Daar is ze dan eindelijk! Na tien dagen over tijd gaf ik het op en hebben we besloten om Fenna maar een handje te helpen om eruit te komen. En hoe! Op dertien augustus was ik uitgerekend en op drie-en-twintig augustus was mevrouw nog steeds niet ingedaald. Het is wel gewoon zeiden ze in het ziekenhuis want het kan ook pas gebeuren als het vruchtwater breekt. Ik vond het allemaal prima. Miss Harry had nog genoeg ruimte om te bewegen en te draaien dus het zal vast wel goed komen. Op maandag hebben we Fenna een seintje gegeven dat ze eruit mocht komen. Toen ze op dinsdagmiddag nog niets van zich had laten horen werd er gel gebruikt. Ik moest toen wel in het ziekenhuis blijven maar er kwam niets meer dan lichte weeën. Op woensdagochtend hebben ze het vruchtwater gebroken en vanaf dat moment werd ons nieuwe thuis de bevallingskamer. We hadden veel geluk met een ongelooflijk leuke midwife die een twaalf-uurs dienst had dus zij kon de hele tijd bij ons blijven. Toen er vier uur na het breken van de vliezen nog niets gebeurde werd het tijd om aan de drup te gaan. Weeënopwekkers. Even een naald in je hand en dan is het klaar. Helaas had de dokter haar dag niet en ik was een beetje uitgedroogd dus na twee keer prikken gaf zij het op en haalde er een andere dokter bij om het infuus in te brengen. Met grote voorzichtigheid werd er voor de derde keer een naald in mijn hand gestopt. Ik zag inmiddels een beetje tegen de hele bevalling op (zo naar om met zijn vieren te gaan wachten totdat ik ga cremperen van de pijn) en ik had het gevoel dat er ook een kans was op een spoed-keizersnede, sinds Fenna al in het vruchtwater had gepoept en nog steeds niet was ingedaald, dus had ik na lang wikken en wegen besloot ik om een ruggenprik te laten zetten.
Nadat de weeën, door de weeënopwekkers, al een uur aan de gang waren dacht ik dat de ruggenprik maar een stom iets was wat totaal niet werkte, net zoals de morfine bij Luke. Ik lag al aardig mee te puffen met de weeën toen de midwife besloot toch maar eens naar de ruggenprik te gaan kijken. Shit, eruit gevallen. Ah, vandaar dat ik mijn benen nog normaal kon optillen. Dr. Phil had het niet goed gedaan. Dr. Phil was niet bereikbaar dus er werd een andere anesthesist erbij geroepen. Weer opnieuw de ruggenprik en dit keer was het raak. Binnen tien minuten stond er weer een lach op mijn gezicht en konden we weer verder gaan met grapjes maken waar we een uur geleden toch maar mee gestopt waren. Na twintig minuten voelde ik helemaal niets meer en het werd echt gezellig in de bevallingskamer. Nu moesten we dus weer gaan wachten. Alhoewel iedereen in de ochtend het gevoel had dat ik tijdens de lunch zou gaan bevallen, besloten de midwife en David om twee uur toch maar even een broodje te gaan eten. De weeën waren al wel aan de gang maar Fenna bleef nog heerlijk liggen. Het lastige van de ruggenprik was dat ik de persweeën natuurlijk ook niet kon voelen en dat maakte het een beetje onhandig om te vertellen wanneer het nu tijd was. Om drie uur had ik acht centimeter ontsluiting. Om half vijf vond de midwife het toch wel tijd om er wat aan te gaan doen dus ik begon met persen. Dat terwijl Fenna nog steeds niet was ingedaald en de midwife en dokter geen flauw idee hadden hoe Fenna lag. Een tip voor mensen die dit lezen en bij bevallingen aanwezig zijn van moeders die al meerdere bevallingen hebben gedaan; ga niet hardop zeggen "hee, ik zie een hand" terwijl een moeder haar baby probeert uit te persen. Niet bevordelijk!!! Want dan weet de moeder namelijk dat het geen pretje wordt om het kind eruit te krijgen ook al heeft ze een ruggenprik gehad! Na een uur was het me dan toch gelukt. Eindelijk, Fenna is er. De kinderarts stond al klaar en heeft haar gelijk onderzocht. Ze had een apgar score van 9.9 en werd bij me gelegd en we werden vertroeteld door heel veel voor-verwarmde dekens. Vanaf nu; GENIETEN! 
Dit gelukkige gezinnetje gaat weer een prachtige tijd tegemoet met heel veel lol en plezier.
 |
| David en dr. Luke verlaten het ziekenhuis met baby Fenna |
