ik zal de laatste zijn die klaagt over hoe goed we het hebben. Ik weet dondersgoed hoe goed we het hebben en hoe gezegend we zijn maar betekend dat dat ik alles zelf maar moet doen? Niet voor mij. Niet meer. De kinderen zijn inmiddels alweer vijf, zeven en negen. Ik dacht dat er dan minder te doen zou zijn. Geen luiers meer verschonen, geen zes keer per dag flessen steriliseren, geen kinderstoel voor de honderdste keer schoonmaken maar nee. Het eet overal, het vergeet vieze schoenen uit te doen, het flikkert kleren overal, het hele huis ligt vol boeken op de vloer, huiswerk overal en oeps, daar viel een volle puntenslijper op de vloer, oeps de hagelslag valt niet recht op mijn bord, oeps de tandpasta verdwijnt niet zomaar van de spiegel, oeps die glitters blijven niet op de mooie tekening plakken. Klaar. Kleine kinderen klein troep, grote kinderen, grote troep. Ach het helpt wel mee hoor, met een bord besmeerd met bloemkool in de afwasmachine te zetten. En alle schone kleren weer terug in de wasmand gooien, natte handdoeken opgevouwen te droge te hangen maar je loopt er de hele dag achter aan. Met soms vaak een oprechte maar soms een gemaakte glimlach. Het was zo lief bedoeld.

Dus ja, na zes jaar zwoegen. Veel alles alleen gedaan te hebben, heb ik nu hulp. En ik betaal er graag voor. Het voelt heerlijk om geld neer te leggen, de deur achter mij dicht te trekken en iemand anders te laten dweilen".

Ik hoef me niet tegen over haar te verdedigen want iedereen maakt keuzes in zijn leven. Iedereen is anders. De ene krijgt meer shit over zich heen dan de ander. Ik bepaal niet voor iemand anders hoe hier mee om te gaan dus doe dat ook niet bij mij alsjeblieft.

Het is lente!!!!!

Eindelijk kan ik weer uit mijn donkere hol klimmen. De bloemetjes bloeien, de vogels komen weer terug en de temperatuur is aan het stijgen. Het zonnetje schijnt wat vaker en dus is deze weergevoelige tante vrolijker. De kou kan ik inmiddels ook wat beter aan. Ik draag bijvoorbeeld nog maar drie lagen kleding als het onder de tien graden is in de plaats van vijf lagen toen we net aankwamen. En de kinderen lopen inmiddels al in hun onderbroek zodra ze thuis zijn. Op school gaat het ook heel goed. De jongens zijn goed opgenomen in de klas en hebben het erg naar hun zin. Ze gaan hier, net zoals in Brisbane, naar een openbare school. Maar deze school is toch wel een beetje anders. De school waar ze in Brisbane op zaten was er goed, wel erg academisch gefocust met als gevolg dat ze heel veel getoetst werden. Op de school waar ze nu zitten vinden ze sociale opvoeding belangrijker. Ook de lessen zijn anders ze krijgen art, muziek, drama en twee keer in de week gymles. Ook worden er veel experimenten gedaan, incursies, kooklessen, ect. Vooral Luke vindt het veel leuker. Hij gaat nu met veel plezier naar school en staat als eerste bij de deur. Ook omdat we nu in de stad op school zitten is het heel anders. Zeker negentig procent van de kinderen die op deze school zitten hebben ouder(s) die niet in Australie zijn geboren. Het is een prachtig gekleurd gezelschap in de klas met veel verschillende culturen. Ook voor ons als ouders is het positiever aangezien de ouders op school meer openstaan om andere ouders te leren kennen. En aangezien we allemaal met een accent praten hebben we samen veel te delen. 

Fenna zit nog steeds op de peuterspeelzaal. Ze is afgelopen augustus vijf geworden wat helaas te laat is om naar school te gaan. Ook al vindt ze de peuterspeelzaal erg leuk, ze begint zich aardig te vervelen daar en thuis. Zijn mag eind januari (start nieuwe schooljaar) naar school en ze zal er heel blij mee zijn. 

Met David gaat het ook heel goed. Hij geniet van zijn leuke job en is blij dat het op de fiets, met de auto of met de Uber naar zijn werk kan. 

En ik, ik begin met ook steeds meer thuis te voelen. Ik kan naar de meeste plekken rijden/fietsen zonder Google Maps te gebruiken, kom mensen die ik ken tegen in de supermarkt en de slager weet wie ik ben. We hebben inmiddels ook een oppas gevonden (handig als je geen familie in de buurt hebt) en ik geniet erg van alles in de buurt te hebben hier aan de rand van de stad. Ook ik merk dat contact maken hier makkelijker gaat omdat er veel vrouwen van buiten Australie hier (tijdelijk) komen wonen. 

Het huis bevalt ook nog steeds prima. Het belangrijkste is eigenlijk dat het goed is geïsoleerd. Veel mensen klagen over het stoken in de huizen hier die niet goed zijn geisoleerd. Het kost natuurlijk een vermogen als je van die dunne wandjes hebt en overal gate en kieren. Het zwembad ligt er maar verlaten bij maar hopelijk duurt het niet lang voordat de kinderen er weer in kunnen springen. 

Het blijft grappig dat hier alles zo anders is vergelijken bij Brisbane. Ook al zitten we in hetzelfde land, omdat we in een andere staat zitten is het toch allemaal niet hetzelfde. Elke staat heeft zijn eigen wet- en regelgeving. Zoals hier kan je bijvoorbeeld wel alcohol bij de supermarkt kopen, in Queensland is dat verboden. Hier mag je op terrasjes wel roken, in Queensland mag je bijna in je eigen tuin geen sigaret meer op steken. De verkeersregels zijn anders, en het gedrag in het verkeer is ook anders. In Queensland (ook in de stad) rijdt iedereen laid-back, hier moet alles snel snel en als het niet snel genoeg gaat dan toeteren ze. De wegenbelasting is anders (in ons voordeel) en ook de nummerplaten zijn anders. In Victoria (staat van Melbourne) hebben ze ook daylight savings dus we gaan straks de klok weer een uurtje verzetten. Voor de kinderen iets heel anders want ze zijn gewend dat het in de zomer om zeven uur donker is en in de winter om zes uur. Straks mogen we "heerlijk" in discussie gaan met Fenna (Chris en Luke kunnen klok lezen) dat het toch echt bedtijd is ook al is het negen uur en het is nog licht. Iets wat ik totaal niet gemist heb van de Nederlandse zomer kwa bedtijd van de kinderen maar ook weer wel van lekker lang op terrasjes zitten en doen net alsof het nog dag is of 's avonds lekker in de tuin zitten of werken. 

Dus het gaat best goed hier aan de andere kant van de wereld en aan de andere kant van het land. In de voorjaarsvakantie gaan we naar Rockhampton en dat is nu twee vliegtuig tripjes ver in de plaats van zes uur rijden. Dat is wel een beetje balen maar nu kunnen we naar Rockhampton op zomer vakantie gaan in de plaats van dat het in Brisbane heet is en in Rockhampton heeter. Deze kerst gaan we er helaas niet heen omdat moeders naar Melbourne komt. Erg gezellig en ook meteen onze eerste kerst in eigen huis. Dit jaar niet alleen 30 graden met kerst het is ook nog eens pas om 10 uur donker. Hilarisch! 

Eerste week in Melbourne

Zaterdagochtend en we zijn nu iets meer dan een week in Melbourne. Eigenlijk had ik al een blog drie dagen na aankomst willen schrijven want wat een verschil zeg met Brisbane. Het is werkelijk onvergelijkbaar. Als je in Europa 1698km rijdt, zit je in een ander land wat totaal niet vergelijkbaar is met Nederland. Hier is het hetzelfde alleen je bent nog steeds in hetzelfde land. 

De eerste nacht sliepen we in een hotel want de verhuiswagen kwam pas de volgende dag. Het was lachen want de kinderen wisten echt niet meer wat kou is. Het was vijf graden en toen Luke naar buiten wilde lopen via de voordeur van het huisje waar we in zaten leek het alsof hij met een plank voor zijn hoofd geslagen werd. Hij smeet de deur dicht en bleef zo nog even met open mond staan. "OMG, that is cold" is het enige wat eruit kwam. Hij raapte al zijn moed bij elkaar ;-) en opende opnieuw de deur. Hij stapte langzaam naar buiten. Chris rende langs hem heen en begon buiten te praten. Weer een "OMG" moment want er kwam namelijk "rook" uit zijn mond. "OMG, look". Een warme adem kwam uit zijn mond en veranderde in wolkjes. "OMG, OMG, OMG!" Alle kinderen stonden nu buiten adem uit te blazen terwijl ik in die minuut veranderde tot een sneeuwpop. Boem, koud tot op het bot. O, wat heb ik dat niet gemist. Het zo koud hebben dat je bijna niet meer warm kan worden. De laatste keer was in 2012 met carnaval in Den Bosch. Waar was ik in hemelsnaam aan begonnen?

Al snel kwam de warme deken van leuke restaurantjes, gezellige cafeetjes en zelfs het restaurant van George (Masterchef) kwam voorbij. Voor de mensen die nog nooit in Brisbane zijn geweest zal ik je vertellen dat het in Brisbane gewoon is om om 18.00uur uit eten te gaan zodat het restaurants om 22.00uur kunnen sluiten. De laatste keer toen David en ik buiten Brisbane gingen uit eten werden we zelfs al om 21.00uur weggeveegd. Hier niet. We kwamen om 18.30uur aan bij het restaurant en we mochten best aan tafel schuiven als we maar rond 20.00uur klaar waren voor de volgende gasten. Prima. 
Met stapels dekens en de verwarming op 26graden probeerde we te slapen voor de spannende dag van morgen. 

De verhuizers kwamen keurig en heel vrolijk op tijd om uit te laden in de regen. Om 12.30uur waren ze klaar, toen kon het uitpakken beginnen. Het ging als een speer. Tussendoor beginnen we met de restaurants uit proberen die om de hoek zitten. O, wat is in de stad wonen fijn. 

Op zondag hadden we 80% uitgepakt en gingen we de buurt verkennen. We liepen naar school (1km) en door het winkelcentrum wat tussen school en het huis ligt. We werden wel een beetje overdonderd door het stadse leven. Zoveel auto's, veel mensen, zwervers, toeterende auto's en kleine volle winkeltjes. We pakte snel een achteruitgang en liepen in een rustige straat terug naar ons huis. Een straat vol nep bomen volgens Fenna. Waarom ze nep zijn? Ze hebben namelijk geen blaadjes. Welkom in de winter Fenna. Ons nieuwe huis voelde al vanaf dag een goed aan bij iedereen. Dus toen we thuis kwamen en lekker een warme chocomelk dronken met was het ook echt een thuis ook al stonden er nog dozen in de kamer. 

Op maandag ging David weer werken en wij wilde eigenlijk ook wel een dagje het huis uit aangezien we wisten dat het de rest vd week zou gaan regenen. Gezellig naar de dierentuin werd het. Het was lekker koud en erg gezellig. En in de stad rijden met drie kinderen waarvan een op een keyboard spelend en de hele tijd roepend "mama, look, MAMA, look MAMAAAA LOOOOOOK" in de auto heb ik overleefd. 

Dinsdag naar de film geweest en woensdag weer een dagje thuis relaxen. Donderdag hadden we Nederlands bezoek, uit Melbourne, wat erg gezellig was en vrijdag gingen we 's avonds shoppen omdat het koopavond was. 

Daar kwam het pas echt binnen. Hoe anders Melbourne is in vergelijking met Brisbane. Het viel me in het begin van de week al op hoe weinig mensen er hier in de buurt eigenlijk accentloos Australisch praten. In de stad was het ook nog eens zichtbaar. Naast dat het ontzettend druk was leek het ook een regenboog aan culturen. Het leek of iedereen van alle culturen over heel de wereld door Melbourne liepen. Wat een mooi gezicht. En wat was er veel te doen in de stad. Er hing sfeer en het voelt werkelijk als een wereldstad. Ik ervaar dat de mensen in de winkels in Melbourne veel vrolijker zijn. Opgewekter, sneller (wat niet moeilijk is als je het Brisbane tempo gewend bent) en blijer. En ook nog gemeend vrolijk. 
Natuurlijk woonde we in Brisbane ook in een dorp dus als ik er nu aan denk dat de mensen wat boerser zijn in Brisbane is dat niet een eerlijk beeld. Maar als ik naar het centrum van de twee steden kijk dan lijkt het toch wel dat het centrum van Brisbane meer een dorp is dan een wereldstad. Melbourne is dan ook weer veel groter. Meer dan 4 miljoen mensen en het blijft groeien, heel snel. In Brisbane lopen ze echt nog achter kwa kleding, houding en gedrag vergeleken bij Melbourne of Europa. Niets op tegen alleen het valt zo op als je ineens naar een andere stad gaat. 

Volgende week gaan de jongens voor het eerst naar school. Die overigens de helft kleiner is dan hun dorpse school. We zijn heel benieuwd. 

Groetjes en veel liefs xxxxx

Een avontuur binnen een avontuur

In het begin van ons Australië avontuur huurde we ons huis want we wilde eerst eens rondkijken waar we uiteindelijk wilde kopen. Na twee jaar intensief naar een koophuis gezocht te hebben (ja, we waren erg kieskeurig en we hadden allebei een ander idee over 'het ideale huis') gingen we uiteindelijk huren. Waarom? Omdat we ons besefte dat als we een avontuur aankunnen, waarom zouden we dan iets kopen wat een ander avontuur in de weg zou kunnen staan. Of anders gezegd; we wilde geen bakken met geld uitgeven terwijl we niet eens weten of altijd voor altijd is. Toen we in ons nieuwe huurhuis gingen wonen dachten we wel dit wordt voor altijd. De locatie, het huis, de school, het zwembad, aan het bos, de mega tuin en nog veel meer fijne dingen waren echt wat we wilde (oké behalve de groene muren die we niet mochten schilderen). Het bedrijf waar David werkte werd overgenomen door een groter bedrijf. Aangezien het grotere bedrijf een functie van CFO had openstaan trok David de stoute schoenen aan en solliciteerde. Maar de brief ging naar Melbourne. Natuurlijk hebben we het er wel een half uurtje over gehad dat als hij aangenomen zou worden, dat er de kans in zat dat we zouden moeten verhuizen maar tja, hij moest eerst maar eens uitgenodigd worden. Gelukkig hadden we in dat half uurtje al wel besloten dat als hij aangenomen zou worden, we het best ok vonden om een nieuw avontuur aan te gaan. Want ja, het was in Australië. Melbourne is maar 2000km verderop. 

Toen kwam het eerste gesprek. Boom. En toen het tweede. Aangenomen. En nee, er was geen optie om in Brisbane te blijven en vanuit zijn oude kantoor te werken. Shit! Shit, we gaan verhuizen. Het kwartje viel. 

Wat wisten we van Melbourne? Niets! David was er nog nooit geweest (buiten dat hij voor de sollicitatiegesprekken werd overgevlogen) en ik was er zeventien jaar geleden een aantal dagen geweest. We hadden besloten om niet meteen te verhuizen, eerst maar eens kijken of de baan en Melbourne beviel. Twee weken later kwam de verhuizer op bezoek voor een quote. David vindt Melbourne fantastisch. Het is modern(er), veel te doen, een grote en mooie stad (kunnen we van Brisbane niet altijd zeggen), en het kantoor zit op een leuke locatie. Doen dus. Het enige nadeel aan Melbourne is dat we veel verder van Davids familie af gaan wonen en ze hebben hetzelfde klimaat als Europa. Koud in de winter dus. Iets wat ik echt niet miste van Nederland. Het is hier in Brisbane nu negentien graden en ik heb een tshirt en een dikke trui aan, lange broek en pantoffels. In Melbourne is het nu 8 graden. Uuuugghh. Maar goed, dat overleven we wel en als het niet bevalt, dan gaan we weer terug naar de warmte. We wonen nu in een dorp buiten Brisbane. Veel groen, dorpse mensen en alles is lokaal. We hebben besloten dat als we een nieuw avontuur aangaan dan doen we het goed dus we gaan niet alleen 2000km verhuizen we gaan ook van het dorp naar de stad verhuizen. 

De kinderen vinden het ook spannend. Naast dat ze het verdrietig vinden dat ze hun vriendjes achter moeten laten lijkt het ze wel leuk om iets nieuws te doen. Chris ging wat sneller om maar Luke hebben we moeten chanteren met het feit dat ze in Melbourne een goudmijn hebben, pinguïns hebben, we dichterbij de sneeuw gaan wonen, we bijna naast een dierentuin gaan wonen, dat hij ook daar zijn eigen slaapkamer heeft en dat hij met zijn vriendjes van hier kan skypen en mailen. Fenna hoorde alleen het gedeelte dat we met de auto, via Sydney naar Melbourne zouden we rijden. "We are going on a trip" is het enige wat ze zei nadat we een uur lang over de verhuizing hadden gepraat. 

Dus we gaan weer. Een nieuw avontuur. We hebben er veel zin in. We gaan eind juni verhuizen. Dat betekend dat we nu aan het zoeken zijn naar de juiste buurt, een goede school en een leuk huis. Alle spullen (huisraad) gaan mee met een container op de trein. 

We hopen dat we in juni een leuke blog kunnen schrijven over hoe leuk we het vinden en in de tussentijd zal ik wat foto's gaan vernieuwen hier.

Veel liefs,

De Harry's