Vandaag zag ik (dankzij het wereldwijdeweb) dat ik sinds september 2009 naar een huis in Brisbane aan het zoeken ben.
En nee. Er is nóg geen huis.
Ik heb me bedacht dat ik vanavond mijn blog eens ging gebruiken als uitlaapklep om te voorkomen dat ik weer tegen David loop te chagrijnen.
In september 2009 woonde we nog in Nederland dus ok, die tijd mag ik niet meerekenen. Toen wisten we nog helemaal niets van de stad Brisbane af. We wisten niet waar de 'places to be' waren, waar de goede en minder goede wijken waren en waar de betaalbare en onbetaalbare wijken waren.
In 2010 wisten we waar David ging werken dus vanaf toen konden we wat gerichter zoeken. Dichtbij het werk......maar nog wisten we niet in welke wijk we wilde wonen. Nou ik zal je zeggen, we wonen hier nu anderhalf jaar en één ding weten we; we willen in het noorden van de stad wonen. En dat is alles. Meer weten we niet. Wat ontzettend moeilijk is dit!
We begonnen in het noorden tussen de tien en vijftien km uit het centrum vandaan. We wilde graag dichtbij het centrum wonen. Dichterbij kunnen we niet betalen dus het minimum werd tien km. Toen konden we kiezen uit één verdieping (laagbouw) of twee verdiepingen. Aangezien we vanuit Nederland meerdere verdiepingen gewend zijn wil ik graag twee. Maar bij twee verdiepingen in Australië (nieuwbouw uitgesloten) zitten de keuken, woonkamer, badkamers en slaapkamers allemaal op de eerste verdieping en een extra slaapkamer of studeerkamer op de begane grond. Even omschakelen. Omdat we nu een kast van een huis huren, lijken alle woningen te klein. Niets vind ik goed genoeg. Overal had ik het gevoel dat er niet genoeg ruimte was (wat er eigenlijk aan de hand is, is dat ik de derde verdieping mis om al onze spullen kwijt te kunnen die nu nog in vierenzestig dozen staat).
Toen ik in februari naar Nederland ging kreeg ik even een reality check. Daar merkte ik dat ik de huizen van vrienden en familie, in die paar maanden, in mijn hoofd had verdubbeld kwa grootte. Ook de grond oppervlakte van ons eigen huis in Nederland had ik een beetje verkeerd herinnert. Wij lopen hier te zeuren dat we 450m2 toch echt te klein vinden..hhhmmmm.....
Maar ja, ook in Nederland zag ik ook weer hoe fijn het is om naar school te kunnen lopen of fietsen. Twee km van school is ook echt twee km van school. Er zitten dan niet vijf bergen tussen waar Chris met zijn kleine beentjes niet overheen kan fietsen.
Mijn wishlist werd alleen maar langer en langer....
- Minimaal vier slaapkamers (en graag nog een extra kamer voor gasten)
- Minimaal twee badkamers (gelukkig is dat hier normaal)
- Grote (woon)keuken
- Plaats voor een zwembad in de tuin en nog ruimte om te kunnen voetballen
- Loopafstand van school
- Het huis in een doodlopende straat (Cul de sac)
Meer niet. Een van de grootste nadelen is dat David en ik twee linkerhanden hebben. We kunnen verven en dat is het. Meer kunnen we echt niet. Ja, ok we kunnen het wel maar we zijn niet netjes en ongeduldig dus we beginnen er gewoon niet aan! Ook zijn we niet echt handig met bouwvakkers in Australië. Ze vragen hier echt de hoofdprijs (nu praat ik over honderden euro's) als ze zien dat er twee muppets in het huis wonen die echt niets weten en niets kunnen. Slim maar niet leuk voor ons. Wat betekend dat al 80% van alle huizen met land meer dan 450m2 afvalt. Waarom? Omdat alleen de de huizen met een groot oppervlakte land (die wij kunnen betalen) de huizen zijn van minimaal 20 jaar oud. Veel was niet goed genoeg en wat we wel goed goed genoeg vonden vonden we weer niet goed genoeg om elke maand ons krom te werken voor het het huis. Dat vinden we zo ie zo geen goed idee.
Omdat we het gewoon niet konden vinden besloten we verder uit de stad te gaan kijken. Misschien zou het helpen om dan wel het grote huis met de grote tuin te vinden voor een betaalbare prijs. Dat was er wel maar alleen maar laagbouw. Echt iets wat ik niet graag wil. Toen stuitte we op nieuwbouw. Europees gestijlde woningen zo'n vijfentwintig km uit de stad met een fantastisch winkelcentrum in de buurt. Vol enthousiasme ging ik kijken. Totaal geïrriteerd kwam ik terug. Onbetaalbaar voor hetgeen wat we wilde. De stukken grond waren echt té klein. En groter konden we niet betalen. Balen als een stekker.
Nu zijn we dus weer terug bij af. Weer dichter bij de stad want alle nieuwe stukken grond verder buiten de stad zijn allemaal te klein. De Gemeente Brisbane vind namelijk dat ze daar iets over te zeggen hebben. Zij bepalen voor de landeigenaren (die het land aan particulieren wil verkopen of die er huizen op bouwen voor particulieren verkoop) hoe groot het stuk land mag zijn wat zij gaan verkopen. Dus de Gemeente Brisbane zegt. Ik wil meer inwoners per oppervlakte dus maak die stukken land maar stukken kleiner. Ggggrrrrrr!!!!! De huizen moeten, volgens de Gemeente, minimaal zes meter van de straat af staan wat betekend dat je geen ruimte meer over hebt voor een zwembad in je tuin. O ja, en of de landeigenaren ook nog eens vijfendertig duizend dollar per afgeleverd stuk grond willen neertellen, gewoon omdat het moet (dit naast dat de eigenaren van het land dus zelf de straten, stoep, elektrische tijd, water en afvoer aanleggen!!) Geen wonder dat het onbetaalbaar wordt. En voor diegene die het nog niet wisten ik zal je, nu ik toch aan het spuien ben, al gelijk maar vertellen dat als je een huis koopt in Australië, je 10% van het aankoop bedrag moet aanbetalen aan de bank anders geen lening. En als je niet nog eens 10% aanbetaald (dus in totaal 20%!) dan flikkeren ze er ook nog eens een verzekering tegenaan die ongeveer net zo hoog is als de helft van je hypotheek. Met andere woorden 20% aanbetalen dus. Dat wist ik al voordat ik naar Australië kwam hoor, alleen hoe langer het duurt voordat we een huis vinden, hoe minder die 20% wordt. FRUSTRATIE alom!!!!!!!!!!!!
Maar goed, het is maar frustratie en eerlijk gezegd is het een luxe probleem. We hebben nu een dak boven ons hoofd en we hebben het prima hier. Chris zit op een leuke school en het sociale leven wordt alleen maar groter naarmate we hier (in het zuid westen) langer wonen. Het is toch bijna winter dus voorlopig hoef ik nog even geen opblaasbad op te pompen. Ik kijk er ontzettend naar uit om een Thuis te hebben in de plaats van een huis. En nu kan dat nog want als we het straks hebben moet ik weer op zoek naar een nieuwe droom ;-)
Liefs
