foto gemaakt door Sars Verhuizingen en Verpakkingen B.V.Nou, dit is het dan.....het materialistische deel van ons leven..... Dat dan zonder de spullen die gestolen, verkocht of weggegeven zijn.....
Man, O, man wat een maand was dit zeg! Dierbaren die zijn overleden, zonder papa, bestolen, 2 stuiterende kinderen, afscheid nemen, laatste dit, laatste dat, huizen zoeken, verkopen op marktplaats, meubels inladen 's nachts om 2 uur, een week op vakantie met moeder, zus en kids, zoveel mogelijk met vrienden afspreken, huis proberen te verhuren of verkopen, en het leukste; tot laat wakker blijven om met mijn hubbie te kletsen. Ik dacht dat multi-tasking helemaal 2006 was!? Maar goed, ik zet voort in mijn 'laid-back' mood, althans ik doe heel hard mijn best om in de 'mood' te blijven.
De kist is onderweg!!!!!
E.T.A. (estimated time of arrival) is 2 novmber 2010. Exiting! Nog geen tickets geboekt maar doen we snel.
Nu zijn we echt in de laatste (3) weken dus we zijn eigenlijk alleen maar bezig met afscheid nemen. Het afscheid nemen voor mij ervaar ik anders dan de mensen die hier blijven. Ik ga naar iets toe waar ik al 11 jaar van droom. Eindelijk ga ik mijn droom waarmaken. Natuurlijk is het niet mijn droom om iedereen hier achter te laten omdat ze niet mee willen ;-) maar het stopt me niet mijn droom waar te maken. Ik ga naar de andere kant van de wereld voor een nieuw begin in een omgeving waar ik me thuisvoel. Het wordt een periode van continue nieuwe dingen ervaren. Voor mij is het een ontzettend mooi, spannend, nieuw en eng avontuur. Voor jullie gaat jullie prachtige leven verder alleen dan zonder ons..... Natuurlijk ga ik ook huilen omdat ik me alleen voel in Australië. De mooie (gevoelige) gesprekken die ik o.a. afgelopen weken aan tafel heb gehad, die kunnen gewoon niet op Skype. Het komt niet over. Voor mijn gevoel kan zo'n gesprek beter over de telefoon omdat het dan weer intiemer wordt dan Skype, maar dan zie ik de lichaamstaal van de ander er weer niet bij.... Dat ga ik dus heeeel erg missen. Maar als ik dan snotterend en naar muziek luisterend denk aan NL, dan denk ik zeker aan de afgelopen week. Een week waarin ik met vriendinnen gezellig heb gegeten, lol heb gemaakt, gedronken en gelachen. Ze hebben me allemaal ontzettend verrast en ontroerd. Het is op momenten als dit dat ik me realiseer hoeveel lieve mensen ik om me heen heb, die net zoveel om mij geven als ik om hun.
Nu zijn we echt in de laatste (3) weken dus we zijn eigenlijk alleen maar bezig met afscheid nemen. Het afscheid nemen voor mij ervaar ik anders dan de mensen die hier blijven. Ik ga naar iets toe waar ik al 11 jaar van droom. Eindelijk ga ik mijn droom waarmaken. Natuurlijk is het niet mijn droom om iedereen hier achter te laten omdat ze niet mee willen ;-) maar het stopt me niet mijn droom waar te maken. Ik ga naar de andere kant van de wereld voor een nieuw begin in een omgeving waar ik me thuisvoel. Het wordt een periode van continue nieuwe dingen ervaren. Voor mij is het een ontzettend mooi, spannend, nieuw en eng avontuur. Voor jullie gaat jullie prachtige leven verder alleen dan zonder ons..... Natuurlijk ga ik ook huilen omdat ik me alleen voel in Australië. De mooie (gevoelige) gesprekken die ik o.a. afgelopen weken aan tafel heb gehad, die kunnen gewoon niet op Skype. Het komt niet over. Voor mijn gevoel kan zo'n gesprek beter over de telefoon omdat het dan weer intiemer wordt dan Skype, maar dan zie ik de lichaamstaal van de ander er weer niet bij.... Dat ga ik dus heeeel erg missen. Maar als ik dan snotterend en naar muziek luisterend denk aan NL, dan denk ik zeker aan de afgelopen week. Een week waarin ik met vriendinnen gezellig heb gegeten, lol heb gemaakt, gedronken en gelachen. Ze hebben me allemaal ontzettend verrast en ontroerd. Het is op momenten als dit dat ik me realiseer hoeveel lieve mensen ik om me heen heb, die net zoveel om mij geven als ik om hun.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten