Inbreken is positief!

Morgenvroeg is het al weer 2 weken geleden dat ze hebben ingebroken. De rust begint weer terug te keren in huize Harreveld (zonder de baas) en het aantal keren de deuren checken neemt ook al af. Achteraf was het heel goed dat ik die dag meteen op vakantie ging. Zo hoefde we niet in het huis te slapen en dat heeft volgens mij toch wel wat angst weggenomen. Wat wel heel mooi om te zien was is dat ik, toen ik de eerste avond na de inbraak naar bed ging, totaal geen angst had voor dat er iets zou gebeuren. Totdat Chris en Luke afgelopen vrijdag niet thuis sliepen. Toen was ik wel bang! Bang omdat ik alleen was. Niet omdat ik het gevoel had dat Chris alle inbrekers voor me zou kunnen verslaan en dat Luke me zou redden door op me te springen maar omdat de leeuwin in me weg was. Blijkbaar voel ik een oer- en beschermingsgevoel als de kids er zijn en weet ik dat ik alles en iedereen aankan. En als ik alleen ben, kan ik (blijkbaar) niet zo vechten.........duidelijk.
Toen het net gebeurt was, was ik ernstig op zoek naar een positieve gedachte. Dit omdat ik niet in een slachtoffer-rol wilde zitten en ik wilde er geen drama van maken. Ik heb al genoeg aan mijn hoofd
;-). Wat al scheelde is dat ik het niet persoonlijk opnam. Ik weet dat ze niet mijn huis hebben uitgekozen omdat ík daar woon of dat ze van míj wilde stelen. Ook weet ik wel dat het niet om de auto's ging. Het is niet zo dat wij zo'n supergave bakken hadden dat ze daarom hebben ingebroken. Gelukkig was ik nog niet aan mijn laptop gehecht want ik had hem pas 1 week en nog SUPER MEER GELUKKIG ben ik omdat ik alle foto's van de gestolen digitale camera al op een externe harde schijf (TIP!) had gezet. Nog meer voordelen? Ja, hoor. Ik ben veel beter voorbereid als er nu iemand vreemds binnen komt (en dat gebeurt vaak als je je hele inboedel via marktplaats verkoopt), ik weet nu constant waar alle sleutels zijn, de auto hoeft niet meer verkocht te worden en ik mag een nieuw fototoestel kopen. Ook positief is dat ik over 3 weken naar een huis met alarmsysteem verhuis. Mijn lieve vriend Eder zei dat de inbraak misschien nodig was zodat ik meer afstand kon nemen van het huis, voordat ik naar Australië vertrek. Dat was wat ik nodig had! Een positieve reden! Ik heb me er ook gelijk bij neergelegd. Zo van; die gedachte vind ik mooi en geeft me rust dus dat zal het wel zijn :-).

De kist enzo

foto gemaakt door Sars Verhuizingen en Verpakkingen B.V.

Nou, dit is het dan.....het materialistische deel van ons leven..... Dat dan zonder de spullen die gestolen, verkocht of weggegeven zijn.....

Man, O, man wat een maand was dit zeg! Dierbaren die zijn overleden, zonder papa, bestolen, 2 stuiterende kinderen, afscheid nemen, laatste dit, laatste dat, huizen zoeken, verkopen op marktplaats, meubels inladen 's nachts om 2 uur, een week op vakantie met moeder, zus en kids, zoveel mogelijk met vrienden afspreken, huis proberen te verhuren of verkopen, en het leukste; tot laat wakker blijven om met mijn hubbie te kletsen. Ik dacht dat multi-tasking helemaal 2006 was!? Maar goed, ik zet voort in mijn 'laid-back' mood, althans ik doe heel hard mijn best om in de 'mood' te blijven.

De kist is onderweg!!!!!

E.T.A. (estimated time of arrival) is 2 novmber 2010. Exiting! Nog geen tickets geboekt maar doen we snel. 

Nu zijn we echt in de laatste (3) weken dus we zijn eigenlijk alleen maar bezig met afscheid nemen. Het afscheid nemen voor mij ervaar ik anders dan de mensen die hier blijven. Ik ga naar iets toe waar ik al 11 jaar van droom. Eindelijk ga ik mijn droom waarmaken. Natuurlijk is het niet mijn droom om iedereen hier achter te laten omdat ze niet mee willen ;-) maar het stopt me niet mijn droom waar te maken. Ik ga naar de andere kant van de wereld voor een nieuw begin in een omgeving waar ik me thuisvoel. Het wordt een periode van continue nieuwe dingen ervaren. Voor mij is het een ontzettend mooi, spannend, nieuw en eng avontuur. Voor jullie gaat jullie prachtige leven verder alleen dan zonder ons..... Natuurlijk ga ik ook huilen omdat ik me alleen voel in Australië. De mooie (gevoelige) gesprekken die ik o.a. afgelopen weken aan tafel heb gehad, die kunnen gewoon niet op Skype. Het komt niet over. Voor mijn gevoel kan zo'n gesprek beter over de telefoon omdat het dan weer intiemer wordt dan Skype, maar dan zie ik de lichaamstaal van de ander er weer niet bij.... Dat ga ik dus heeeel erg missen. Maar als ik dan snotterend en naar muziek luisterend denk aan NL, dan denk ik zeker aan de afgelopen week. Een week waarin ik met vriendinnen gezellig heb gegeten, lol heb gemaakt, gedronken en gelachen. Ze hebben me allemaal ontzettend verrast en ontroerd. Het is op momenten als dit dat ik me realiseer hoeveel lieve mensen ik om me heen heb, die net zoveel om mij geven als ik om hun.

Wat moet er allemaal mee!?!?!?!?

Zo, deze week komen de verhuizers. Gratis in de aanbieding; 1 maal hoofd- en nekpijn, en in de bonus: buikpijn. SPANNEND dus!!!!! De (bonus)aanbiedingen komen van het feit dat ik niet weet wat ik nu al wel en niet moet inpakken. Ik moet alles inpakken behalve kleren (want die nemen we zelf mee) maar hoe moet het met het speelgoed. Er zijn inmiddels al 5 dozen speelgoed ingepakt maar hoe moet ik Chris en Luke gaan vertellen dat ik hun autogarage moet inpakken en dat ze die 8 weken niet gaan zien!? Gisteren wilde Chris met de blokken gaan spelen maar die zijn al ingepakt. Gelukkig accepteerde hij dat de blokken in de verhuisdoos zitten, zonder dat ik hem om hoefde te kopen (met chocolade natuurlijk). Maar die garage, die is echt heilig....... Hmmmm.... Ik kan het wel samen met Chris delen. Ik moet nl. het messenblok afstaan voor 8 weken. Niet erg, gewoon vervelend. Nu heb ik campingbestek in de la liggen want het bestek dat ik 3 jaar geleden van pa en ma heb gehad, wil ik toch echt meenemen. Gelukkig hebben David en ik er al rekening mee gehouden (vier jaar geleden) dat we zouden gaan emigreren dus het hele servies kan de kliko in als we vertrekken. Maar hoe zit het dan met alles van de kids..... Toch maar inpakken al hun cars/teletubbies/nijntje/in the night garden bestek en servies......

Dan sta ik ineens oog in oog met een mega orka. Niet aan emigreren gedacht toen ik die kocht. Past niet in de verhuisdoos en om nou voor een knuffel-orka een vliegtuigstoel te reserveren.....misschien een beetje overdreven.... Dan maar bij oma laten logeren. Gelukkig duurt het orka seizoen nog tot en met oktober, in Australië, dus we zullen ze live gaan bekijken, hopelijk verzacht dat de pijn.
Het huis zal er dadelijk erg kaal uit komen te zien zonder schilderijen, canvas foto's en fotolijstjes. Het klinkt nu al zo hol. Wat er blijft staan kan allemaal verkocht of weggegooid worden. De spullen zijn allemaal < 4 jaar oud dus hopelijk wordt er veel verkocht. Heb je nog iets nodig, kom eerst bij ons langs voordat je de Ikea of Loods 5 leegkoopt!
Het is allemaal wat, ook voor de kids. Het zal een periode worden van misgrijpen op spullen en teleurgesteld zijn maar als het goed is krijgen we er iets prachtigs voor terug. Voor ons het land, het weer en de mensen, voor de kids nieuwe skelters, traktoren en fietsen.

Nu maar hopen dat we geen afscheidskado's krijgen nadat het schip met onze spulletjes is vertrokken......