Nooit heb ik kunnen schrijven op mijn blog over mijn lieve zus Karin die twee jaar geleden overleden is. Mijn gevoelens kon ik niet delen op papier en zeker niet in een blog. Nu voel ik me iets sterker en wil ik graag delen hoe het voor mij is en was om op afstand te rouwen.
Als een zombie vloog ik terug een week na de crematie. Het voelde als een einde van de eerste rouw periode. Toen ik op de luchthaven in Australië kwam stonden er vier ontzettend blije mensen me op te wachten. Ze hadden me gemist en het leven was een feestje want ik was weer terug. Twee uur na mijn aankomst lag iedereen op bed en ik was alleen. Alle stress van de afgelopen twee weken kwam eruit. Ook al had ik me heel groots gedragen, toen ik eenmaal thuis was voelde ik me een klein, ontzettend verdrietig, meisje en niemand wist wat ik had doorgemaakt. Natuurlijk waren ze vanalles op de hoogte maar niemand die in Australië woonde was erbij die afgelopen twee weken. De zombie stand ging nog weken en misschien wel maanden door. Als je niet in je thuisland bent dan is het besef dat de overleden persoon er niet meer is ver van je bed. Naast David kende niemand Karin goed. Geen anekdotes, verhalen waar je om kan lachen om de pijn te verzachten of mensen knuffelen die net zo verdrietig waren als ik. Het leven gaat ook door als je drie kinderen hebt, ze moeten naar school, eten, naar bed, er was geen tijd voor rouw. Niemand weet ook dat je in rouw bent, alles is normaal voor hun. Vroeger draagde mensen nog rouw banden om te laten zien dat je in rouw bent maar nu ben je gewoon iemand op straat die ook een rugzak met levensellende meedraagt. Een Australische vriendin van mij verloor haar broer en zijn twee kinderen twee weken voor Karin overleed. We zochten elkaar vaak op omdat ook haar familie niet in de buurt woonde. Samen konden we heerlijk praten en ons verdriet delen. Maar nog steeds leek het niet dat ik Karin nooit meer zou zien. We gingen verhuizen en omdat ik alles zelf wilde doen kon ik op die manier mijn verdriet ontwijken. De lieve berichtjes uit Nederland bleven komen en dat deed me heel veel goed. Toen mam kwam in Januari werd ik ermee geconfronteerd want meestal kwam ze met Karin. Nu kwam ze alleen (de bikkel!). Nu konden we het er samen over hebben maar mam was eigenlijk al een half jaar verder dan ik. Ik had het gevoel dat ik nog steeds een week na haar crematie aankwam ik Australië. Mam ging na vier weken weer weg en de herinneringen aan Karin vlogen met haar mee. Ik ging weer terug in de dagelijkse sleur van het moeder zijn. Zo heb ik nog zeker anderhalf jaar lang geleefd. Alleen door muziek op de radio kwam er iets los en als ik over haar droomde. In mijn dromen was ik met haar aan het shoppen of zat op het terras. En het besef dat ze er niet meer is kwam elke keer als ik wakker werd. Als ik Chris dan vroeg waarom ik huilde en ik het vertelde zei hij "O, ik dacht dat je daar al overheen was". Ontzettend grappig de redenatie van een kind.
In juli dit jaar begon ik me ineens te beseffen dat ze echt nooit meer terugkomt. Een besef wat ik waarschijnlijk eerder had gehad als ik in Nederland zou wonen. Want daar zag ik haar minimaal een keer in de week. Ik zou daar langs haar oude flat fietsen, naar haar kroeg gaan en een biertje op haar drinken, praten met haar oude collega's (die lange tijd ook mijn collega's waren) en knuffelen met mijn familie en vrienden. Natuurlijk zou ook in Nederland het leven doorgegaan zijn met drie kinderen maar in Nederland zou ik met Karin's hond kunnen spelen, met mijn moeder en andere zus en haar gezin het verdriet kunnen delen, een knipoog krijgen als ik een van haar vrieden in de Albert Heijn tegen zou komen, in de bossen kunnen lopen waar zij liep, door haar oude foto boeken kunnen bladeren, haar kunnen herinneren aan de grote tafel bij ons thuis, die kleine dingen (maar ook heel groot) zouden het gemis allemaal wat dragelijker maken.
Aan de andere kant kan ik hier af en toe doen alsof ze nog leeft, dat ik gewoon al lang niet meer met haar geskyped heb. En als ik van haar droom netalsof doen of het echt was.
Ik weet niet wat beter of fijner is. Het is allebei *insert Bosch scheldwoord*. Het niet kunnen delen van het verdriet in levende lijve is toch wel het heftigste. Familie en vrienden heb je nodig in goede en in slechte tijden. Tel je zegeningen met de mensen om je heen want het is bijzonder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten