Wintervakantie

Als de vakantie begint, kijk ik er naar uit. Lekker 's morgens in pyjama's blijven zitten, lekker aanmodderen totdat we zelf zin hebben om ons te gaan aankleden, Luke kan de hele dag met zijn broer spelen, we kunnen in de vakantie wél om acht uur 's morgens beginnen met verven en fijn dat ik om half drie Fenna niet uit haar bed hoef te rukken om Chris van school af te halen, heerlijk; VAKANTIE!!! 

Ik zet de kalender helemaal vol met leuke dingen; naar het park, naar het strand, afspreken met vriendjes in de speeltuin, fietsen ect ect. Totdat Brisbane reality komt. REGEN! O ja, het is winter. SHIT. Zes dagen regen. Ik houd heel veel van mijn kinderen en heb heel veel voor ze over maar na drie dagen binnen zitten wordt ik echt gek. Gelukkig hoef ik maar te googlen wat ik binnen kan doen met kids in Brisbane, en er komen gelijk honderden ideeën tevoorschijn. De eerste dag gaan we naar de binnenspeeltuin. Heerlijk voor de kids en makkelijk voor mama. 

De tweede dag van de vakantie hebben we de hele dag in onze pyjama gelopen, gewoon omdat het kan. We hebben de playstation uit het stof gehaald en David en de boys weten zich er de hele dag mee te vermaken terwijl Fenna en ik heerlijk samen romantische films aan het kijken zijn. Net voordat we gaan eten gaan Luke en ik even de auto laten wassen zodat we toch nog íets nuttigs hebben gedaan die dag. Dag drie begint weer in de pyjama (logisch) maar dat houd moeders niet lang vol. Na eerst heel de ochtend gekleurd en geschilderd te hebben gaan we na Fenna's slaapje naar het trein museum waar veel leuke dingen te doen zijn voor de kids. Heel slim van mij om 's middags te gaan want het is niet druk en zo kan ik drie kids makkelijk onder controle houden én alle drie blij houden. De vierde dag gaan we naar Powerhouse (www.brisbanepowerhouse.org) moeders aan de koffie en kids lekker knutselen. Thuis, als Fenna op bed ligt gaan we lekker verder met zelf play dough maken en ik entertain mezelf met een online foto-cursus. 

Dag vijf zouden we eigenlijk naar het park gaan met vrienden maar het regent nog steeds dus het gekkenhuis kwam hierheen. Veel gelach, geschreeuw, gevecht en weinig slapen voor Fenna. Wel 's middags lekker pannenkoeken gegeten en tevreden kinderen 's avonds in bed. Dag zes weer iets buiten de deur doen ook al regent het de bibliotheek dit keer. Er zou van alles gepland worden dus leuk voor de kids. Helaas waren er twee entertainers ziek dus er was niet zoveel te doen als ik gehoopt had.

Maar daar hebben de kids niets van gemerkt. Lekker lezen, knippen en plakken in de bieb, naar een zelfverzonnen verhaal luisteren op kussens, lekker lunchen en nog even naar de dinosaurus kijken in het museum. Ook dag zes was geslaagd. Dag zeven, in de ochtend ziet het er nog hetzelfde uit als de afgelopen dagen maar net nadat ik Fenna op bed leg gaat de zon schijnen!! Woehoe lekker 's middags naar het park. Alles is nog nat maar mama wast wel, no worries. 

Op dag acht gaan we eerst naar de Bunnings (een soort Boerenbond/intratuin) want daar organiseren ze (gratis) workshops voor kinderen. Het een uil maken op een papieren zak. Erg leuk al was de juf een beetje teleurgesteld toen Luke in zijn zelf gemaakte uil begon te knippen omdat hij knippen zo leuk vind op het moment.

's middags lekker naar het park geweest. Wel gek hoor, het was 23 graden met zon en ik liep in mijn wintertrui en vertelde tegen de kids dat ze niet naar het water mochten want dat was te koud...... Hoe snel je je aanpast! Op dag negen nog maar een keer naar de Bunnings want er was weer een andere workshop en ik moest nog wat dingetjes kopen voor mijn eigen vakantie projectje.   's middags met David naar de film want ze wilde alle drie Brave zien. Toen was het weer maandag. Weer een lekkere pyjama dag want voor je het weet zijn we weer aan het haasten voor school. En Chris mocht die dag kiezen en hij zei dat hij de hele dag niets wilde doen en tv kijken. Op dinsdag was het weer stralend weer. Naar het park dus weer samen met vriendjes en vriendinnetjes. Op woensdag kwam Aunty Em (nichtje van David) met de kids spelen. Daarna samen cupcakes gebakken, geverfd en even tv gekeken want zelfs Luke begon te klagen dat Chris te veel praatte! Gelukkig maakte het voor de jongens helemaal niets uit dat ik de spaanse versie van Mickey Mouse had gedownload. Tis toch wat hiero. Donderdag was het weer eens fantastisch weer dus hup de auto in en naar het park. 

Vrijdag, alweer de laatste dag van onze wintervakantie. Luke en Fenna kwamen met een enorme snotneus uit bed dus het was helaas voor het waterpark die dag. Lekker nog een dagje in huis aanrommelen dan maar. Ik weet niet wat we allemaal gedaan hebben maar ik herinner me nog drie keer stofzuigen, dweilen heel veel meel, overal, plakband overal en ik om kwart voor acht 's avonds uitgeput op de bank met een heerlijk vooruitzicht dat ik vandaag samen met mijn Lief lekker ga uit eten omdat we 5 jaar zijn getrouwd. Een heerlijk einde van de vakantie want we zijn alle vier weer blij dat ie over is.

Mama oefenen met camera

Mama oefenen met camera

Play dough maken

Lekker hangen en samen met mevrouw
een verhaal maken

Iets maken met dozen&zo

Zo lijken ze zo lief...... ;-)

Thomas!

Binnen spelen met auto's

Een speld in een hooiberg

Vandaag zag ik (dankzij het wereldwijdeweb) dat ik sinds september 2009 naar een huis in Brisbane aan het zoeken ben.

En nee. Er is nóg geen huis.
Ik heb me bedacht dat ik vanavond mijn blog eens ging gebruiken als uitlaapklep om te voorkomen dat ik weer tegen David loop te chagrijnen.

In september 2009 woonde we nog in Nederland dus ok, die tijd mag ik niet meerekenen. Toen wisten we nog helemaal niets van de stad Brisbane af. We wisten niet waar de 'places to be' waren, waar de goede en minder goede wijken waren en waar de betaalbare en onbetaalbare wijken waren.
In 2010 wisten we waar David ging werken dus vanaf toen konden we wat gerichter zoeken. Dichtbij het werk......maar nog wisten we niet in welke wijk we wilde wonen. Nou ik zal je zeggen, we wonen hier nu anderhalf jaar en één ding weten we; we willen in het noorden van de stad wonen. En dat is alles. Meer weten we niet. Wat ontzettend moeilijk is dit!

We begonnen in het noorden tussen de tien en vijftien km uit het centrum vandaan. We wilde graag dichtbij het centrum wonen. Dichterbij kunnen we niet betalen dus het minimum werd tien km. Toen konden we kiezen uit één verdieping (laagbouw) of twee verdiepingen. Aangezien we vanuit Nederland meerdere verdiepingen gewend zijn wil ik graag twee. Maar bij twee verdiepingen in Australië (nieuwbouw uitgesloten) zitten de keuken, woonkamer, badkamers en slaapkamers allemaal op de eerste verdieping en een extra slaapkamer of studeerkamer op de begane grond. Even omschakelen. Omdat we nu een kast van een huis huren, lijken alle woningen te klein. Niets vind ik goed genoeg. Overal had ik het gevoel dat er niet genoeg ruimte was (wat er eigenlijk aan de hand is, is dat ik de derde verdieping mis om al onze spullen kwijt te kunnen die nu nog in vierenzestig dozen staat).

Toen ik in februari naar Nederland ging kreeg ik even een reality check. Daar merkte ik dat ik de huizen van vrienden en familie, in die paar maanden, in mijn hoofd had verdubbeld kwa grootte. Ook de grond oppervlakte van ons eigen huis in Nederland had ik een beetje verkeerd herinnert. Wij lopen hier te zeuren dat we 450m2 toch echt te klein vinden..hhhmmmm.....
Maar ja, ook in Nederland zag ik ook weer hoe fijn het is om naar school te kunnen lopen of fietsen. Twee km van school is ook echt twee km van school. Er zitten dan niet vijf bergen tussen waar Chris met zijn kleine beentjes niet overheen kan fietsen.

Mijn wishlist werd alleen maar langer en langer....

- Minimaal vier slaapkamers (en graag nog een extra kamer voor gasten)
- Minimaal twee badkamers (gelukkig is dat hier normaal)
- Grote (woon)keuken
- Plaats voor een zwembad in de tuin en nog ruimte om te kunnen voetballen
- Loopafstand van school
- Het huis in een doodlopende straat (Cul de sac)

Meer niet. Een van de grootste nadelen is dat David en ik twee linkerhanden hebben. We kunnen verven en dat is het. Meer kunnen we echt niet. Ja, ok we kunnen het wel maar we zijn niet netjes en ongeduldig dus we beginnen er gewoon niet aan! Ook zijn we niet echt handig met bouwvakkers in Australië. Ze vragen hier echt de hoofdprijs (nu praat ik over honderden euro's) als ze zien dat er twee muppets in het huis wonen die echt niets weten en niets kunnen. Slim maar niet leuk voor ons. Wat betekend dat al 80% van alle huizen met land meer dan 450m2 afvalt. Waarom? Omdat alleen de de huizen met een groot oppervlakte land (die wij kunnen betalen) de huizen zijn van minimaal 20 jaar oud. Veel was niet goed genoeg en wat we wel goed goed genoeg vonden vonden we weer niet goed genoeg om elke maand ons krom te werken voor het het huis. Dat vinden we zo ie zo geen goed idee.

Omdat we het gewoon niet konden vinden besloten we verder uit de stad te gaan kijken. Misschien zou het helpen om dan wel het grote huis met de grote tuin te vinden voor een betaalbare prijs. Dat was er wel maar alleen maar laagbouw. Echt iets wat ik niet graag wil. Toen stuitte we op nieuwbouw. Europees gestijlde woningen zo'n vijfentwintig km uit de stad met een fantastisch winkelcentrum in de buurt. Vol enthousiasme ging ik kijken. Totaal geïrriteerd kwam ik terug. Onbetaalbaar voor hetgeen wat we wilde. De stukken grond waren echt té klein. En groter konden we niet betalen. Balen als een stekker.

Nu zijn we dus weer terug bij af. Weer dichter bij de stad want alle nieuwe stukken grond verder buiten de stad zijn allemaal te klein. De Gemeente Brisbane vind namelijk dat ze daar iets over te zeggen hebben. Zij bepalen voor de landeigenaren (die het land aan particulieren wil verkopen of die er huizen op bouwen voor particulieren verkoop) hoe groot het stuk land mag zijn wat zij gaan verkopen. Dus de Gemeente Brisbane zegt. Ik wil meer inwoners per oppervlakte dus maak die stukken land maar stukken kleiner. Ggggrrrrrr!!!!! De huizen moeten, volgens de Gemeente, minimaal zes meter van de straat af staan wat betekend dat je geen ruimte meer over hebt voor een zwembad in je tuin. O ja, en of de landeigenaren ook nog eens vijfendertig duizend dollar per afgeleverd stuk grond willen neertellen, gewoon omdat het moet (dit naast dat de eigenaren van het land dus zelf de straten, stoep, elektrische tijd, water en afvoer aanleggen!!) Geen wonder dat het onbetaalbaar wordt. En voor diegene die het nog niet wisten ik zal je, nu ik toch aan het spuien ben, al gelijk maar vertellen dat als je een huis koopt in Australië, je 10% van het aankoop bedrag moet aanbetalen aan de bank anders geen lening. En als je niet nog eens 10% aanbetaald (dus in totaal 20%!) dan flikkeren ze er ook nog eens een verzekering tegenaan die ongeveer net zo hoog is als de helft van je hypotheek. Met andere woorden 20% aanbetalen dus. Dat wist ik al voordat ik naar Australië kwam hoor, alleen hoe langer het duurt voordat we een huis vinden, hoe minder die 20% wordt. FRUSTRATIE alom!!!!!!!!!!!!

Maar goed, het is maar frustratie en eerlijk gezegd is het een luxe probleem. We hebben nu een dak boven ons hoofd en we hebben het prima hier. Chris zit op een leuke school en het sociale leven wordt alleen maar groter naarmate we hier (in het zuid westen) langer wonen. Het is toch bijna winter dus voorlopig hoef ik nog even geen opblaasbad op te pompen. Ik kijk er ontzettend naar uit om een Thuis te hebben in de plaats van een huis. En nu kan dat nog want als we het straks hebben moet ik weer op zoek naar een nieuwe droom ;-)


Liefs

Ik en Australië

De vraag kwam om een blog te schrijven over wat ík doe en hoe ik me voel na anderhalf jaar Australië. Komt ie dan......

Hier in Australië geniet ik elke dag van het mooie weer, de natuur en de lieve mensen. Wat ik doe de hele dag? Shoppen! Nee helaas niet. De gewone huisvrouwen dingen meestal maar daarnaast veel naar het park gaan en op de koffie. Eigenlijk zoals thuis maar dan met mooi weer en op de koffie gaan bij Australiërs gaat altijd samen met een high tea, ook in het park. Je neemt dan je picknick kleedje mee en iedereen zet zijn eigen meegenomen dingen erop (crackers, kaasje, cakejes, fruitsalade en sommige zelfs een wijntje) en dan onder het genot van dat heerlijk kletsen (meestal over de kids). En om dat vol te kunnen houden ga ik ook twee keer in de week naar de sportschool. Dit omdat Luke en Fenna dan naar de opvang in de sportschool kunnen (zodat ze niet vijf dagen per week met mij opgezadeld zitten) en ik die cup cakes er weer af kan trainen. Omdat je hier zonder familie zit ben je 's avonds wat vaker aan huis gebonden. In deze levensfase niet zo erg want vaak hebben David en ik niet eens de puf om een avondje uit te gaan.

Als geemigreerde heb ik wel ontzettend veel geluk gehad dat er al zoveel mensen zijn langs gekomen en nog langs willen komen. Dat er zoveel lieve mensen zouden langskomen had ik in mijn stoutste dromen nog niet durven dromen. Echt ongelooflijk! Wat een kado´s!
Het is echt genieten als ze langskomen maar het afscheid is ook altijd weer balen. Omdat er zoveel mensen langskomen is het moeilijker om het lijntje met Nederland te doorbreken. Niet het lijntje van vrienden en familie maar om me hier honderd procent te kunnen inzetten moet ik niet naar Nederlandse dingen blijven snakken zoals de Linda en de Flair te lezen, Herman den Blijker en de Voice te blijven kijken en de HEMA te blijven missen. Ik wil hier mijn ´winkeltjes´ vinden, mijn favoriete programma kijken en naar concerten gaan van Australische zangers. 
Wat ik me hier trouwens niet voel is een buitenlander. Ik word hier door de Australiërs volledig geaccepteerd. Waarschijnlijk blijven we wel een apart gezin omdat ik Chris naar school stuur met chocolade vlokken en peperkoek maar daar heeft niemand nog iets van laten weten. Het irriteert me wel dat iedereen hoort dat ik een buitenlandse ben. Alle nieuwe mensen vragen waar ik vandaan kom. Soms ben ik dan trots om te zeggen dat ik een Nederlandse ben maar andere keren irriteert het me omdat ik dan bang ben om niet voor vol aangezien te worden, maar dat ligt weer bij mezelf. Mijn naam heb ik inmiddels wel aangepast want ik stoor me er heel erg aan om mijn eigen naam te zeggen. Ook heb ik sommige mensen (eerlijk gezegd pas twee) mijn naam horen roepen als Annemei-ik en dan zag ik de blik in hun ogen dat ze hoopte dat het goed was. Dus nu vul ik op elk formulier Anna in, wat ik in 1999 ook deed, en dat geeft mij een beter gevoel. 

Het nadeel van in Australië wonen is dat het zo f**king ver van mijn familie en vrienden is. Dat heb ik goed gemerkt toen ik in februari in Nederland was en ook toen ik daar weer wegging. Naast dat ik iedereen zo ontzettend mis heb ik hier (nog) geen vrienden die me door en door kennen. Met de vrienden die ik hier heb kan ik niet op hetzelfde niveau beginnen als waar ik nu ben met mijn vrienden in Nederland. Er zit ook nog een verschil tussen hoe de Nederlandse vrouwen en de Australische vrouwen met elkaar omgaan. Hier blijft het, tot nu toe, nog wat oppervlakkiger terwijl als je een Nederlandse vrouw leert kennen en er is een klik je je hart binnen tien minuten op tafel kan leggen. Nu ligt dat misschien ook aan de mensen die ik tot nu toe heb ontmoet want zoveel zijn dat er nog niet. Dat was ook wel een hele ervaring hoor; de moeders op school. Als je in Nederland voor het eerst met je kind naar school gaat kan je gemakkelijk de moeders scannen op de manier hoe ze zich kleden, het kapsel van de kids en de auto waarin ze naar school komen. Hier is dat wat anders. Een moeder komt met een dikke Audi Q7 of Pajero naar school en als ze uitstapt vraag je je af wanneer ze haar laatste dag in de gevangenis of drugskliniek heeft gehad. Ze zit helemaal onder de tattoos en piercings maar haar man is dan directeur bij de lokale bank. Niets mis mee maar je kunt hier moeilijker aan het uiterlijk zien of er misschien een klik kan zijn met iemand. Eerst dacht ik nog dat het aan de school lag waar Chris zat maar op de Nederlandse-vrouwen-koffie-ochtend hoor ik dat het overal zo is, zelfs op de peperdure privé scholen. 
Er zit ook nog een beetje onrust in mij omdat we nog niet op de plek wonen waar we willen wonen. We willen ons huis graag aan de andere kan van de stad (waar 1,8 miljoen mensen wonen) kopen. Hierdoor weerhoud ik mezelf ervan om me honderd procent in de buurt storten en proberen te aarden. Wat ik wel merk is dat ik steeds vaker dezelfde mensen op verschillende plekken tegenkom. Als je ze bij het fitnesscentrum, zwemles, op school en in de supermarkt tegenkomt dan ontstaat er toch een kleine band (zeker als je elke week tegen elkaar aan moet boxen in het fitnesscentrum) waardoor het makkelijker wordt om contact te leggen. Of dat nu hier is of in de toekomstige wijk, dat maakt niet uit. 

Tussen het moeder zijn door ben ik wel bezig met mijn toekomst. Nu wil ik nog niet werken maar ik wil me nu wel al voorbereiden voor de tijd als de kinderen naar school zijn. Ik heb een idee voor een eigen bedrijf waar heel veel werk in gaat zitten voordat ik op de markt kan dus daar kan ik me de komende twee jaar in gaan storten. Of ik nog een opleiding ga volgen voordat Luke en Fenna naar school gaan moet ik nog even bekijken. Ze kijken hier best veel naar het aantal opleidingen die je gedaan hebt dus het zou wel verstandig zijn. 

Dat zijn allemaal de ups. De downs zijn er als je zus ziek wordt of je vriend(in) heeft je nodig. Dan is het pokke-eind nog verder. Fantastisch hoor; email, telefoon, post en skype maar er gaat niets boven een gesprek waar je elkaar kan aanraken. Bij skype kan je niet tussen de regels door lezen. Je kan geen knuffel geven en ook een knipoog komt niet over. Je mist ook hoe stoer en lief je neefje met Fenna omgaat, de dansvoorstelling van je nichtje en de zwemdiploma-uitreiking van je petekind. Ook onverwacht met een fles wijn bij iemand aanbellen die net klote nieuws heeft gehad kan niet. Je schiet tekort in alles. Dat is wel een getouwtrek waar ik af en toe tussen zit. Het is een ontzettend grote opoffering voor om in dit land te wonen. Dat getouwtrek zal altijd blijven want geen van de kanten kan winnen. De reden dat ik graag in Australië wil wonen omdat het land en de mensen het beste in mij naar boven halen. De Australiërs hebben een andere instelling en levenswijze dan de Nederlanders. Een levenswijze die meer bij mij past. Naar mijn ervaring is het voor de Australiërs belangrijker wat voor een persoon je bent, wat je doet voor anderen en dat je dankbaar bent voor wat je hebt. Belangrijker dan in wat voor een auto je rijdt, of je huis op en top schoon en up-to-date is en of je de laatste mode draagt. Of het ' me thuisvoelen' in Australië het altijd kan blijven winnen van het missen van je familie en vrienden blijft de vraag.


Niets is voor altijd. Nu voel ik me gelukkig in het land Australië en wat de toekomst brengt weet ik niet en wil ik ook niet weten.  Wie dan leeft, wie dan zorgt.


Liefs

Je knippert met je ogen en Fenna eet ineens brood, Luke zwemt voortaan zelf en Chris heeft zijn eerst school vakantie. Wat gaat het toch allemaal snel! Een leven met drie kids is geweldig maar helaas vliegt de tijd heel snel voorbij. Je probeert van elke minuut van vanalles te genieten maar toch heb je het gevoel dat je de helft mist. 


Het gaat heel goed met Chris op school. Hij heeft het ontzettend naar zijn zin en hij vind het ontzettend leuk om te leren. Chris leert namelijk al vanaf de tweede week school het alfabet. Hij krijgt huiswerk mee naar huis en hij probeert nu al zelf te lezen. Dat terwijl hij twee weken geleden pas vijf is geworden. Gelijk vijf hele dagen naar school valt niet tegen. Chris kan het goed aan en ik ben ook ontzettend blij met het continue rooster. Nu begrijp ik wel het gezegde wat ik al vele jaren van moeders hoor 'het is tijd voor vakantie'. Je kunt nu wel zien dat hij op is en even bij moet komen van fulltime naar school gaan. Voor mij is de Australische school een beleving. Veel dingen waar ik vroeger flink tegenaan geschopt heb, moet ik nu stimuleren bij mijn zoon. De leraressen worden niet bij hun voornaam genoemd maar ze heten Mrs. Millis en Mrs. Seiler. Als er een nieuwe volwassene in de klas komt hoor je de kinderen in koor roepen "goodmorning mrs. ...... ". Slik, ff wennen. Op vrijdagochtend is er de assembly. Een overdekte plaats waar de kleuters of de hele school bij elkaar komt. Als eerste zingen ze allemaal het volkslied. Weer slik. Eerst kreeg ik er de kriebels van en werd ik er een beetje misselijk van maar na vijf keer krijg ik kippenvel. Chris is niet anders gewend en hij vind het allemaal ok dus mama ook. Daarna gaan ze het hebben over de projecten op school en als een klas iets ingestudeerd heeft samen met de lerares, dan laten ze dat daar zien/horen. Een soort weekafsluiting maar dan aan het begin van de vrijdagochtend. 

The Assembly

Zoals ik al zei Chris is vijf geworden en dat is weer tijd voor een feestje. Allemaal best spannend want Chris gaf het eerste feestje van de klas en voor mij was het ook voor het eerst. Op deze leeftijd worden er nog niet echt kinderfeestjes gehouden (zeker omdat de kinderen elkaar pas 10 weken kennen) dus we nodigden de ouders en broertjes en zusjes ook uit. Hij mocht dan helaas niet de hele klas uitnodigen. Toen we met twee auto's volgeladen van huis vertrokken om naar het park te rijden begon de regen. En helaas stopte die niet meer. De temperatuur bleef nog heerlijk dus alle kinderen hebben zich gelukkig uit kunnen leven in de water speeltuin en in de modderplassen. Toen het tijd was voor de taart hadden we een mooi overdekt plekje gevonden waar we de dinosaurustaart van tante Emily konden aansnijden. Het was een geslaagd nat feestje.

Voor Luke werd het ook ineens allemaal anders toen Chris naar school ging. Luke ging zelf voor het eerst alleen zwemmen en toen hij ervan overtuigd was dat de leraar hem niet zou laten vallen zwom hij weer als een vis in het water. Na het boodschappen doen heerlijk alleen spelen zonder dat hij gestoord wordt door broer Chris en heel veel mama tijd als Fenna op bed ligt. Heerlijk om Luke te zien ontwikkelen als zijn broer 'sir talks a LOT' niet thuis is. 

Fenna kriebelen

Lekker smullen terwijl
mama aan het koken is

Fenna groeit als kool. Niet alleen letterlijk maar ook haar baby-zijn is er helemaal af. Ze is ontzettend vrolijk en vind alles leuk. Als ze gegeten heeft is ze op haar best en kan ze af en toe de hele boel bij elkaar schreeuwen van enthousiasme. Ze mist Chris wel als hij naar school is maar vind het ook heerlijk om met Luke te knuffelen. Strenge regels van het consultatie bureau zijn hier niet dus toen ze nog niet omdraaide met zes maanden was mama niet aan het zweten bij de dokter. Die zei "O, dat komt vanzelf". Of ik het consultatie bureau nu werkelijk mis? Meestal niet. Toch af en toe wel een gestress in Nederland als Chris niet deed wat er in het boekje stond. Nu is Fenna ook de derde dus stress is er zo ie zo niet. Als ik vragen heb google ik ze en ik ben blij dat ik geen preken meer krijg. Haar inentingen krijgt ze toch wel en mijn vragen kan ik ook bij de dokter kwijt (als zijn dat er niet veel bij de derde). Dat ze al een boterham mocht vanaf zeven maanden, daar kwam ik pas vier dagen te laat achter. Ze heeft het overleefd en ze vind haar boterhammen heerlijk. 

YEAH, I did it!

 

Ook met David gaat het allemaal prima. Hij heeft het nog ontzettend naar zijn zin op het werk en geniet er ook nog steeds van dat hij heerlijk op tijd thuis is zodat hij nog met de kinderen kan spelen. Hij is al een tijdje bezig met een opleiding als vrijwilliger bij de SES (State Emergency Service) en ook dat vind hij ontzettend leuk. 





Nu snel naar bed want op het moment is mijn mama uurtje elke dag om half zes 's ochtends in de sportschool.  

Liefs ons

Luke's verjaardagsfeestje

Onze Luke wordt alweer drie jaar! Tijd voor een feestje, waar Chris al zolang om vraagt. Dit jaar gaan we 'all Australian' en geven het feestje in het park. Moet lukken, goed organiseren en een grote auto helpen maar met drie kinderen onder de vijf jaar gaat het toch op zijn Annemieks. We plannen de verjaardag op een zaterdag wat betekend dat ik woensdagavond al de eerste boodschappen ga doen zodat ik nog minimaal tien keer terug kan naar de winkel voor dingen die ik vergeten ben. Er moeten namelijk twee taarten, cupcakes, drie salades, vlees, hapjes, feesttasjes, versieringen en het allerbelangrijkst; drank meegenomen worden.

De taarten maak ik alvast op donderdag, zodat ze ingevroren kunnen worden aangezien het dertig graden is op het moment en ik geen tien koelboxen heb (en de grootste koelbox is natuurlijk voor het bier). Daar begint de uitdaging want net op donderdag is Chris in zijn 'hoe kan ik zo irritant mogelijk zijn' bui en Luke leeft al drie dagen zonder speen en heeft ook dus al drie dagen geen middag slaapje gedaan.

Kruimels maken voor de appelkruimeltaart is al een uitdaging met dertig graden want de boter blijft niet hard. Het is eindelijk gelukt en dan komt Luke mij vergezellen. Ik zet hem bij me op het aanrecht en zodra ik me omdraai steekt Luke zijn vinger, die al de halve dag in zijn neus is geweest, in het kruimelmengsel. Opnieuw beginnen dus. De appelkruimeltaart zit in de oven en Luke is inmiddels zichzelf aan het vermaken in de speelkamer maar komt zeker vijf keer per minuut bij me staan met de vraag of ik hem kan tillen. Filmpje dan maar. Chris is zich inmiddels aan het vervelen en komt ook gezellig in de keuken staan. Hij verheugt zich enorm op de witte taart (cheesecake) die ik aan het maken ben en steekt zijn vingers in de taart om alvast te proeven. Op zich geen probleem als ie niet de hele dag al met zijn handen in zijn onderbroek zit. Tot tien tellen en de laag weer opnieuw maken. Gelukt, in de oven en bijna klaar. Chris trekt de koelkast open en zegt "mam, ik haat appeltaart". Dank je Chris, ik ga weer verder. Shit, etenstijd. Alles aan de kant en eten maken. Om acht uur gaat de taart voor de tweede keer in de oven.

Op vrijdag gaan we lekker naar de waterspeeltuin want het is weer prachtig weer. Vrijdagavond nog snel wat boodschappen doen, oma Bob ophalen van het vliegveld die speciaal voor Luke zijn verjaardag komt en alvast cupcakes en salades voorbereiden en al de niet koelbox dingen klaarzetten.

Zaterdagochtend wordt ik weer heerlijk vroeg (5.15) gewekt door de kids. Gelukkig weet ik ze nog tot zes uur uit oma's kamer te houden. Om negen uur schop ik ze de deur uit samen met papa om boodschappen te doen. Heerlijk samen met Fenna de laatste dingen maken en alles klaar zetten zodat papa de puzzel op kan lossen om alles in de auto te krijgen.
Om twee uur zitten we in de auto. Het park is ongeveer een half uurtje rijden (en ik maar hopen dat ik niets vergeten ben). Gelukkig is het plaatsje wat wij in gedachten hadden vrij. Alles klaarzetten en versieren. We zitten aan de rivier dus met windkracht acht wil ik het niet riskeren om de prachtige slinger van mijn lieve vriendinnetjes op te hangen. Dan maar meer ballonnen. 

Het is ontzettend gezellig. Bijna alles gaat goed en nog veel belangrijker, Luke heeft het ontzettend naar zijn zin. Hij straalt en voelt zich helemaal de man want alles draait om hem.



Fenna, Evelyne, Manon en Semme




Kado's openmaken!



Lief!



Papa aan de barbie





Kids lekker aan het spelen





Wie het breed heeft....






Luke aan het wachten totdat de kaarsjes aan mogen





Jaaaaaa, eindelijk!





Het grootste stuk is natuurlijk voor Luke





Smullen!



Nog voor zonsondergang is het feestje over. Het was een geslaagde dag. Als we in de auto naar huis zitten zit ik stiekem te dromen over de heerlijke bank waar ik dadelijk op ga zitten met mijn poten op tafel en de zapper in mijn handen. Chris dacht daar anders over, althans zijn maag. Vijf minuten voordat we thuis zijn besluit de maag van Chris dat het allemaal niet zo lekker zit dus de cheesecake wordt er in de auto alweer uitgegooid.

Heerlijk zo'n gezin. En dat alles op zijn Annemieks gaat, is helemaal mijn ding. Nu lekker slapen wat de wake-up service staat vast weer om 5 uur naast mijn bed om dan eindelijk met al zijn kadootjes te kunnen spelen. 

Liefs