Heel cliché om te zeggen dat de tijd voorbij is gevlogen maar toch zeg ik het. Man, wat is het snel gegaan!
Wat ik voor ogen had, toen we nog in Nederland woonden, is dat we aan zouden komen in een huurflat, daar een paar weken zouden verblijven en dan een huis zouden kopen. Dat het fantastisch zou worden, daar was ik wel van overtuigd. Dat ik alles in Nederland zou missen, daar was ik op voorbereid. Dat de kinderen zich gelijk thuis zouden voelen had ik verwacht en dat alles meteen goed zou gaan, daar ging ik vanuit.
Hoe is het nu, één jaar later. We wonen nog steeds in ons prachtige huurhuis. Het huis is groot genoeg voor ons allemaal plus gasten, wat mooi uit is gekomen want wat een geluk hebben wij gehad dat er al zo snel zoveel lieve mensen zijn langsgekomen. We hebben ontzettend genoten van het bezoek en we zullen dat blijven doen van de mensen die nog gaan komen. Een huis hebben we nog niet gekocht. Van de twaalf maanden zat ik negen maanden overvol met hormonen wat volgens David dé reden is dat we nog geen huis hebben. Ik ben namelijk te kieskeurig..... Ok, we hebben betalen al twaalf maanden huur maar ondertussen zijn ook de prijzen van de huizen gedaald dus we hebben er niet veel op verloren (het glas is altijd halfvol!). Het huis komt wel. We hebben Chris inmiddels ingeschreven op een school hier in de buurt waar hij in januari gaat beginnen. Afgelopen vrijdag had hij een oriëntatie dag op zijn school. Dat was weer een nieuwe inburgeringsles voor mij want het is echt wel anders. Ok, de klassen en de leraressen zijn natuurlijk vergelijkbaar. Hier noem je de juf wel bij haar achternaam. Wel grappig dat er dan ook een juf tussen zit die Mrs. Twaddel heet. Het klinkt al kneuterig en zo komt ze ook over. Alle kindjes lopen in schoolkleding en toen David en ik dachten 'wat zijn de kinderen toch stil allemaal' hoorde we nog een 'sssst' vanuit het klaslokaal. Chris begint al in prep (zo heet de kleuterschool) met lezen en schrijven. Ook krijgen ze al huiswerk dus het is gelijk ''full on'' naar mijn idee. Ze gaan naar school van 9.00 uur tot 15.00 uur. Prima voor Luke, Fenna en mij want dat scheelt weer wat ritjes op en neer rijden. Toen ik op de oriëntatie dag was kreeg ik toch een beetje het gevoel dat ik terug in de tijd ging. Dat gevoel heb ik wel vaker in Brisbane (zeker als ik de kleding winkels binnenloop) maar dat wist ik van te voren. Wat ik ermee bedoel is dat ik het gevoel heb dat er nog meer respect is voor de leraren en leraressen en voor de regels van de school. Ik ervaar dat het allemaal iets formeler is en meer gestructureerd. We zullen zien als Chris eenmaal echt naar school gaat.
Luke en Fenna blijven nog lekker thuis. Luke zou al naar pre prep (de peuterspeelzaal kunnen maar ik laat hem eerst nog lekker een half jaartje genieten van het feit dat Chris hem niet de hele dag "stoort" bij het spelen. Wat dat betreft zal er een wereld voor Luke en mij opengaan als Chris hele dagen naar school gaat. We kunnen nog steeds elke dag naar het park, naar zwemles, op de koffie bij vrienden gaan en samen boodschapjes doen. Want dat doen we nu op het moment ook. Ik geniet echt heel erg van het feit dat het bijna elke dag mooi weer is. We hoeven haast nooit binnen te blijven vanwege het weer en als dat wel zo is, dan gaan we gewoon naar de binnenspeeltuin. Waar ik ook ontzettend van geniet is de bijna wekelijkse bbq's in het park. De kinderen kunnen heerlijk spelen terwijl wij, de vrouwen, lekker aan tafel elkaars salades proeven en de mannen met een biertje bij de bbq staan, echt een ideale combo. En het mooie ervan is, is dat we dat het hele jaar door kunnen blijven doen.
Ik moet zeggen dat ik nog vaak les krijg hoe ik goed moet inburgeren. Wat ik al geleerd heb is; als je ergens op bezoek gaat neem je eten mee in de plaats van een bloemetje, bij een verjaardag komt de taart als laatst (na al het andere eten), bij een uitnodiging van een bbq feestje neem je je eigen grog (drank) mee in je eski (koelbox), als je elkaar ziet geef je één kus en een knuffel, te laat komen is ok, alles is twintig minuten rijden, je het gras in de tuin kort moet houden anders zie je de slangen niet, het normaal is dat je 's morgens om 5 uur in het fitnesscentrum aan het trainen bent, je echt niet te hard moet rijden want er gaan punten van je rijbewijs af, links (voor jullie rechts) mag inhalen op een weg van meer dan twee banen, je altijd 'thank you' en 'please' zegt en tips geven in een restaurant is raar. Waarschijnlijk ben ik nog de helft vergeten maar dat zal ik vast nog wel vertellen.
Het gaat dus erg goed met ons. We genieten ontzettend en we voelen ons erg thuis in het land. Chris heeft het er sinds een maand wel over dat hij naar huis wil (dan bedoeld hij Nederland) maar als we erover gaan praten dan is hij er na vijf minuten al weer klaar mee. Luke heeft dat besef helemaal niet. Ik was blij dat Luke afgelopen maand eindelijk zijn rollende R liet horen en weer wat meer Nederlands begint te praten. Ik krijg er daarintegen steeds meer moeite mee om Nederlands te praten maar ik blijf het volhouden. Zodra Chris gewend is om full time naar school te gaan, gaat hij op dinsdag naar de Nederlandse school (voor anderhalf uur per week en één zaterdag in de maand). Hier ontmoet ik ontzettend veel mensen waarvan één van de ouders Nederlands is en de meeste balen ontzettend dat hun ouders over zijn gegaan in het Engels en Nederlands hebben laten vallen. Dat geeft mij weer moed en doorzettingsvermogen.
Sinterklaas komt dit jaar niet langs bij de Harreveldjes want het was voor de kids allemaal te verwarrend vorig jaar. Volgend jaar is het weer anders omdat Chris dan ook over Sinterklaas leert op de Nederlandse school en dan komt de goedheiligman ook daar langs dus dan leert hij dat hij echt beter zijn schoen kan zetten in de plaats van zijn slipper want daar blijft ook de wortel beter in hangen. Pepernoten worden er toch echt wel gebakken dit jaar maar dat hoort ook samen met de bitterballen die we zelf maken en de gestampte muisjes die we regelmatig kopen. Binnenkort gaan we onze plastieken kerstboom kopen met daarin misschien de gebreide kerstballen van mijn moeder. ''I am dreaming of a white Christmas'' betekend bij ons een droom om nog eens met zijn allen naar de Whitsunday eilanden te gaan.
Voor nu welterusten en voor jullie een gezellige Sinterklaas-aankomst gewenst.
Liefs van ons
