Een avontuur binnen een avontuur

In het begin van ons Australië avontuur huurde we ons huis want we wilde eerst eens rondkijken waar we uiteindelijk wilde kopen. Na twee jaar intensief naar een koophuis gezocht te hebben (ja, we waren erg kieskeurig en we hadden allebei een ander idee over 'het ideale huis') gingen we uiteindelijk huren. Waarom? Omdat we ons besefte dat als we een avontuur aankunnen, waarom zouden we dan iets kopen wat een ander avontuur in de weg zou kunnen staan. Of anders gezegd; we wilde geen bakken met geld uitgeven terwijl we niet eens weten of altijd voor altijd is. Toen we in ons nieuwe huurhuis gingen wonen dachten we wel dit wordt voor altijd. De locatie, het huis, de school, het zwembad, aan het bos, de mega tuin en nog veel meer fijne dingen waren echt wat we wilde (oké behalve de groene muren die we niet mochten schilderen). Het bedrijf waar David werkte werd overgenomen door een groter bedrijf. Aangezien het grotere bedrijf een functie van CFO had openstaan trok David de stoute schoenen aan en solliciteerde. Maar de brief ging naar Melbourne. Natuurlijk hebben we het er wel een half uurtje over gehad dat als hij aangenomen zou worden, dat er de kans in zat dat we zouden moeten verhuizen maar tja, hij moest eerst maar eens uitgenodigd worden. Gelukkig hadden we in dat half uurtje al wel besloten dat als hij aangenomen zou worden, we het best ok vonden om een nieuw avontuur aan te gaan. Want ja, het was in Australië. Melbourne is maar 2000km verderop. 

Toen kwam het eerste gesprek. Boom. En toen het tweede. Aangenomen. En nee, er was geen optie om in Brisbane te blijven en vanuit zijn oude kantoor te werken. Shit! Shit, we gaan verhuizen. Het kwartje viel. 

Wat wisten we van Melbourne? Niets! David was er nog nooit geweest (buiten dat hij voor de sollicitatiegesprekken werd overgevlogen) en ik was er zeventien jaar geleden een aantal dagen geweest. We hadden besloten om niet meteen te verhuizen, eerst maar eens kijken of de baan en Melbourne beviel. Twee weken later kwam de verhuizer op bezoek voor een quote. David vindt Melbourne fantastisch. Het is modern(er), veel te doen, een grote en mooie stad (kunnen we van Brisbane niet altijd zeggen), en het kantoor zit op een leuke locatie. Doen dus. Het enige nadeel aan Melbourne is dat we veel verder van Davids familie af gaan wonen en ze hebben hetzelfde klimaat als Europa. Koud in de winter dus. Iets wat ik echt niet miste van Nederland. Het is hier in Brisbane nu negentien graden en ik heb een tshirt en een dikke trui aan, lange broek en pantoffels. In Melbourne is het nu 8 graden. Uuuugghh. Maar goed, dat overleven we wel en als het niet bevalt, dan gaan we weer terug naar de warmte. We wonen nu in een dorp buiten Brisbane. Veel groen, dorpse mensen en alles is lokaal. We hebben besloten dat als we een nieuw avontuur aangaan dan doen we het goed dus we gaan niet alleen 2000km verhuizen we gaan ook van het dorp naar de stad verhuizen. 

De kinderen vinden het ook spannend. Naast dat ze het verdrietig vinden dat ze hun vriendjes achter moeten laten lijkt het ze wel leuk om iets nieuws te doen. Chris ging wat sneller om maar Luke hebben we moeten chanteren met het feit dat ze in Melbourne een goudmijn hebben, pinguïns hebben, we dichterbij de sneeuw gaan wonen, we bijna naast een dierentuin gaan wonen, dat hij ook daar zijn eigen slaapkamer heeft en dat hij met zijn vriendjes van hier kan skypen en mailen. Fenna hoorde alleen het gedeelte dat we met de auto, via Sydney naar Melbourne zouden we rijden. "We are going on a trip" is het enige wat ze zei nadat we een uur lang over de verhuizing hadden gepraat. 

Dus we gaan weer. Een nieuw avontuur. We hebben er veel zin in. We gaan eind juni verhuizen. Dat betekend dat we nu aan het zoeken zijn naar de juiste buurt, een goede school en een leuk huis. Alle spullen (huisraad) gaan mee met een container op de trein. 

We hopen dat we in juni een leuke blog kunnen schrijven over hoe leuk we het vinden en in de tussentijd zal ik wat foto's gaan vernieuwen hier.

Veel liefs,

De Harry's