Vanaf vandaag rijd ik dus echt niet meer te hard. Althans niet in Australië. Het is zelfs zo erg dat ik gewoon bang ben geworden van de politie. Bijna onderdanig te noemen. Hoe het komt? Ze zijn gewoon overal!
Toen we in Australië aankwamen ergerde ik me kapot aan het rijgedrag van de Australiërs. Ze reden te langzaam, hoe kunnen ze!? Met moeite was ik geen bumperklever maar af en toe ff doorduwen kan geen kwaad dacht ik. Ik voelde me wel een opgefokte Nederlander en leerde al snel mijn snelheid wat aan te passen om een beetje een Queenslander gevoel te krijgen. Maar te zacht rijden, nee da's echt tijd verspilling. Om je een beetje een voorstelling te geven; er zijn drie rijbanen. In de meeste linkse baan (de langzame voor ons) rijden bestuurders 10 tot 20km langzamer dan het limiet. In de middelste baan rijden ze het limiet maar meestal zitten ze te dromen/te staren/te kletsen/te zingen dus ze zakken af en toe af naar 10km langzamer. In de rechterbaan rijden ze precies het snelheidslimiet. Daar blijven ze dan ook de hele weg hangen. Als je hier inhaalt is het niet verplicht om harder te rijden in de rechterbaan. Met als gevolg dat ze in de middelste baan en in de rechterbaan soms even hard rijden waardoor je dus vast komt te zitten (en je afslag mist). Sommige mensen willen wél te hard rijden en besluiten dan op een vijf baans weg iedereen aan de verkeerder kant in te halen. Zo wordt het dus af en toe een zooitje.
In Nederland was voor mij rechts hard (het limiet). Midden was harder en links was hardst. Niet links blijven plakken en zeker niet onder het limiet rijden. Maar dat kon ook. Je kon de politie negen van de tien keer al een kilometer van te voren zien staan, als je gepakt werd werden er nog eens zes correctie kilometers afgehaald en dan was de boete peanuts. Hier is het iets anders. Ze hebben de wet een aantal jaren geleden aangepast waardoor je een verdachte bent van criminele activiteiten als je te hard rijdt. Je bent namelijk een risico voor andere mensen op de weg en je kan dodelijke ongelukken veroorzaken. Er is een 'no mercy' beleid bij het aantal kilometers óver het limiet. Bij tien kilometer per uur te hard betaal je 150 euro boete én er worden ook nog eens punten van je rijbewijs afgehaald (ongeacht hoe lang je je rijbewijs al hebt). Dat is allemaal best te doen. Maar(!) ze zijn ook nog een zo sneaky om sneleheidscamera's in geparkeerde auto's te monteren (waar ik in NL altijd bang voor was, is hier dus wel zo). Als je op een twee baans weg rijdt, kan de tegemoetkomende politie auto je zonder pardon flitsen. Niets gemiddelde snelheid over een bepaald aantal kilometers, nee, gewoon beng, BETALEN! En ik zie de politie dagelijks!! Er gaat zelden een dag voorbij dat ik geen politie in actie zie of een politieagent met een snelheidscamera of een auto met een camera erin, zelden!
Vandaar dus. Vandaar dat de Queenslanders te langzaam rijden, ze zijn gewoon te bang om betrapt te worden. Dat vind ik best indrukwekkend. Dwingt de politie op deze manier respect af of zijn de bestuurders bang voor de boete's en niet de politie?
Zou de flexibiliteit van de Nederlandse wet, zoals de snelheids correctie, ook een reden kunnen zijn voor minder respect voor de politie? Is het 'door de vingers zien' van bepaalde feiten wel een goed idee? Creëer je zo niet iets wat je niet wilt, minder respect?
Als je het wat dichter bij huis bekijkt is het met opvoeden van kinderen ook zo. Hoe consequenter je bent, hoe beter de kinderen weten waar ze aan toe zijn en hoe beter ze luisteren. Als de kinderen weten dat ze bepaalde drempels wel over kunnen stappen omdat de ouders niet altijd even consequent zijn, zullen ze vaker proberen om door te drammen en vaker lastig zijn want wie weet of het werkt. Betekend het dan ook dat de kinderen minder respect hebben voor de ouders? Ik ben heel benieuwd maar ik ga het toch echt niet uitproberen.
Ik ben voortaan een trotse te-langzaam-rijder, moeder van een kind die me er al drie dagen aan herinnert dat mama vroeger te hard reed. Hoe consequent Chris!
donderdag 24 februari 2011
vrijdag 11 februari 2011
Hormonen!
Helaas voor de mannen in het huishouden bij de Harrevelds want het huis zit propvol hormonen! Moeder Annemiek is zwanger (en dat zal David niet nog een keer gebeuren). De eerste drie maanden hadden ze te kampen met een oververmoeide, misselijke, chagrijnige en emotionele moeder die nog amper een glimlach op haar gezicht kon krijgen. Het enige wat me blij maakte was op een wit strand met een blauwe zee zitten. Dat hebben we dan de afgelopen twee weken ook, om de dag, gedaan. Nu zit ik in het tweede trimester ofwel de maanden 4, 5 en 6. Zoals alle boeken beschrijven zou dit de mooiste tijd moeten zijn. Vermoeidheid en misselijkheid zouden over moeten zijn, je gaat eindelijk zien dat je zwanger bent maar je loopt nog niet te waggelen. Zou ja..... Ik wacht nog af of mijn tweede trimester wat later begint misschien want ik ga nog steeds om 20.30 naar bed en de misselijkheid is er ook nog.
De eerste keer dat ik echo's liet maken was ik acht weken zwanger. Het ging allemaal erg snel en het was super medisch. De dokter maakte nog een grapje door de vraag te stellen "zitten er tweelingen in de familie?" maar stelde ons later gerust dat hij geen hartje zag kloppen in het tweede zakje. Toch even in de gaten houden, gaf hij mee. Geen echo foto's alleen een groot "blad" met kleine afbeeldingen. Jammer. De twaalf weken echo ging heel anders. Het was op een andere locatie omdat ze daar gelijk een nekplooimeting deden en zelfs een 3d echo. Het was prachtig om te zien (ik kon nu nl. wel mee kijken en de eerste keer alleen door mijn nek half te breken). Je vergeet hoe mooi en geweldig het is om de kleine te zien stuiteren terwijl je het helemaal niet voelt (mijn placenta ligt weer eens voor, zucht). Moeders weer huilen natuurlijk en David en Chris zaten met grote ogen mee te kijken. Luke bleef maar roepen 'baby, baby weg, kiekeboe baby', zo schattig! Dan toch even tellen, twee benen, twee armen, rond hoofd, volle maag, volle blaas, alles was prima. Helaas konden we nog niet zien of we hem Bruno kunnen blijven noemen want hij/zij hield zijn/haar beentjes stijf dicht. Het maakt ook niet uit. We hebben toch nog geen huis dus we kunnen nog niet aan de kamer beginnen. :-D
Ja, het huis..... Vorige week maakte ik me er nog erg druk om om. Ik wilde het nieuwe huis en wel nu! Nu, een week verder, ben ik op een andere hormonen achtbaan gestapt. De het-zal-allemaal-wel-achtbaan. Als bezorgde moeder wilde ik wachten totdat we een huis hadden gekocht om een kleuterschool te zoeken voor Chris. Zo hoefde hij immers niet van school te veranderen als we een huis ergens anders zouden kopen. Maar nu twee van Chris zijn vriendjes hier op een kleuterschool zitten die best centraal ligt, leek het voor Chris en voor mij een hele goede keuze om Chris in te schrijven. Het mocht gelukkig zo zijn want er was plaats, en ook nog eens op de dagen dat Steffen en Elize er ook naartoe gaan. Whoehoe voor ons! Toen we er aan kwamen was het al helemaal goed. We werden lief ontvangen (ook al kwamen we midden in spitsuur) en Chris en Luke begonnen gelijk te spelen. Het is een mega grote ruimte met heel veel maar dan ook heel veel verschillende doe-dingen. Als ik het met mijn eigen kleuterklas vergelijk is de ruimte 5 x zo groot en er zijn tig meer creatieve activiteiten. Chris wilde met alles tegelijk spelen. Dat ik weg zou gaan vond ie nog niet helemaal tof maar gelukkig was dat voor nu ook nog niet de bedoeling. Ik moest Chris en Luke nu wel overhalen om mee naar huis te gaan. In de auto waren Chris en ik helemaal happy met de kleuterschool. Chris vond het 'super cool' en ik was blij dat hij het leuk vond. We zijn gelijk naar de zwemschool gereden om de zwemles te verzetten en daarna naar het winkelcentrum gereden om een nieuwe rugzak, beker en lunch trommel inclusief icepack te halen. Daarna zei Chris; "Mam, we need to pick up some flowers". Uuuhhhmm waarom Chris? "Ze zijn voor jouw, omdat ik jouw zo lief vind". Geen traantje maar emmers moeten weg "pinken".
Dus van de afgelopen zes weken geen verplichtingen hebben gaan we naar maandag zwemmen om 10.30, dinsdag zwemmen om 9.30 (dag thee clubje :'-(), woensdag, donderdag en vrijdag kleuterschool alleen op de woensdag is het om de week. Chris gaat van negen uur 's morgens tot half 3 's middags. Precies genoeg tijd voor Luke en mij om iets leuks te doen en om te slapen. Helemaal goed.
Ja, verder gebeurt er eigenlijk niet veel. Ik zit ongeveer één keer in de week bij de dokter want voor elk wissewasje moet ik een afspraak maken; herhaal recept halen, medische kaart voor Chris halen, spuit voor Luke halen (terwijl de zuster de spuit zet, zo dom), om de echo's te laten zien, om een verwijsbriefje voor het ziekenhuis te halen en ga maar door. Inmiddels heb ik ook besloten om niet particulier te gaan in het ziekenhuis. Het is een lange weg geweest over wat ik wilde maar ben nu blij met mijn keuze. Ik ga dus in het ziekenhuis bij een midwife en obstetrician op controle en ga daar ook bevallen. Het ziekenhuis ligt aan de rand van de stad dus mochten we in de tussentijd verhuizen, dan maakt het niet zoveel uit.
Het is alweer 21.00 uur dus tijd om naar bed te gaan. We hebben een lekker druk weekend voor de boeg met héél veel huizen bezoeken, heb nog een lingerie party en zondag gaan we weer bodyboarden met Chris want dat vind ie ge-wel-dig!
Fijn weekend allemaal!
De eerste keer dat ik echo's liet maken was ik acht weken zwanger. Het ging allemaal erg snel en het was super medisch. De dokter maakte nog een grapje door de vraag te stellen "zitten er tweelingen in de familie?" maar stelde ons later gerust dat hij geen hartje zag kloppen in het tweede zakje. Toch even in de gaten houden, gaf hij mee. Geen echo foto's alleen een groot "blad" met kleine afbeeldingen. Jammer. De twaalf weken echo ging heel anders. Het was op een andere locatie omdat ze daar gelijk een nekplooimeting deden en zelfs een 3d echo. Het was prachtig om te zien (ik kon nu nl. wel mee kijken en de eerste keer alleen door mijn nek half te breken). Je vergeet hoe mooi en geweldig het is om de kleine te zien stuiteren terwijl je het helemaal niet voelt (mijn placenta ligt weer eens voor, zucht). Moeders weer huilen natuurlijk en David en Chris zaten met grote ogen mee te kijken. Luke bleef maar roepen 'baby, baby weg, kiekeboe baby', zo schattig! Dan toch even tellen, twee benen, twee armen, rond hoofd, volle maag, volle blaas, alles was prima. Helaas konden we nog niet zien of we hem Bruno kunnen blijven noemen want hij/zij hield zijn/haar beentjes stijf dicht. Het maakt ook niet uit. We hebben toch nog geen huis dus we kunnen nog niet aan de kamer beginnen. :-D
Ja, het huis..... Vorige week maakte ik me er nog erg druk om om. Ik wilde het nieuwe huis en wel nu! Nu, een week verder, ben ik op een andere hormonen achtbaan gestapt. De het-zal-allemaal-wel-achtbaan. Als bezorgde moeder wilde ik wachten totdat we een huis hadden gekocht om een kleuterschool te zoeken voor Chris. Zo hoefde hij immers niet van school te veranderen als we een huis ergens anders zouden kopen. Maar nu twee van Chris zijn vriendjes hier op een kleuterschool zitten die best centraal ligt, leek het voor Chris en voor mij een hele goede keuze om Chris in te schrijven. Het mocht gelukkig zo zijn want er was plaats, en ook nog eens op de dagen dat Steffen en Elize er ook naartoe gaan. Whoehoe voor ons! Toen we er aan kwamen was het al helemaal goed. We werden lief ontvangen (ook al kwamen we midden in spitsuur) en Chris en Luke begonnen gelijk te spelen. Het is een mega grote ruimte met heel veel maar dan ook heel veel verschillende doe-dingen. Als ik het met mijn eigen kleuterklas vergelijk is de ruimte 5 x zo groot en er zijn tig meer creatieve activiteiten. Chris wilde met alles tegelijk spelen. Dat ik weg zou gaan vond ie nog niet helemaal tof maar gelukkig was dat voor nu ook nog niet de bedoeling. Ik moest Chris en Luke nu wel overhalen om mee naar huis te gaan. In de auto waren Chris en ik helemaal happy met de kleuterschool. Chris vond het 'super cool' en ik was blij dat hij het leuk vond. We zijn gelijk naar de zwemschool gereden om de zwemles te verzetten en daarna naar het winkelcentrum gereden om een nieuwe rugzak, beker en lunch trommel inclusief icepack te halen. Daarna zei Chris; "Mam, we need to pick up some flowers". Uuuhhhmm waarom Chris? "Ze zijn voor jouw, omdat ik jouw zo lief vind". Geen traantje maar emmers moeten weg "pinken".
Dus van de afgelopen zes weken geen verplichtingen hebben gaan we naar maandag zwemmen om 10.30, dinsdag zwemmen om 9.30 (dag thee clubje :'-(), woensdag, donderdag en vrijdag kleuterschool alleen op de woensdag is het om de week. Chris gaat van negen uur 's morgens tot half 3 's middags. Precies genoeg tijd voor Luke en mij om iets leuks te doen en om te slapen. Helemaal goed.
Ja, verder gebeurt er eigenlijk niet veel. Ik zit ongeveer één keer in de week bij de dokter want voor elk wissewasje moet ik een afspraak maken; herhaal recept halen, medische kaart voor Chris halen, spuit voor Luke halen (terwijl de zuster de spuit zet, zo dom), om de echo's te laten zien, om een verwijsbriefje voor het ziekenhuis te halen en ga maar door. Inmiddels heb ik ook besloten om niet particulier te gaan in het ziekenhuis. Het is een lange weg geweest over wat ik wilde maar ben nu blij met mijn keuze. Ik ga dus in het ziekenhuis bij een midwife en obstetrician op controle en ga daar ook bevallen. Het ziekenhuis ligt aan de rand van de stad dus mochten we in de tussentijd verhuizen, dan maakt het niet zoveel uit.
Het is alweer 21.00 uur dus tijd om naar bed te gaan. We hebben een lekker druk weekend voor de boeg met héél veel huizen bezoeken, heb nog een lingerie party en zondag gaan we weer bodyboarden met Chris want dat vind ie ge-wel-dig!
Fijn weekend allemaal!
 |
| Aaah, vandaar |
Abonneren op:
Posts (Atom)